ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 439 การปะทะครั้งแรก

บทที่ 439 การปะทะครั้งแรก

จดหมายเชิญทุกฉบับระบุว่าแนะนำให้เอาผลงานออกแบบมาด้วย ลี่หรงไม่เชื่อว่าคนที่ได้รับเชิญจะไม่เห็นข้อความนี้ หรือว่านี่เป็นข้อกำหนดสำหรับนักออกแบบบางคนเท่านั้น?

ลี่หรงแสร้งทำเป็นประหลาดใจ “ในจดหมายเชิญเขียนว่าขอให้นักออกแบบที่เข้าร่วมงานนำผลงานมาด้วย ฉันคิดว่าทุกคนได้รับข้อความเดียวกัน หรือว่าของพวกคุณไม่มีเหรอคะ?”

คนที่ถามมีสีหน้างุนงง “ไม่มีนะคะ เพียงแค่เชิญมาร่วมงานแสดงและพูดคุยเรื่องแฟชั่นเท่านั้น อาเสีย แล้วเธอล่ะ?”

ผู้หญิงที่ชื่ออาเสียข้าง ๆ ส่ายหน้า “ฉันก็เหมือนเธอนั่นแหละ พวกเราได้รับเชิญพร้อมกันไม่ใช่เหรอ? ถ้าฉันเอาผลงานมาด้วย จะปิดบังเธอได้ยังไงล่ะ?”

หลายคนเพิ่งรู้สึกตัวว่าจดหมายเชิญอาจจะแตกต่างกันตามแต่ละบุคคล พวกเขาไม่พูดอะไรอีก มองไปที่ลี่หรงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉา คงต้องเก่งมาก ๆ ถึงได้รับเชิญให้นำผลงานมาด้วยสินะ?

พวกเขาถูกเชิญมาที่นี่เพื่อเพิ่มจำนวนคนเท่านั้น ดูเหมือนว่าจะไม่มีโอกาสได้ขึ้นเวทีด้วยซ้ำ!

ใช่แล้ว งานสมาคมการค้าที่ลี่หรงมองว่าไม่มีอะไรน่าสนใจนี้ กลับดูมีอำนาจมากในสายตาของนักออกแบบบางคน ราวกับว่าการได้ปรากฏตัวเป็นเรื่องน่าภาคภูมิใจมาก

ลี่หรงยิ้มเล็กน้อย “ผลงานของฉันไม่ได้ทำเองหรอกค่ะ แล้วการเชิญของสมาคมก็กะทันหันไปหน่อย ชุดที่นำมาเป็นผลงานที่เพื่อนร่วมงานในสตูดิโอของฉันออกแบบเองค่ะ เดี๋ยวพอทุกคนได้เห็นแล้ว อย่าหัวเราะฝูหรงของพวกเรานะคะ”

“คุณหลี่ดูยุ่งจริง ๆ นะคะ ขนาดมาร่วมงานแสดงก็ยังไม่มีเวลาออกแบบ ดูเหมือนว่าไม่ได้สนใจงานแสดงของพวกเราเลยนะคะ กัวฮุ่ย”

เสียงแหลม ๆ แฝงด้วยความประชดประชันของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ลี่หรงมองไปแล้วพบว่าเป็นผู้หญิงที่แต่งตัวทันสมัย น่าแปลกที่เธอสวมชุดกี่เพ้าสีเดียวกับลี่หรง แต่อีกฝ่ายสวมเสื้อคลุมผ้าสักหลาดสีดำ ส่วนลี่หรงสวมเสื้อคลุมขนมิงค์

ลี่หรงดูเหมือนภรรยาใหญ่ของนายพลในยุคสาธารณรัฐจีน ทั้งสง่างามและเย้ายวน ส่วนอีกฝ่ายดูมีความเป็นนักวิชาการมากกว่า แต่ในด้านบารมีถือว่าด้อยกว่าลี่หรงอยู่มาก

ลี่หรงมองหญิงสาวตรงหน้าที่ดูเหมือนจะตั้งตนเป็นศัตรูกับเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย ในใจคาดเดาบางอย่างได้ แต่เธอไม่พูดอะไร

คำว่า ‘กัวฮุ่ย’ ที่หญิงสาวเพิ่งเรียกออกมา ทำให้ลี่หรงนึกถึงลายเซ็นในจดหมายเชิญ หรือว่าคนนี้คือกัวซืออวี่ ประธานสมาคมการค้า?

