ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 447 ลาออก

บทที่ 447 ลาออก

เนื่องจากได้รับการยืนยันล่วงหน้าเกี่ยวกับแนวคิดของนิตยสาร ซินอวี่จึงมีโอกาสเริ่มเตรียมการ หลังจากได้รับอนุญาตจากลี่หรง ซินอวี่ก็ปล่อยมือได้เต็มที่ โดยใช้รสนิยมของเธอ เปิดพื้นที่สำคัญในนิตยสารเพื่อลงโฆษณา

ร้านหนังสือในหลายพื้นที่ทั่วประเทศทราบว่าแฟชั่นจะออกนิตยสารอีกครั้ง จึงพากันร่วมมือกับแฟชั่นล่วงหน้า

แฟชั่นโชว์ยังไม่เริ่ม แต่นิตยสารมียอดจองล่วงหน้าเกือบสามแสนเล่มแล้ว

หานซียังอยู่ในช่วงประเมินงานเดือนมีนาคม จึงไม่สามารถมีส่วนร่วมในการออกแบบชุดสำหรับแฟชั่นโชว์ได้ หานซีเป็นคนคุยเก่ง โดยรวมแล้วลี่หรงไม่เคยได้ยินเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับเธอเลย แม้แต่หลี่เสี่ยวอ้ายก็บอกว่าอยากเรียนรู้จากหานซีด้วย หานซีจึงกลายเป็นพนักงานใหม่ที่ทุกคนชื่นชมในฝูหรง

แต่ลี่หรงรู้ดีว่าไม่ใช่แบบนั้น เธอไม่แน่ใจว่าหานซีเข้าวงการมานานจนหมดไฟในการสร้างสรรค์หรืออย่างไร เธอเป็นคนเก่งในการจัดการกับผู้คน แต่ทุกครั้งที่เกี่ยวกับการออกแบบ ลี่หรงกลับไม่ค่อยพอใจนัก

หลังจากการประเมินผลหลายครั้ง ระดับฝีมือของเธอพูดไม่ได้ว่าดีหรือไม่ดี ถ้าฝีมือการออกแบบดี ลี่หรงคงไม่ปฏิเสธที่จะให้เธอมีส่วนร่วมในการออกแบบ

หานซีที่ไม่ได้มีโอกาสออกแบบชุดโชว์แสดงความเข้าใจว่า “ฉันยังอยู่ในช่วงประเมินงานนี่นา ฉันได้ยินมาว่าในช่วงประเมินงานยังรับออเดอร์ลูกค้าไม่ได้ ถ้าฉันได้ออกแบบชุดโชว์ก็คงแปลกแล้ว”

หลี่เสี่ยวอ้ายอายุยังน้อยจึงพูดบางอย่างออกมา โดยไม่ทันคิด “แต่พี่สวีเพิ่งเข้ามาก็ได้ทำแฟชั่นโชว์ และยังช่วยพี่ลี่หรงทำอะไรตั้งหลายอย่างเลยนะคะ”

ลี่หรงได้ยินคำพูดนั้น เธอเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของหานซีแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่หานซีจะได้พูดอะไร ลี่หรงก็พูดขึ้นว่า “สวีเหมียนมีประสบการณ์การจัดแฟชั่นโชว์จากต่างประเทศ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ฝูหรงจะจัดแฟชั่นโชว์ครั้งแรกได้ดีขนาดนั้นได้ยังไง?”

“จริงด้วย” หลี่เสี่ยวอ้ายพยักหน้า

ลี่หรงมองเธออย่างจนใจ “เธอทำการบ้านที่ฉันให้เสร็จหรือยัง?”

หลี่เสี่ยวอ้ายยิ้มแหย ๆ “ยังเลยค่ะ ฉันจะรีบไปทำเดี๋ยวนี้แหละ”

ลี่หรงเรียกหานซี “มาที่ห้องทำงานของฉันหน่อยค่ะ”

หานซีพยักหน้า แล้วเดินตามลี่หรงไปที่ห้องทำงาน

หลังจากลี่หรงนั่งลง เธอก็เชิดคางขึ้นเล็กน้อย พลางบอกหานซีว่า “นั่งก่อนสิคะ”

หานซีรู้สึกกังวล ไม่รู้ว่าลี่หรงเรียกเธอมาทำไม ช่วงนี้เธอส่งงานออกแบบตรงเวลาทุกครั้งนี่นา

ลี่หรงยิ้มเล็กน้อย “ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้นหรอก ฉันแค่อยากคุยกับคุณ ถ้าฉันจำไม่ผิด คุณมาทำงานที่ฝูหรงเกือบสองเดือนแล้วใช่ไหมคะ?”

