ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 370 ผู้เช่า

บทที่ 370 ผู้เช่า

ลี่หรงพูดขัดขึ้นอีก “บ้านหลังนี้เป็นของฉัน คุณไม่รู้เหรอ? แล้วอีกอย่างฉันทำอะไรผิด? ฉันกตัญญูต่อแม่สามีของฉันมาก ลูกสะใภ้ของคุณไม่กล้าทำแบบนี้กับคุณหรอก แล้วคุณคิดว่าตัวเองเก่งมากหรือไง? ลูกสะใภ้ของคุณไม่มีลานบ้านของตัวเองให้เช่าเหมือนฉันหรอกนะ”

อู๋ซิ่วเฟิงชะงักค้าง มองไปทางคุณแม่จ้าว คุณแม่จ้าจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ใช่แล้ว นี่เป็นลานบ้านของลูกสะใภ้ฉัน ฉันไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจหรอก”

ลี่หรงมองดูภายในบ้านแล้วอดถอนหายใจไม่ได้ เธอไม่ได้หวังว่าพวกเขาจะคืนบ้านให้เธอในสภาพเดิม เพียงแค่ขอให้คนพวกนี้อย่าก่อความวุ่นวาย และรีบย้ายออกไปเสียที…

“ไปกันเถอะค่ะแม่ พวกเราไปดูด้านหลังกัน”

ลี่หรงรู้ว่าผู้หญิงพวกนี้ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรมากหรอก แต่คนที่จัดการยากกว่าคงเป็นพวกผู้ชาย ทั้งยังมีเกือบสิบครอบครัว ใครจะรู้ว่าพวกเขาเป็นคนแบบไหนกันบ้าง?

ทุกครัวเรือนจะสามารถย้ายออกไปได้อย่างราบรื่นตามที่เธอต้องการหรือ?

ลี่หรงหันหลังเดินไปตามระเบียง เข้าไปในห้องด้านในผ่านประตูรั้ว ข้างในมีคนมากกว่าข้างนอก ลี่หรงจึงเดินบอกทีละครอบครัว “สวัสดีค่ะ บ้านที่พวกคุณเช่าอยู่กำลังจะหมดสัญญาแล้ว กรุณาหาบ้านใหม่และย้ายออกภายในเจ็ดวันนะคะ”

เดิมทีพวกเขานึกว่าลี่หรงจะมาเก็บค่าเช่าบ้าน เพราะเวลาก็ใกล้เคียงกัน ใครจะรู้ว่าลี่หรงเปิดปากบอกให้พวกเขาย้ายออกเช่นนี้

สามสี่ครอบครัวเดินออกมาล้อมลี่หรงและคุณแม่จ้าวไว้ “ป้าจ้าว ทำไมถึงให้ย้ายออกกะทันหันแบบนี้ล่ะ?”

คุณแม่จ้าวจำคำพูดของลี่หรงได้ ในใจไม่รู้สึกหวั่นเลยแม้แต่น้อย “ก็บอกไปแล้วว่ามีเวลาเจ็ดวันให้หาบ้านนะ”

พวกเขาจะยอมได้อย่างไร? ที่ดินในเมืองฝูเจี้ยนนั้นเป็นที่ต้องการมาก อีกทั้งยังอยู่ใกล้ห้างสรรพสินค้าเมืองฝูเจี้ยน ราคาบ้านในช่วงสองปีนี้ก็มีแต่จะเพิ่มขึ้น

แต่ลี่หรงไม่ได้สนใจเงินที่เพิ่มขึ้นเล็กน้อยนี้เลย จึงไม่ได้ขึ้นค่าเช่าให้คุณแม่จ้าว พวกเขาจึงได้อยู่บ้านหลังใหญ่ในราคาที่ต่ำกว่าราคาตลาด

แม้ว่าตอนนี้บ้านจะถูกแบ่งจนแทบจำไม่ได้ แต่การได้อยู่ที่นี่ก็ทำให้คนอื่นอิจฉาและทำให้พวกเขารู้สึกภาคภูมิใจมาก

ในนั้นมีหญิงสาวอายุยี่สิบกว่าชื่อซูเจวียน เธอย้ายออกมาพร้อมกับครอบครัวพี่ชาย ตอนนี้เธอทำงานขายของในห้างสรรพสินค้า เมื่อเธอบอกว่าอาศัยอยู่ในบ้านแถวเมืองฝูเจี้ยน คนอื่นต่างคิดว่าเธอเป็นคุณหนู เลยถามว่าทำไมถึงออกมาทำงานแบบนี้

เธอเพียงแค่ยิ้ม เพลิดเพลินกับความรู้สึกที่ได้รับการยกย่อง และยอมรับโดยนัยว่าตัวเองเป็นคุณหนูจริง ๆ

เถ้าแก่ในร้านยังบอกว่าจะแนะนำคุณชายจากตระกูลร่ำรวยให้เธอ แต่ถ้าไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว เธอจะแต่งงานกับคนรวยได้อย่างไร?

