ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 399 ลอยตัว

บทที่ 399 ลอยตัว

ลี่หรงมองไปทางนักออกแบบ “พวกคุณออกแบบคอลเลกชันหลานไห่สำหรับรอบหน้าเสร็จแล้วหรือยังคะ?”

หลานไห่มีนักออกแบบหกคนนอกเหนือจากลี่หรง แต่เดิมลี่หรงเป็นคนดูแลพวกเขา เสมือนเป็นผู้อำนวยการฝ่ายออกแบบหรือหัวหน้า

แต่หลังจากลี่หรงกลับเมืองหลวง แผนกออกแบบของหลานไห่ไม่มีผู้รับผิดชอบแล้ว ทุกแบบที่ออกแบบเสร็จจึงส่งให้สวีจิ้งตาน ฝ่ายผลิตและฝ่ายขายตัดสินใจว่าจะผลิตหรือไม่

เมื่อลี่หรงถามเช่นนี้ นักออกแบบหลายคนมองหน้ากันไม่รู้จะพูดอะไร สวีจิ้งตานเลยเป็นคนแรกที่ตอบสนอง “ตกลงกันแล้ว เมื่อสองสามวันก่อนเพิ่งตกลงกับฝ่ายผลิตเรื่องแบบสำหรับครั้งหน้า ห้องแสดงสินค้าชั้นล่างยังเพิ่มแบบเก่าที่นำกลับมาขายใหม่อีกหลายแบบด้วย”

ลี่หรงเข้าใจคร่าว ๆ แล้ว เธอจึงพูดกับพวกนักออกแบบว่า “ช่วงนี้คงต้องลำบากหน่อยนะคะ พวกของซินอี๋รับผิดชอบเรื่องการตัดสินใจเกี่ยวกับคำโฆษณาของลวี่สุ่ย พวกคุณต้องทำอย่างน้อยยี่สิบแบบ พอถ่ายโฆษณาเสร็จก็จะเริ่มผลิตเลย”

นักออกแบบผังลู่ “ยี่สิบแบบเหรอ?”

ลี่หรง “มีปัญหาอะไรเหรอคะ?”

หกคน คนละสามชุดก็ได้สิบแปดชุดแล้ว ส่วนอีกสองชุดที่เหลือ นักออกแบบที่ชำนาญย่อมทำออกมาได้อย่างรวดเร็ว

ในความเห็นของลี่หรง จึงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

นักออกแบบผังลู่แสดงสีหน้าลำบากใจ “เวลากระชั้นชิด และคุณลี่อาจจะไม่ทราบ ปกติพวกเราออกแบบสิบชุด จะมีแค่สามถึงห้าชุดเท่านั้นที่สามารถใช้ได้…”

มีเพียงตอนเริ่มก่อตั้งลวี่สุ่ยเท่านั้นที่ลี่หรงยังคอยติดตามอยู่ ส่วนช่วงหลังที่เธอกลับเมืองหลวง ก็เป็นสวีจิ้งตานและพวกเธอที่จัดการ ถ้าสิ่งที่ผังลู่พูดเป็นความจริง นั่นหมายความว่าแบบทั้งหมดของลวี่สุ่ยล้วนผ่านการคัดเลือกอย่างพิถีพิถันจากสวีจิ้งตานและพวกเธอใช่ไหม?

มองอีกมุมหนึ่ง นั่นหมายความว่าระดับฝีมือของนักออกแบบต่ำเกินไป! แบบที่ใช้ได้จึงมีน้อยมาก!

สวีจิ้งตานเอ่ยปากบอกลี่หรงว่า “ใช่แล้ว แบบใหม่ของลวี่สุ่ยที่เธอเห็น ล้วนเป็นแบบที่ฉันและฝ่ายผลิตคัดเลือกมาอย่างละเอียด การจะออกแบบให้ได้ยี่สิบชุดในเวลาไม่กี่วัน ตามประสิทธิภาพเดิมคงเป็นไปไม่ได้ ฉันเคยหารือกับฝ่ายผลิตมาก่อน บางทีอาจเป็นเพราะนักออกแบบของเราเคยทำเสื้อผ้าสำเร็จรูปสำหรับคนทั่วไปมาตั้งแต่แรก พอจู่ ๆ ต้องมาทำแบรนด์เสื้อผ้าหรูแบบนี้ก็อาจจะปรับตัวไม่ทัน”

ลี่หรงไม่พูดอะไรอยู่พักใหญ่

เสิ่นรั่วหนิงจึงถามขึ้นว่า “ถ้าให้นักออกแบบของฝูหรงทำเสื้อผ้าสำหรับคนทั่วไป พวกเขาจะทำได้ไหม?”

