พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 574 เธอชอบมาก

ตอนที่ 574

เธอชอบมาก

กระบวนการทำบะหมี่ค่อนข้างง่าย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำมันเสร็จอย่างรวดเร็ว

ไข่เยิ้ม ๆ ที่โปะอยู่บนบะหมี่เนื้อดูตั้งใจทำมาก

“เอาล่ะ กินซะ ทิ้งไว้นานจะไม่อร่อยนะ” หลังจากปรุงบะหมี่เสร็จ มู่อวี้เฉิงก็พูดเร่งให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมากิน

“อืม” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลงมานั่งกินตามเดิม

มู่อวี้เฉิงกินบะหมี่ในชามของเขาจนหมดเกลี้ยง

ไอร้อนโชยขึ้นมาปะทะกันตรงกลาง คนหนึ่งกินหม้อไฟ ส่วนอีกคนกินบะหมี่ ดูไม่สอดคล้องกันแต่กลับเข้ากันได้อย่างไม่คาดคิด

หลังจากกินหม้อไฟแล้ว มู่อวี้เฉิงก็ทำชาสมุนไพรให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังล้างจานอยู่ เมื่อเธอเอาจานชามมาผึ่ง ชาสมุนไพรก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว

เขากังวลว่าเธอจะประมาทและลิ้นพองอีก มู่อวี้เฉิงจึงยกถ้วยชาขึ้นมาจ่อปาก เป่าจนเย็นและส่งให้เธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวดื่มชาสมุนไพรเข้าไปอึกใหญ่ เนื่องจากชาสมุนไพรมีน้ำผึ้งด้วย มันจึงออกรสหวานไปถึงแกนกลาง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกินอิ่มแล้ว แต่เนื่องจากก่อนหน้านี้เธอผล็อยหลับไปนาน ตอนนี้เธอจึงนอนไม่หลับ

“ไม่ง่วงเหรอ?” มู่อวี้เฉิงถาม

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้า

“งั้นดูหนังกันเถอะ” มู่อวี้เฉิงหยิบแผ่นหนังสองสามเรื่องออกจากมาลิ้นชัก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเท้าคางแล้วมองไปที่มู่อวี้เฉิง

เธอค้นพบว่ามู่อวี้เฉิงรู้เรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับบ้านพักและประเทศวาย

เขารู้ว่าของวางอยู่ตรงไหน และเมื่อไหร่ก็ตามที่เธอกำลังหาของ มู่อวี้เฉิงจะหามันเจอก่อนเธอเสมอ

ด้วยเหตุนี้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงมีคำถามในใจอีกครั้ง

มู่อวี้เฉิงมาที่ประเทศวายเป็นครั้งแรกจริงเหรอ?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดในใจและถามออกไปว่า “อวี้เฉิง คุณไม่ได้มาที่นี่ครั้งแรกใช่มั้ย?”

มู่อวี้เฉิงยังคงค้นหาแผ่นหนังต่อไป

“ผมมาที่นี่ครั้งแรก ทำไม?” มู่อวี้เฉิงประหลาดใจว่าทำไมถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงถามคำถามนี้กับเขา

“แล้วทำไมคุณถึงคุ้นเคยกับข้าวของที่นี่จัง?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เชื่อ

“ผมเป็นคนความจำดี เห็นอะไรก็จำได้หมดแหละ หรือบางทีผมอาจจะเคยอยู่ที่นี่ตอนเด็ก ๆ แต่ผมลืมไปแล้วก็ได้ มันไม่มีอยู่ในความทรงจำของผม” มู่อวี้เฉิงพูดอย่างสบาย ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวประหลาดใจ ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกว่าพระเจ้าไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย เขามอบพรสวรรค์ทุกอย่างให้กับผู้ชายคนนี้ ไม่รู้จักมอบให้คนอื่นอย่างเท่าเทียมบ้างเลย

เขาอาศัยความทรงจำในการจดจำตำแหน่งสิ่งของต่าง ๆ และสามารถค้นหามันได้อย่างแม่นยำในครั้งต่อไป

