ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 286 เตรียมการ

บทที่ 286 เตรียมการ

ความห่วงใยของแม่จ้าวมีเหตุผล ลี่หรงบอกให้โทรหาเธอได้ทุกเมื่อถ้ามีอะไร แต่ต้องรอให้เธอตั้งหลักที่เมืองหยางให้มั่นคงก่อน แล้วจึงจะมีเบอร์โทรที่แน่นอน

ตอนพูดกับอันอัน ลี่หรงรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจนัก เพราะไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร เนื่องจากตอนที่จ้าวชิงซงกลับบ้านนอก เจ้าตัวเล็กยังทำใจไม่ได้อยู่หลายวัน

ตอนนี้แม้แต่ลี่หรงก็จะออกจากบ้าน เจ้าตัวเล็กรู้แล้วจะอาละวาดไหมนะ?

ช่วงนี้ลี่หรงทำอาหารอร่อย ๆ ให้กับอันอันทุกวัน และตอนกลางคืนยังนอนด้วยกันอีก

ตอนที่จ้าวชิงซงอยู่ที่เมืองหลวง เจ้าตัวเล็กนอนกับปู่กับย่า แต่พอจ้าวชิงซงกลับบ้านที่ชนบท เจ้าตัวเล็กจึงได้มานอนกับลี่หรง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจ้าตัวเล็กมีความสุขแค่ไหน

ลี่หรงเล่านิทานให้ฟัง ก่อนจะเงียบไปพักหนึ่ง แล้วค่อยเล่าเรื่องที่เธอจะไปเมืองหยางให้เจ้าตัวเล็กฟัง

ไม่คิดว่าอันอันจะไม่โวยวาย แถมกลับกะพริบตาแล้วพูดอย่างไม่คาดคิดว่า

“คุณแม่ไปเถอะครับ”

ลี่หรงอึ้งไปชั่วครู่ หรือว่าลูกชายไม่ได้รักเธอแล้ว?

ทำไมถึงไม่มีอารมณ์โกรธเลยสักนิด?

“ลูกไม่รักแม่แล้วเหรอ?” ลี่หรงอดถามไม่ได้

“รักสิครับ แต่ว่าคุณพ่อบอกว่าคุณแม่จะไปหาเงิน”

ลี่หรงขมวดคิ้ว “คุณพ่อบอกหนูแบบนั้นเหรอ?”

อันอันพยักหน้าอย่างจริงจัง “คุณพ่อบอกว่าอันอันยังเล็กอยู่ คุณแม่ต้องไปหาเงินเลี้ยงอันอัน พออันอันโตแล้วก็ต้องไปหาเงินเลี้ยงคุณแม่”

“แต่เมืองหยางไกลมากเลยนะ?”

“ไกลแค่ไหนเหรอครับ?” อันอันถามด้วยความสงสัย “ไกลเท่ากับพ่อไหม?”

“ไกลกว่าไปหาพ่ออีกจ้ะ”

อันอันไม่พูดอะไรอีก เดินเข้ามาใกล้ ๆ กางแขนอวบอ้วน แล้วกอดลี่หรง พลางเอาหน้าซบที่อกลี่หรง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้ “งั้นนั่งรถไฟไปนานไหมครับ?”

“อืม แต่ว่าแม่นั่งเครื่องบินไปนะ”

“เครื่องบินคืออะไรครับ?”

“เครื่องบินเป็นยานพาหนะชนิดหนึ่ง เหมือนรถยนต์นั่นแหละจ้ะ แต่ว่ามันบินอยู่บนฟ้า”

อันอันเงยหน้าขึ้นทันที เบิกตากว้างมองลี่หรง “สุดยอดไปเลยครับ!”

ลี่หรงเริ่มเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับของใช้ในยุคหลังมากมายให้กับอันอันฟัง ไม่ว่าจะเป็นเครื่องบิน จรวด หรือโทรศัพท์มือถือที่สามารถมองเห็นหน้าคนได้…

เรื่องที่เล่าเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งของที่อันอันไม่เคยเห็นมาก่อน เจ้าตัวเล็กจึงตั้งใจฟังเป็นอย่างมาก

ลี่หรงเล่าเรื่องอย่างออกรสชาติ สิ่งที่เธอเล่าเป็นเรื่องจริงทั้งหมด ไม่จำเป็นต้องแต่งเติมอะไรให้มากความ จนกระทั่งสุดท้ายเจ้าตัวเล็กก็เริ่มเคลิ้มหลับไป

มือเล็ก ๆ ยังคงกำเสื้อของลี่หรงอยู่

ลี่หรงลูบใบหน้าของอันอัน แล้วหอมแก้มเขา

ในใจรู้สึกละอายใจอย่างช่วยไม่ได้ที่ทำให้อันอันขาดการดูแลจากพ่อแม่ตั้งแต่ยังเล็ก ลี่หรงไม่ต้องการให้เป็นแบบนี้ แต่ว่าเธอจะไปเมืองหยางเป็นเรื่องที่ตั้งใจไว้แล้ว

ยังมีวิธีการอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือพาเจ้าตัวเล็กไปเรียนที่เมืองหยาง

แต่ว่าวิธีการนี้ใช้ไม่ได้อย่างแน่นอน ประการแรก ไปเมืองหยางใครจะเป็นคนดูแล?