ลี่หรงขมวดคิ้ว ได้หรือ? อาจจะไม่ได้ด้วยซ้ำ

นักออกแบบฝูหรงคุ้นเคยกับการตัดเย็บเสื้อผ้าตามตัวให้ลูกค้า ปกติพวกเขาทำงานกับผ้าคุณภาพสูง และออกแบบโดยคำนึงถึงความต้องการของลูกค้าแต่ละคนเท่านั้น

แต่การขายส่งของหลานไห่นั้นมุ่งเน้นไปที่คนหมู่มาก รูปแบบต้องเป็นที่ชื่นชอบของประชาชนทั่วไป และเนื่องจากปัญหาด้านราคา จึงไม่สามารถใช้ผ้าคุณภาพดีได้ สิ่งเหล่านี้แทบจะเป็นสิ่งที่นักออกแบบฝูหรงไม่เคยสัมผัสมาก่อน

หลังจากผ่านไปสักครู่ ลี่หรงจึงกล่าวว่า “การให้เวลาพวกเขาได้สัมผัสและปรับตัวไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่ฉันจำได้ว่าปีที่แล้วลวี่สุ่ยก่อตั้งขึ้นในช่วงเวลาประมาณนี้ ตอนนั้นฉันเป็นหัวหน้าออกแบบของพวกคุณ ประสิทธิภาพก็ไม่ได้ต่ำมาก ฉันคิดว่ามันน่าจะดีขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว ไม่คิดว่าประสิทธิภาพจะต่ำลง หรือเป็นเพราะพวกคุณหรือเปล่าคะ?”

สวีจิ้งตานไม่พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้า แสดงว่าเห็นด้วยกับคำพูดของลี่หรงอย่างมาก เพราะแบบร่างที่นักออกแบบส่งมานั้นแย่ลงเรื่อย ๆ

ผังลู่และคนอื่น ๆ ไม่กล้าส่งเสียง บรรยากาศในห้องประชุมพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที

แม้แต่หลี่ว์เส่าหวาผู้ที่ปกติสามารถพูดให้สถานการณ์คลี่คลายได้ดีที่สุด ก็ยังไม่พูดอะไร

ปัวอี๋ “คุณลี่ ตอนที่คุณไม่อยู่ แผนกออกแบบรู้สึกเหมือนแมลงวันไร้หัว ทำอะไรก็ไม่ราบรื่น และ…” เธอเม้มปากอย่างรังเกียจ “ยังมีคนเอาแต่ลอยไปลอยมา พลอยทำให้คนที่ตั้งใจทำงานไม่สามารถขับเคลื่อนงานให้ดีขึ้นได้”

ส่วนใครกันแน่ที่ลอยไปลอยมา ปัวอี๋ไม่ได้พูดถึง

ลี่หรงขมวดคิ้ว เธอไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้

สิ่งที่ปัวอี๋พูด ลี่หรงไม่เห็นด้วยเลยสักนิด สีหน้าของเธอเคร่งขรึมขึ้น “ฉันได้บอกพวกคุณก่อนจะกลับเมืองหลวงแล้วว่า พวกคุณทุกคนล้วนเป็นคนที่ฉันพามา และการออกแบบเป็นอาชีพที่ขี้เกียจไม่ได้”

น้ำเสียงของเธอหนักแน่น มองพวกเธอด้วยสายตาจริงจัง “บางทีอาจเป็นเพราะหลานไห่สร้างพื้นที่สบายให้พวกคุณ ทำให้พวกคุณเกิดความเกียจคร้าน ฉันเห็นว่าบางคนในพวกคุณไม่อยากทำงานออกแบบต่อแล้วใช่ไหม? ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันคิดว่าฉันกับคุณสวีคงต้องปรับปรุงแผนกออกแบบกันอย่างจริงจังแล้ว”

สวีจิ้งตานพูดต่อ “ฉันก็คิดเหมือนกัน แผนกออกแบบควรนำคลื่นลูกใหม่เข้ามาบ้าง เหมือนกับเครื่องจักร เครื่องที่ประสิทธิภาพต่ำควรถูกเปลี่ยน ให้เครื่องที่มีประสิทธิภาพสูงมาแทนที่”

พวกนักออกแบบยิ่งตกใจกลัว ความหมายของเจ้านายคือจะไล่พวกเธอออกหรือ?

แต่ปัวอี๋ไม่กังวล เธอถึงกับอยากจะยกมือทั้งสองข้างสนับสนุน “แบบนี้ดีที่สุดแล้วค่ะ!”