แต่กับเธอนั้นแตกต่างออกไป เธอต้องค้นหามันอยู่สองสามครั้งถึงจะจดจำตำแหน่งของมันได้

แน่นอนว่าผู้คนมักจะเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น ๆ เสมอ

ดังนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงตัดสินใจไม่พูดถึงปัญหาที่น่าอึดอัดนี้ เธอลงไปนั่งยอง ๆ และเลือกภาพยนตร์กับมู่อวี้เฉิง

บ้านพักของอาจารย์ซ่งฉิงเต็มไปด้วยภาพยนตร์วรรณกรรมและศิลปะ

ดูเหมือนว่าภาพยนตร์ทุกเรื่องจะคล้าย ๆ กัน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวชี้ไปที่ภาพยนตร์เรื่องหนึ่งและพูดว่า “อันนี้”

มู่อวี้เฉิงมองดูชื่อภาพยนตร์แล้วไม่ได้โต้แย้งอะไร เขาหยิบแผ่นวิดีโอขึ้นมาเปิดเล่น

ทั้งสองนั่งอยู่บนโซฟาและดูภาพยนตร์อย่างสนุกสนาน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพบว่าเนื้อเรื่องค่อนข้างดี และเธอก็ชอบมันมาก

แม้ว่าเธอจะไม่ค่อยเข้าใจก็ตาม

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวดูภาพยนตร์ไปทั้งหมดสองเรื่องก่อนจะรู้สึกง่วงนอนเล็กน้อย

หลังจากพูดคุยกับมู่อวี้เฉิงสักพัก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เข้านอน

ผลของการนอนดึกทำให้เสียงนาฬิกาที่ดังสนั่นหวั่นไหวไม่สามารถปลุกถงเหมี่ยวเหมี่ยวให้ตื่นนอนได้เลย เธอง่วงเกินกว่าจะลืมตาตื่น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวปิดนาฬิกาปลุก เอาหัวซุกผ้านวมและนอนต่อ

ไม่รู้ว่านานแค่ไหน โทรศัพท์ของถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงดังขึ้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูขณะหลับตาสนิท “ฮัลโหล”

“เหมี่ยวเหมี่ยว” อาจารย์ซ่งฉิงโทรศัพท์มาหาเธอ

หลังจากได้ยินเสียง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็จำได้ในทันที

“อาจารย์ซ่งฉิง” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวร้องตะโกน

“เหมี่ยวเหมี่ยว วันนี้ไม่มาสตูดิโอเหรอ?” น้ำเสียงของอาจารย์ซ่งฉิงยังคงฟังดูใจดีเหมือนเช่นเคย

“สะ… สตูดิโอ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงสับสนอยู่

หลังจากพูดทวนประโยคนี้ซ้ำ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ลุกขึ้นมาด้วยตื่นตระหนก เธอมองดูนาฬิกาและพบว่ามันเป็นเวลาสิบโมงแล้ว

สตูดิโอของอาจารย์ซ่งฉิงเปิดทำการสอนตั้งแต่แปดโมงเช้า

เธอไปเรียนสายสองชั่วโมง และไม่ได้โทรศัพท์ไปบอกอาจารย์ซ่งฉิงด้วย

เธอมัวทำบ้าอะไรอยู่?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบเดินไปสวมเสื้อผ้า “อาจารย์ซ่งฉิง หนูจะรีบไปค่ะ ขอโทษนะคะ เมื่อคืนหนูนอนดึกมาก”

เมื่อได้ยินว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังไม่ได้มาเข้าเรียน อาจารย์ซ่งฉิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ไม่มาก็ไม่เป็นไร ไม่ต้องมาก็ได้ วันนี้ป้ามีธุระต้องทำ ไม่ได้เข้าไปที่สตูดิโอ เธอพักผ่อนอยู่บ้านเถอะ แล้วค่อยมาวันพรุ่งนี้แทน”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบกลับด้วยสีหน้าว่างเปล่า จากนั้นอาจารย์ซ่งฉิงก็วางสายลง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูด้านข้างและไม่เห็นมู่อวี้เฉิงอยู่ในห้องนอน

เธอจึงลุกและเดินไปดูที่ห้องนั่งเล่น แต่กลับไม่เจอ มู่อวี้เฉิงเลย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและโทรศัพท์ไปหามู่อวี้เฉิง

มู่อวี้เฉิงกดรับสายอย่างว่องไว “ตื่นแล้วเหรอ?”