ถ้าไม่พาอันอันไปด้วย ลี่หรงถึงจะทุ่มเทให้กับการบริหารโรงงานได้อย่างเต็มที่

อีกอย่างถ้าจะไปเมืองหยาง อันอันต้องย้ายโรงเรียน ลี่หรงไม่ต้องการให้เขาต้องย้ายตอนอายุยังน้อยขนาดนี้

ลี่หรงไม่ได้จะอยู่ในเมืองหยางนานหลายปี นั่นเป็นเพียงสถานที่หาเงินเท่านั้น หลังจากนั้นเธอก็จะต้องกลับเมืองหลวงอยู่ดี

ในเมืองหลวงอันอันมีแม่จ้าวที่คอยดูแล ลี่หรงวางใจได้มาก อีกทั้งหยวนฮุยเหวินยังชอบมาเล่นกับอันอันอยู่เสมอ ดังนั้นการที่เด็กน้อยจะอยู่ที่เมืองหลวง จึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

แต่อดที่จะรู้สึกเห็นใจลูกชายไม่ได้ ลี่หรงจึงก้มลงหอมแก้มอันอันอีกครั้ง

กว่าจะมีบัตรประชาชนก็ต้องรอจนถึงปี 84 ลี่หรงจะไปที่เมืองหยาง ต้องไปขอหนังสือรับรองจากกรรมการหมู่บ้าน

คุณลุงกรรมการหมู่บ้านเป็นคนเมืองหลวงมาตั้งนานแล้ว ปกติจึงชอบพูดคุย

เรื่องราวต่าง ๆ ในชุมชนบ้านจัดสรรแห่งนี้ ไม่มีเรื่องไหนที่คุณลุงจะไม่รู้

ตั้งแต่ลี่หรงเปิดร้าน คุณลุงก็ไปดูมาแล้ว

จากนั้นจึงเห็นว่ามีผู้คนแวะเวียนเข้ามาที่ร้านลี่หรงบ่อยครั้ง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นคุณผู้หญิงที่ขับรถยนต์คันเล็ก ๆ ดูก็รู้ว่าเป็นพวกคนรวย คุณลุงจึงรู้ดีว่าธุรกิจของลี่หรงนั้นไม่เลวเลย

เมื่อได้ยินว่าลี่หรงขอหนังสือรับรองเพราะตั้งใจจะไปเมืองหยาง เพื่อประกอบธุรกิจ

คุณลุงอดไม่ได้ที่จะถามว่า “แม่หนูจะไปไกลขนาดนั้นเลยเหรอ? ไปคนเดียวด้วย? อันตรายนะ!”

ลี่หรงยิ้มเล็กน้อย “มีผู้ใหญ่ไปด้วยค่ะ”

เธอไม่ได้โกหก สวีจิ้งตานก็ถือว่าเป็นผู้ใหญ่สำหรับเธอได้

จริง ๆ แล้วคุณลุงอยากรู้มากกว่านั้น ร้านของลี่หรงดูไม่มีปัญหาอะไร ทำไมจู่ ๆ ถึงได้คิดอยากจะเดินทางไกลขนาดนั้น หรือว่าจะปิดร้านแล้วไปที่เมืองหยาง ที่นั่นดีกว่าเมืองหลวงหรือจะหาเงินได้เยอะกว่าเดิมงั้นเหรอ?

ถึงจะมีเรื่องอยากรู้มากมายเต็มไปหมด แต่คุณลุงทำได้เพียงเก็บเอาไว้ เขาไม่ได้สนิทสนมกับลี่หรงมากนัก อีกฝ่ายไม่ได้เป็นญาติพี่น้อง จึงไม่สะดวกที่จะถาม

ต่างจากจดหมายแนะนำตัวกลับบ้านหรือเยี่ยมญาติในอดีต จดหมายแนะนำตัวของลี่หรงในเวลานี้เขียนเหตุผลว่าทำงาน คุณลุงก็ยังเขียนให้ลี่หรงว่าอุทิศตนเพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศอีกด้วย

ช่างเป็นคนที่ใส่ใจจริง ๆ

ลี่หรงยกนิ้วโป้งให้ “คุณลุงเป็นคนที่มีคุณธรรมมากค่ะ”

“อ้อ! ไม่ว่าจะมีคุณธรรมหรือไม่ ก็อ่านหนังสือพิมพ์ทุกวัน ถูกปลูกฝังด้วยแนวคิดใหม่จะพูดอะไรได้ล่ะ?”