ลี่หรงมองเธอแวบหนึ่ง แล้วหันกลับมาพูดต่อ “ปีนี้แผนกออกแบบจะดูผลงาน เลือกนักออกแบบที่ยอดเยี่ยมหนึ่งคนให้เป็นผู้อำนวยการฝ่ายออกแบบ เพื่อกำกับดูแลการทำงานของทุกคน ช่วงนี้ใกล้ถึงฤดูจบการศึกษาใหม่แล้ว ฉันกับคุณสวีจะจัดการเรื่องรับพนักงานนักออกแบบใหม่ ส่วนพวกคุณรีบออกแบบส่งงานกันนะคะ เพราะช่วงนี้ฉันยังอยู่ที่เมืองหยาง”

การประชุมครั้งนี้ทำให้ทุกคนเหนื่อยล้าทั้งกายใจ ตอนแรกที่รู้ว่าลวี่สุ่ยจะหาพรีเซนเตอร์มาถ่ายโฆษณา แม้กระทั่งออกทีวี ทุกคนต่างตื่นเต้นไม่หยุด แต่พอถึงตอนหลัง ยิ่งนานยิ่งเคร่งเครียด โดยเฉพาะนักออกแบบหลายคน ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา

หลังจากพนักงานทุกคนกลับไปแล้ว ลี่หรงกับสวีจิ้งตานยังคงอยู่

สวีจิ้งตานพูดว่า “ก่อนหน้านี้ฉันอยากจะคุยกับเธอเรื่องนี้แล้ว อีกอย่างที่หลานไห่ไม่ได้ขยาย ก็มีสาเหตุมาจากเรื่องนี้ด้วย”

ลี่หรงรู้ว่าสวีจิ้งตานยุ่งกับการจัดการเรื่องของหลานไห่มาตลอด เธอรู้สึกว่าตัวเองมีส่วนรับผิดชอบด้วย เพราะครึ่งหนึ่งของใจเธอทุ่มเทให้กับฝูหรง

“ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว” ลี่หรงมองอีกฝ่ายอย่างจนใจ “พวกเราอาจจะต้องเพิ่มงานกันอีกนิดหน่อย”

สวีจิ้งตานถาม “จะรับนักออกแบบคนใหม่เหรอ?”

“ไม่ใช่แค่นักออกแบบ ตอนนี้หลานไห่มีพนักงานเก่าไม่น้อย ไม่รู้ว่าแผนกอื่นมีคนที่ทำงานขี้เกียจมากขึ้นเรื่อย ๆ แบบนี้หรือเปล่า หลานไห่จะไม่เลี้ยงคนว่างงานเด็ดขาด ถือโอกาสนี้กำจัดพวกขี้เกียจในโรงงานซะ”

มีลี่หรงคอยควบคุมอยู่ตรงนี้ เสิ่นรั่วหนิงกับพวกเธอส่งคำโฆษณาประชาสัมพันธ์ ส่วนนักออกแบบแต่ละคนส่งแบบร่างของลวี่สุ่ยคนละห้าชิ้น

ทุกคนส่งห้าชิ้นเหมือนกันหมด ไม่รู้ว่าพวกเขาตกลงกันไว้ก่อนหรือเปล่า อีกทั้งเวลาส่งก็ไล่เลี่ยกัน

สามสิบแบบการออกแบบ ลี่หรงและสวีจิ้งตานใช้เวลาเกือบทั้งวันในการหารือ สุดท้ายมีเพียงสิบเอ็ดแบบเท่านั้นที่สามารถนำไปใช้ได้

ลี่หรงตั้งใจรวบรวมสถิติไว้ โดยมีปัวอี๋ส่งสี่แบบ ผังลู่ส่งสามแบบ มีนักออกแบบสองคนที่ส่งมาสองแบบ ส่วนนักออกแบบที่เหลืออีกสองคนส่งมาห้าแบบซึ่งไม่สามารถใช้ได้เลย

ทั้งหมดเป็นแบบร่างที่ใช้ไม่ได้!

หม่าเหวินหงและหวงสุ่ยหลาน

ลี่หรงจ้องมองชื่อสองชื่อนี้อย่างตั้งใจ แต่เธอแทบไม่มีความประทับใจอะไรเลยกับสองชื่อนี้ เพียงแค่พวกเธอไม่มีการออกแบบที่โดดเด่นอะไร และก็ไม่ได้ทำอะไรผิดพลาด เหมือนอยู่ในสถานะล่องหนตลอดเวลา ดังนั้น สิ่งที่ปัวอี๋พูดถึงการลอยไปลอยมา คงหมายถึงพวกเธอใช่ไหม?

สวีจิ้งตาน “สองคนนี้สามารถส่งแบบได้จริง ๆ พอพูดแบบนี้แล้ว ฉันนึกขึ้นได้ว่า แบบของหลานไห่ พวกเธอก็ทำไม่มาก ทุกครั้งที่ทำเสร็จหนึ่งคอลเลกชัน ฉันกับหลี่ว์เส่าหวายังต้องมานั่งตรวจกันอีกที”

ลี่หรงแค่นเสียงเบา ๆ “ดูเหมือนว่าจะมีคนลอยตัวจริง ๆ หาโอกาสไล่พวกเธอออกเถอะค่ะ พวกเราไม่ควรเก็บคนแบบนี้ไว้หรอก”