ซูเจวียนมองลี่หรงด้วยความเคียดแค้น “ทำไมเธอถึงใจร้ายขนาดนี้? คนอยู่ที่นี่ตั้งมากมาย เธอยังจะไล่พวกเขาออกไปหมดเลยหรือ? อยากให้พวกเราไปนอนข้างถนนหรือไง? สมแล้วที่ว่า ผู้หญิงยิ่งสวยยิ่งใจร้าย! แถมยังมีลูกด้วย ไม่รู้จักสะสมบุญไว้ให้ลูกของตัวเองบ้างหรือไง?”

“ขอขอบคุณที่ชมว่าฉันสวย” ลี่หรงยิ้มบาง ๆ “แต่นี่เป็นบ้านของฉัน ตอนนี้ฉันแค่ไม่ให้พวกคุณเช่าเท่านั้น ฉันทำอะไรที่เลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ? อีกอย่าง ฉันไม่ได้ให้พวกคุณย้ายออกทันทีด้วยซ้ำ ในเมืองหลวงมีบ้านมากมาย พวกคุณหาบ้านได้ไม่ยากนี่ แล้วอีกอย่าง ฉันเอาบ้านคืนมาให้ลูกของฉันอยู่ในอนาคต นั่นไม่ใช่การสะสมบุญกุศลหรอกหรือ?”

แน่นอนว่าข้างนอกมีบ้านมากมาย แต่การจะหาบ้านแบบเดียวกับเมืองฝูเจี้ยนด้วยค่าเช่าเท่าเดิมนั้นยากเกินไปสำหรับผู้หญิงคนนี้

ทั้งยังมีผู้เช่าบางคนที่ทำงานก่อสร้าง เพื่อนร่วมงานของพวกเขาอาศัยอยู่ในเพิงใหญ่ บ้านสังกะสี หรือห้องเล็ก ๆ ที่สกปรก แต่บ้านที่กว้างขวาง สว่างและหรูหราแบบนี้ ถ้ามีคนอยู่น้อยกว่านี้ คงจะดีกว่าที่หัวหน้าคนงานของพวกเขาอยู่เสียอีก

ชายวัยสามสิบกว่า ๆ สวมเสื้อกล้ามที่ซักจนเหลืองซีดพูดเสียงดัง “น้องสาว เธอจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ บ้านมีคนอยู่เยอะขนาดนี้ จะให้ย้ายออกง่าย ๆ ได้ยังไง?”

“ทำไมจะไม่ได้คะ? ตอนแรกบอกว่าจะอยู่ก็เข้ามาอยู่เลยไม่ใช่หรือ? ฉันให้พวกคุณเช่าบ้านแล้วจะเอาคืนไม่ได้หรือ?”

“โอ้! เจ้าหนูนี่ยังจะมาทำตัวเป็นเจ้าที่ดินอีก! ช่างโหดร้ายจริง ๆ ตอนนี้เปิดเสรีกันแล้ว เธอยังกล้าทำแบบนี้อีกหรือ! ไม่มีความยุติธรรมเลย ซ้ำยังกล้ามารังแกผู้เช่าแบบนี้…” ยายแก่ที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ชี้นิ้วใส่ลี่หรง พร้อมกับสะบัดมือไปมาด้วยความโกรธ

เห็นคนแก่มีท่าทีจะเริ่มอาละวาด ลี่หรงรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที เธอรู้อยู่แล้วว่าการเอาบ้านคืนคงไม่ง่ายอย่างที่คิด ก่อนหน้านี้เธอยังได้ยินมาว่ามีเจ้าของบ้านถูกผู้เช่าไล่ออกไปพร้อมกันด้วยซ้ำ…

แต่เดิมคุณแม่จ้าวไม่ได้ตั้งใจจะพูดอะไร แต่เมื่อคนคนนั้นชี้หน้าด่าลูกสะใภ้ของเธอแบบนี้ เธอจะทนได้อย่างไร? เธอจะอยู่ในเมืองหลวงมานาน หากต้องทะเลาะวิวาทจริง ๆ เธอก็ไม่กลัวหรอก

อ้อ! ตอนปีใหม่ที่ผ่านมาเธอยังได้โชว์ฝีมือในหมู่บ้านอีกครั้งด้วย พวกคนปากร้ายใจดำเหล่านั้น ล้วนถูกเธอประชดกลับไปจนหมด

ตอนนี้คุณแม่จ้าวยิ่งไม่กลัวใหญ่ ลี่หรงเป็นคนมีการศึกษา ไม่ชอบการทะเลาะ คุณแม่จ้าวจึงพุ่งเข้าไปข้างหน้าโดยไม่คิดอะไรทั้งสิ้น “ยายแก่บ้านี่ ด่าลูกสะใภ้ฉันทำไม? เดี๋ยวนี้ไม่มีเจ้าที่ดินแล้วนะ! บ้านหลังนี้เป็นของครอบครัวฉัน ถ้าพวกฉันอยากให้ใครอยู่ก็ให้อยู่!”