ในวินาทีถัดมา คนผู้นั้นก็ยืนยันการคาดเดาของลี่หรง “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อกัวซืออวี่ เป็นประธานสมาคมการค้า คุณคือลี่หรงใช่ไหมคะ? บุคลิกดีจริง ๆ ฉันได้แต่รู้จักคุณผ่านข่าวมาตลอด ตอนนี้ได้เจอตัวจริงสักที ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่คุณมาร่วมงานของพวกเรา”

ลี่หรงยิ้ม “สวัสดีค่ะประธานกัว การได้มาร่วมงานแสดงสินค้าถือเป็นเกียรติของฉันเช่นกัน ส่วนเรื่องในข่าวนั้นล้วนเป็นการเขียนเกินจริง นักข่าวยกย่องพวกเราเกินไปแล้วค่ะ”

คำพูดสุภาพเหล่านี้ต้องพูดกันทั้งนั้น ลี่หรงเข้าใจดี เธอยังส่งสายตาให้หลี่เสี่ยวอ้ายเรียนรู้คำพูดพวกนี้ไว้ด้วย

เจี่ยนเจินมองลี่หรงและกัวซืออวี่คุยกัน ราวกับไม่มีใครได้ยินสิ่งที่เธอพูดเลย

ความรู้สึกของเจี่ยนเจินเหมือนการชกหมัดใส่นุ่นเสียเหลือเกิน!

จริง ๆ แล้วลี่หรงแอบสังเกตเธออยู่ สายตาที่เป็นศัตรูของหญิงคนนี้ไม่ได้ปิดบังเลย ทันใดนั้น ลี่หรงรู้สึกว่าตัวเองคงเดาตัวตนของอีกฝ่ายออกแล้ว ผู้หญิงคนนี้คงไม่ใช่ผู้รับผิดชอบของโบตั๋นหรอกนะ?

ลี่หรงหันไปมองเจี่ยนเจิน “คุณผู้หญิง พวกเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ขอร้องคุณอย่าได้ใส่ร้ายฉันตามอำเภอใจเลยนะคะ” พูดจบก็หันไปมองกัวซืออวี่ “ท่านประธานกัว เวลามันกระชั้นชิดจริง ๆ ค่ะ ฉันมีงานของลูกค้าค้างอยู่มากมาย แต่ไม่อยากมาตัวเปล่า ในเมื่อตอบรับคำเชิญของคุณแล้ว ฉันต้องทำตามข้อกำหนดในนั้นแน่นอน คิดไปคิดมาก็ได้แต่ใช้ผลงานของเพื่อนร่วมงานในสตูดิโอเท่านั้น แต่วางใจได้ เขาไม่ได้ทำแบบขอไปทีแน่นอนค่ะ”

กัวซืออวี่พยักหน้า พร้อมกับแนะนำลี่หรง “นี่คือเจี่ยนเจินค่ะ เธอเพิ่งกลับมาจากการเรียนต่อต่างประเทศเมื่อสองปีก่อน และรับช่วงร้านตัดเสื้อของครอบครัว ตอนนี้เธอเป็นผู้รับผิดชอบสตูดิโอโบตั๋น เธออาจจะพูดจาตรงไปตรงมาหน่อย อาจเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมต่างประเทศ คุณอย่าได้ถือสาเลยนะคะ”

คนโง่พูดจาไม่น่าฟังแล้วยังโทษวัฒนธรรมต่างประเทศอีก ไม่รู้ว่าไปเรียนที่ไหนมา ถ้าทางนั้นรู้เข้าคงจะถอนชื่อเธอออกทันทีเลยมั้ง?

กัวซืออวี่พูดด้วยน้ำเสียงเหมือนเป็นผู้ใหญ่ของเจี่ยนเจิน ลี่หรงอยากจะกลอกตาใส่จริง ๆ แต่ถ้าเธอยังจับผิดต่อไป เธอจะกลายเป็นคนไม่ดีเสียเอง

ลี่หรงรู้สึกว่าทั้งสองเป็นพวกเดียวกัน และรวมหัวกันขุดหลุมให้ลี่หรงตกลงรับคำเชิญครั้งนี้

รอยยิ้มบนใบหน้าของลี่หรงจางลงเล็กน้อย “แน่นอนว่าฉันไม่ถือสาหรอกค่ะ คนหนุ่มสาวที่เพิ่งกลับมาจากการเรียนต่างประเทศ ได้เห็นโลกกว้าง มีความเข้าใจในสิ่งต่าง ๆ ตามมุมมองของตัวเอง ถือเป็นเรื่องปกติ”

กัวซืออวี่พยักหน้า ทักทายคนข้าง ๆ สองสามคำ แล้วเดินจากไป

ก่อนจากไปเธอยังถามเจี่ยนเจินว่า “เจี่ยนเจิน เธอจะไปกับฉันไหม?”