หลังจากเขียนจดหมายแนะนำให้กับลี่หรงเสร็จ คุณลุงมองดูลี่หรงที่เดินจากไปพลางส่ายหัวและครุ่นคิด

เมื่อหยวนฮุยเหวินรู้ว่าลี่หรงจะไปเมืองหยาง ปฏิกิริยาแรกคือการสนับสนุน

คนอื่นอาจจะไม่เข้าใจ แต่หยวนฮุยเหวินเป็นนักเศรษฐศาสตร์ที่มีชื่อเสียง ทันทีที่รัฐบาลจีนเปิดเสรีทางเศรษฐกิจ เมืองแรก ๆ ที่จะพัฒนาก็คือเมืองชายฝั่งทะเล

โดยเฉพาะเขตเศรษฐกิจพิเศษและเมืองหยาง

ลี่หรงไปพัฒนาที่เมืองหยาง หยวนฮุยเหวินก็อยากจะปรบมือให้เธอ ช่างเป็นคนที่มีความกล้าหาญมาก อายุยังน้อยแต่มีความกล้าหาญจริง ๆ

ทางใต้เป็นที่แรกที่ปฏิรูป และมีพลังมากที่สุด ด้วยความฉลาดของลี่หรง เขาเชื่อว่าลี่หรงจะต้องทำธุรกิจใหญ่ได้สำเร็จอย่างแน่นอน

“ไปที่นั่นยังจะทำเสื้อผ้าอีกหรือเปล่า?”

ลี่หรงพยักหน้า “ใช่ค่ะ เสื้อผ้ากำลังเป็นที่นิยม อันที่จริงยังมีอีกอย่างที่กำลังมาแรง คือเครื่องใช้ไฟฟ้า แต่เครื่องใช้ไฟฟ้านั้นยากเกินไป อุปสรรคด้านเทคโนโลยียังเป็นปัญหาสำหรับฉันอยู่ค่ะ”

อุปสรรคทางเทคโนโลยีเป็นคำเฉพาะทางที่หยวนฮุยเหวินเคยสอน ลี่หรงเคยเรียนเรื่องเศรษฐศาสตร์มาก่อน สิ่งเหล่านี้เขาเป็นคนสอน ดังนั้น ลี่หรงจึงไม่ต้องกังวลว่าอีกฝ่ายจะไม่เข้าใจเมื่อพูดถึงเรื่องนี้

“เสื้อผ้าก็ดีนะ เธอทำเสื้อผ้าอยู่แล้ว ถือว่ายังมีประสบการณ์”

แต่การสร้างโรงงานยุ่งยากกว่าการเปิดร้านมาก

ลี่หรงพูดว่าพอถึงเมืองหยางแล้ว คงต้องเป็นไปตามกระบวนการ

ที่ดินเป็นของหุ้นส่วนที่ซื้อไว้แล้ว แต่โรงงานยังต้องสร้าง ใช้แบบไหน สร้างยังไงก็ยังเป็นปัญหา

ลี่หรงมาที่นี่ก็เพราะอยากจะฝากฝังให้หยวนฮุยเหวินช่วยดูแลอันอัน

หยวนฮุยเหวินเป็นถึงอาจารย์ แค่คอยบอกอันอันถึงเรื่องดี ๆ และคอยเป็นกำลังใจให้ อนาคตของเด็กน้อยคงไม่เลวร้ายแล้ว

ส่วนเรื่องที่คิดว่าหยวนฮุยเหวินจะเอ็นดูอันอันจนตามใจอันอันมากไปหรือเปล่า ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะมีแต่พ่อจ้าวแม่จ้าวเท่านั้นที่จะตามใจ

หยวนฮุยเหวินยินดีที่จะสอนอันอัน และยินดีจะให้อันอันมาอยู่ที่บ้านด้วย เพียงแต่เขาก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ ถ้าลูกชายของเขายังอยู่ หลานชายก็คงจะโตพอ ๆ กับอันอันแล้ว

เขาบอกให้ลี่หรงวางใจ ถ้าอันอันมีเรื่องอะไร เขาจะดูแลให้อย่างดี

ผ่านไปครู่หนึ่งลี่หรงพูดจนครบแล้วกำลังจะออกไป หยวนฮุยเหวินจึงบอกลี่หรงถึงเรื่องที่เธอคาดไม่ถึง “นายกเทศมนตรีเมืองหยางเป็นลูกศิษย์เก่าของฉัน ฉันจะเขียนจดหมายให้เธอ เผื่อมีเรื่องอะไรเธอก็เอาจดหมายฉบับนี้ไปหาเขาได้”