“ใช่ค่ะ”

“คุณรู้สึกยังไงกับฝูหรงบ้างคะ?” ลี่หรงกลัวว่าเธอจะคิดมาก จึงเสริมอีกประโยคว่า “โดยทั่วไปก่อนจบช่วงทดลองงาน พนักงานใหม่ทุกคนจะต้องผ่านขั้นตอนนี้เหมือนกันค่ะ”

หานซีคิดสักครู่ “ก็ดีนะคะ ฝูหรงมีสภาพแวดล้อมการทำงานที่ดี และลูกค้าก็มีคุณภาพ”

สภาพแวดล้อมการทำงานแน่นอนว่าต้องดีอยู่แล้ว ลี่หรงใช้บ้านแบบจีนโบราณทั้งหลังที่มีสามลานสิบหกห้องในเมืองฝูเจี้ยนมาเป็นสตูดิโอ ลานด้านหน้าปลูกดอกไม้และพืชพรรณต่าง ๆ ทั้งบ้านดูไม่เหมือนสำนักงานเลย ห้องทำงานของนักออกแบบกว้างขวาง แยกออกจากช่างตัดเสื้อ เงียบสงบมาก ส่วนเรื่องศักยภาพของลูกค้านั้น ล้วนเป็นชื่อเสียงที่ลี่หรงสั่งสมมาทีละปีในวงสังคมของภรรยาผู้มีอำนาจ

ร้านเสื้อผ้าเจินเจินที่หวังอ้ายเจินเปิดหลังจากเรียนรู้จากฝูหรง เนื่องจากฝูหรงโฆษณาอย่างหนัก ประกอบกับลวี่สุ่ยเข้ามาตั้งร้านในห้างสรรพสินค้าในเมืองฝูเจี้ยน ทำให้ร้านเสื้อผ้าเจินเจินไม่ค่อยรุ่งเรืองนัก

เมื่อเทียบกับการตัดเสื้อส่วนตัวก็สู้ฝูหรงไม่ได้ ร้านลวี่สุ่ยที่อยู่ตรงข้ามก็ทุ่มเงินทำโฆษณาทางโทรทัศน์ เสื้อผ้าสำเร็จรูปสวยงามและราคาถูกกว่าร้านเสื้อผ้าเจินเจิน ตามข่าวลือจากเฉาเหลียงอวี้ หลังจากร้านเสื้อผ้าเจินเจินปิดตัวลง หวังอ้ายเจินได้เข้าทำงานในระบบราชการด้วยความช่วยเหลือจากครอบครัว

นักออกแบบภายในร้านล้วนเป็นเพื่อนร่วมสาขาที่หวังอ้ายเจินหามาได้ พวกเขาต่างมีความฝันในการออกแบบ แต่ไม่มีเงินและเส้นสายไปเรียนต่อต่างประเทศ อีกทั้งไม่ยอมรับงานที่รัฐจัดสรรให้

เมื่อร้านของหวังอ้ายเจินล้ม หวังอ้ายเจินยังมีที่ไป แต่เพื่อนคนอื่นไม่โชคดีเช่นนั้น การเข้าสู่ระบบราชการนั้นยาก และพวกเขาก็ไม่มีเงินศึกษาต่อ…

ตอนนี้ชื่อเสียงของหวังอ้ายเจินแย่มากในหมู่เพื่อน ๆ แต่เธอหน้าหนาพอที่จะไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แม้แต่การลอกเลียนก็ทำได้อย่างไม่รู้สึกผิด อนาคตของเพื่อนไม่กี่คนเท่านั้นเอง เธอจะมีความผิดอะไรกัน? อีกอย่าง ไม่ใช่เธอที่บอกให้พวกเขาสละโอกาสงานที่รัฐจัดสรรให้สักหน่อย

พูดออกนอกเรื่องไปไกล ที่ฝูหรงทำได้ถึงทุกวันนี้ลี่หรงรู้สึกขอบคุณลูกค้าเหล่านั้นมาก

ลี่หรงยิ้มอย่างเป็นมิตร “ดีแล้วที่คุณชอบที่นี่ บางคำอาจฟังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ถ้าคุณอยากอยู่ที่นี่ ฉันก็ต้องพูด”

หานซีใจหายวาบ “…อะไรเหรอคะ? พูดมาเถอะค่ะ”

“ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้นหรอกค่ะ” ลี่หรงปลอบเธอ “คืออย่างนี้นะคะ อย่างที่คุณพูด ลูกค้าของฝูหรงมีอิทธิพลมาก จริง ๆ แล้วส่วนใหญ่เป็นภรรยาของผู้มีอำนาจ ดังนั้นฝูหรงจึงมีข้อกำหนดสูงสำหรับความสามารถในการออกแบบของนักออกแบบ แบบร่างที่คุณส่งมาล่าสุด เห็นได้ชัดว่าระดับการออกแบบไม่เลว แต่พูดตามตรง ถือว่ายังห่างจากมาตรฐานของฝูหรงอยู่นิดหน่อย”

ลี่หรงเห็นสีหน้าของหานซีเปลี่ยนไปเล็กน้อย จึงพูดต่อ “ตอนนี้ยังเหลือเวลาประมาณหนึ่งเดือนก่อนถึงช่วงประเมินผล คุณสามารถพัฒนาตัวเองได้ อย่าเสียเวลาไปกับการเข้าสังคม ถ้าคุณอยากอยู่ที่นี่จริง ๆ ก็ต้องสร้างผลงานที่ดีกว่านี้”

ฝูหรงทำธุรกิจไม่ได้ทำการกุศล ลี่หรงต้องการนักออกแบบที่มีความมุ่งมั่นและมีแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ ไม่ใช่คนที่อยากมาพึ่งพาอาศัยเพื่อความสบาย

คำพูดนี้ลี่หรงไม่ได้พูดออกมา แต่ความหมายโดยนัยคือแบบนั้น เธอเชื่อว่าหานซีจะเข้าใจได้ เพราะในที่สุดพวกเธอถือเป็นเพื่อนกันแล้ว

หานซีพยักหน้า “ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่”

เรื่องการเลือกงานออกแบบในครั้งนี้ ก็มีเพียงหานซีที่ไม่รู้เรื่อง

ลี่หรงระมัดระวังหานซีอยู่เสมอ ทั้งในการประชุมและการผลิตชุดโชว์ แทบทุกครั้งที่มีธุระ เธอจะมอบหมายงานให้หานซี ทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถมีส่วนร่วมได้ เมื่อเกิดขึ้นหลายครั้งหานซีก็รู้ว่าลี่หรง ระแวง รวมถึงครั้งนี้ที่ลี่หรงเตือนหานซีล่วงหน้า ทำให้หานซีรู้สึกไม่ดีนัก

พอจิตใจยิ่งหดหู่ แรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ก็หายไป

เมื่อแฟชั่นโชว์จบลงอย่างราบรื่น ลี่หรงถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอกลัวจริง ๆ ว่าหานซีจะเปิดเผยชุดโชว์ให้คู่แข่งระหว่างทาง แต่ไม่นานหลังจากแฟชั่นโชว์จบลง หานซีก็ลาออกไปเอง ทั้งที่ยังไม่ถึงช่วงประเมินงานด้วยซ้ำ

แฟชั่นโชว์ครั้งนี้จัดใหญ่กว่าครั้งก่อน แถมยังเช่าสถานที่ภายนอกด้วย พนักงานทุกคนทำงานอย่างจริงจัง

ลี่หรงเห็นความพยายามของพนักงานจึงให้วันหยุดพักผ่อนแบบได้รับเงินเดือนเป็นเวลาห้าวัน เพื่อให้พวกเขาได้อยู่กับครอบครัวและพักผ่อนอย่างเต็มที่

เมื่อแฟชั่นโชว์จัดสำเร็จ แฟชั่นก็มีความสุขด้วย

การแสดงแฟชั่นโชว์ครั้งนี้ นิตยสารขายได้ถึงหนึ่งล้านหกแสนเล่มในหนึ่งไตรมาส ในราคาเล่มละสามหยวนห้าเหมา ทำยอดขายได้กว่าห้าล้านหยวน

เพิ่มขึ้นจากปีที่แล้วเพียงเล็กน้อย แต่นับว่าน่าประทับใจมาก

ลี่หรงจึงได้รับส่วนแบ่งกว่าสองล้านหยวน การทำเงินจากกระแสนิยมนี่ช่างง่ายดายจริง ๆ!

ซินอวี่มองดูใบเงินเดือนที่ได้รับมาด้วยรอยยิ้ม โชคดีที่ไม่ได้ฟังคำพูดของหัวหน้าที่บอกให้กดราคา ไม่เช่นนั้นลี่หรงคงหลุดมือไปแล้ว!

……………………………………………………………………………………………………………….

B6JBMBG3