ไม่รู้ว่าใครเริ่มก่อน พวกเขาเริ่มโวยวายกันยกใหญ่ ต่างคนต่างพูด แต่ความหมายโดยรวมแทบทั้งหมดคือการกล่าวโทษลี่หรง

ทุกคนต่างพูดคนละประโยค เสียงดังวุ่นวายจนทนไม่ไหว ลี่หรงรู้สึกมึนงงไปหมด เธอจึงตะโกนเสียงดังว่า “หยุดเถียงกันได้แล้ว!”

ผู้คนค่อย ๆ เงียบเสียงลง แต่สีหน้าของพวกเขาแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน! พวกเขาไม่ยอมย้ายออกแน่นอน!

ลี่หรงชูสัญญาในมือขึ้น “นี่คือสัญญาที่พวกคุณทุกคนลงนามตอนเช่าบ้าน ถ้าไม่ย้ายออกภายในเจ็ดวัน ฉันจะแจ้งฝ่ายจัดการที่อยู่อาศัย ถ้าจำเป็นจริง ๆ ฉันจะให้ตำรวจมาตัดสินด้วย…”

ชาวบ้านไม่ค่อยเข้าใจเรื่องฝ่ายจัดการที่อยู่อาศัย แต่พอพูดถึงตำรวจ สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป

แต่ไม่ใช่ทุกคนที่ลงนามในสัญญา และคนอื่น ๆ ก็ไม่รู้ถึงความร้ายแรงของมัน จึงมีเสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกนว่า “แค่กระดาษแผ่นเดียว! จะส่งผมเข้าคุกได้ยังไง? อย่ามาขู่กันเลย! ถ้ามีฝีมือจริงก็ให้คนมาจับผมสิ!”

เมื่อคนอื่นได้ยินคำพูดของชายคนนั้น พวกเขาก็รู้สึกมั่นใจขึ้น ต่างพากันพึมพำเบา ๆ ลี่หรงไม่ได้ยินชัดว่าพวกเขากำลังพูดอะไร แต่พอเดาได้ว่าคงไม่ใช่คำพูดดี ๆ แน่

“ถ้าไม่เชื่อก็รอดูแล้วกันค่ะ อีกเจ็ดวันฉันจะกลับมาอีกครั้ง หวังว่าตอนนั้นพวกคุณจะย้ายออกไปหมดแล้ว อ้อ! ในสัญญาเขียนไว้ว่าต้องคืนบ้านในสภาพเดิมด้วย ถ้าไม่ทำตามก็เตรียมจ่ายค่าเสียหายได้เลย!”

ลี่หรงพูดจบก็ส่งสัญญาณให้คุณแม่จ้าว “แม่ค่ะ เรากลับกันเถอะค่ะ”

เธอหมุนตัวเดินจากไป คนด้านหลังพากันส่งเสียงพูดคุย ไม่รู้ว่าพวกเขาพูดอะไรกัน แต่ลี่หรงไม่สนใจอะไรมากนัก เธอแค่ต้องการให้พวกเขาย้ายออกไปให้หมดเท่านั้น

การเจรจาคือมารยาท แต่ถ้าไม่ได้ผลก็ต้องใช้กำลัง

ถึงอย่างไร ลี่หรงมีสัญญาอยู่ในมือและมีเครือข่ายคนรู้จักมากมาย การจัดการกับผู้เช่าเพียงสิบกว่าคน จึงเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

หากจะต้องต่อรองกันจริง ๆ ลี่หรงก็ไม่กลัว ฝูหรงไม่ได้รีบร้อน เธอวางแผนที่จะรอคลอดลูกก่อนแล้วค่อยจัดการเรื่องของฝูหรง โจวลี่ลี่และคนอื่น ๆ กำลังทดสอบอยู่ อีกอย่าง ที่บ้านล้อมลานก็ไม่ใช่ว่าจะรับคนไม่ไหว

ลี่หรงใช้เวลาว่างไปดูการตกแต่งร้านของลวี่สุ่ย อยากดูว่าตอนนี้การตกแต่งคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว แต่สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็คือ เรื่องราวยังไม่ทันจบ ปัญหาใหม่ก็เกิดขึ้นอีก