เจี่ยนเจินไม่ไป ลี่หรงรับรองว่าถ้าอีกฝ่ายไม่เข้ามาหาเรื่อง เธอจะไม่สนใจอีกฝ่ายแน่นอน แต่บางคนอาจจะชอบหาเรื่องใส่ตัวโดยสันดาน เมื่อเห็นลี่หรงทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน แล้วคุยกับนักออกแบบคนอื่น ๆ อย่างออกรส เจี่ยนเจินรู้สึกว่าคนพวกนั้นกำลังประจบลี่หรง

ลี่หรงยังไม่กล้าเอาผลงานของตัวเองออกมาโชว์ ไม่รู้ว่าพวกเธอกำลังคุยโม้อะไรกันอยู่

เจี่ยนเจินยิ่งโกรธมากขึ้น “คุณลี่เก่งเรื่องทำธุรกิจจริง ๆ แม้แฟชั่นโชว์ที่จัดจะธรรมดา แต่กลับทำเงินมหาศาลจากการตลาดนิตยสาร คงฝันหวานไปหลายคืนเลยสิคะ?”

“ใช่แล้วค่ะ” ลี่หรงกะพริบตา “มีใครบ้างที่ไม่ดีใจเวลาทำเงินได้? แต่ที่คุณไม่ดีใจ คงเป็นเพราะตัวเองทำเงินไม่ได้หรือเปล่าคะ?”

“นี่เธอ!” เจี่ยนเจินราวกับถูกแทงใจดำ จ้องมองลี่หรงตาเขียว

เธอไม่พอใจจริง ๆ หลังจากรับช่วงกิจการของครอบครัวมา ธุรกิจในมือเธอก็ตกฮวบ แถมคนในครอบครัวยังชอบเอาฝูหรงมาเปรียบเทียบอีก

ปีที่เธอเข้ามาดูแลกิจการ ฝูหรงก็จัดแฟชั่นโชว์ครั้งแรกของประเทศ

แฟชั่นโชว์นั้นเป็นสิ่งที่เจี่ยนเจินคิดไว้ตั้งแต่อยู่ต่างประเทศว่าจะจัดเมื่อกลับมา แต่ไม่คิดว่าจะถูกลี่หรงแย่งไปก่อน เธอไม่ได้จัดในปีเดียวกัน พอรู้กำหนดการจัดแฟชั่นโชว์ครั้งที่สองของฝูหรง เธอก็จงใจจัดแฟชั่นโชว์ของตัวเองขึ้นก่อนหนึ่งสัปดาห์

คิดว่าจะได้เปรียบ แต่ใครจะรู้ว่าแฟชั่นโชว์ของลี่หรงจะจัดอย่างลับ ๆ พอเปิดเผยออกมาก็ดังเปรี้ยงปร้างทันที ถึงขั้นขายนิตยสารได้ด้วย!

เมื่อถูกคนในครอบครัวนำมาเปรียบเทียบอีกครั้ง เจี่ยนเจินโกรธจนแทบตาย เธอเลยรู้สึกว่าลี่หรงตั้งใจทำแบบนี้กับเธอ!

เธอซื้อนิตยสารกลับมา พลิกจนยับยู่ยี่ยังหาจุดบกพร่องไม่เจอ หรือแม้จะหาเจอ แต่ลี่หรงก็เขียนอธิบายไว้ข้าง ๆ แล้ว!

เมื่อมีคนปล่อยบทสัมภาษณ์ออกมา เจี่ยนเจินเลยไม่กล้าพูดถึงข้อบกพร่องที่เธอเห็น เพราะมีคนอื่นเขียนออกมาหมดแล้ว ถ้าเธอพูดอีกก็ไม่มีความหมาย

“ฮึ! ฉันออกแบบผลงานด้วยตัวเอง แต่เธอกลับเอาผลงานของคนอื่นมา ถ้าถึงเวลาแล้วยังสู้ฉันไม่ได้ ไม่กลัวขายหน้าหรือไง?”

ลี่หรงไม่สะทกสะท้าน “จะกลัวขายหน้าทำไมคะ? ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่ฉันที่ออกแบบนี่ แต่เมื่อฉันนำมาแล้ว ผลงานนี้ก็เป็นตัวแทนของพวกเราฝูหรง ถ้าฝีมือสู้ไม่ได้ก็แค่นั้นแหละ แต่ถ้าผลงานของคุณด้อยกว่า คุณก็ไม่ขายหน้าหรอก เพราะมันเป็นแค่นิทรรศการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน จำเป็นด้วยหรือที่ต้องวัดสูงต่ำกัน พวกคุณว่าจริงไหมคะ?”

ประโยคสุดท้ายของลี่หรงถามคนข้าง ๆ

ขณะที่ถาม ในใจเธอรู้ดีว่า ถ้าคนพวกนั้นไม่โง่เกินไป คงไม่มีใครกล้าอ้าปากพูดหรอก!