“คุณไปไหน?” เธอแทบจะไม่เคยตื่นขึ้นมาแล้วไม่มี มู่อวี้เฉิงอยู่ข้าง ๆ กายเลย

เธอไม่ชินกับแบบนี้

“ผมออกมาซื้อของข้างนอก รอก่อน เดี๋ยวจะรีบกลับไป” มู่อวี้เฉิงพูดบอกแล้วกดวางสาย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงนั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่น

เธอรู้สึกว่าการรอเพียงอย่างเดียวไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก

เธอจึงเดินเข้าไปในห้องครัว และพบว่ามีวัตถุดิบเหลือจากเมื่อคืน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูข้าวในหม้อด้วยสายตาที่เป็นประกาย เธอสามารถทำข้าวผัดได้

หลังจากหั่นแฮมเป็นลูกเต๋าแล้ว เธอก็ตีไข่สองฟองและใส่ส่วนผสมบางอย่างลงไป จากนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เริ่มผัดข้าว

จนกระทั่งผัดข้าวเสร็จสองชาม มู่อวี้เฉิงก็กลับมา

ตอนที่มู่อวี้เฉิงกลับมา เขาถือถุงใบเล็กหลายใบและผลิตภัณฑ์ดูแลผิวสองชิ้นติดไม้ติดมือเข้ามาด้วย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูถุงและเห็นว่ามีลิปสติกกับน้ำหอมอยู่ในนั้น

“นี่อะไร?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามอย่างสงสัย

“ของแม่นะ จะให้ไปซื้อให้ได้ บอกว่ามันมีวางขายที่ประเทศวายเท่านั้น” มู่อวี้เฉิงทำหน้าตาบูดบึ้ง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจินตนาการถึงมู่อวี้เฉิงที่ทำหน้าตาบูดบึ้ง ไร้ความอดทนขณะถูกรายล้อมไปด้วยคนกลุ่มหนึ่ง แต่ยังคงต้องซื้อมันมา

เมื่อคิดเช่นนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “แล้วทำไมคุณไม่รอให้ฉันตื่นก่อนล่ะ?”

“ก็แม่โทรศัพท์มาเร่ง ไม่ยอมจนกว่าจะเห็นของ ตอนนั้นคุณยังหลับอยู่ ผมก็ไม่อยากปลุกคุณ” มู่อวี้เฉิงวางของลงและถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เอาล่ะ เหนื่อยแย่เลย มากินข้าวก่อนสิ ฉันผัดข้าวไว้ให้” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอาถุงจากมู่อวี้เฉิงมาเก็บไว้ในตู้ เธอเก็บรวบรวมมันไว้เพื่อรอคอยวันเดินทางกลับ

มู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวกินข้าวแบบนั่งหันหน้าเข้าหากัน

“วันนี้คุณไม่ไปสตูดิโอเหรอ?” โดยปกติถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะตื่นมาตั้งแต่เช้า

เธอชอบอาจารย์ซ่งฉิงมากและอยากอยู่เคียงข้างอาจารย์ซ่งฉิงตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

“วันนี้อาจารย์ซ่งฉิงไม่เข้าสตูดิโอ เลยบอกให้ฉันเข้าไปวันพรุ่งนี้แทน คงกลัวว่าฉันอยู่ในออฟฟิศคนเดียวแล้วจะรู้สึกอึดอัดน่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกินข้าวจนแก้มป่อง

“งั้นวันนี้ก็ว่างสิ เราไปเที่ยวกันเถอะ อยากไปที่ไหนมั้ย?” มู่อวี้เฉิงก้มหน้ากินข้าวเช่นกัน

“มาหาดูกันเถอะ ฉันไม่ได้คิดเผื่อว่าจะได้หยุดเลย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยืดตัวอย่างเกียจคร้าน

หลังจากตึงเครียดมานาน พักคลายบ้างก็ดี