ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 386 ผิดกฎหมาย

บทที่ 386 ผิดกฎหมาย

ดังนั้น ตอนนี้เขาน่าจะปลอดภัยแล้ว

จี๋ซังชิงรู้สึกสบายใจมาก แค่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้ออกไปจากที่นี่

อยู่ที่นี่น่าเบื่อจริง ๆ

เขาค่อนข้างคิดถึงชีวิตที่มีคนคอยรับใช้และประจบประแจงตอนอยู่ข้างนอก

จริง ๆ แล้วแค่ไม่กี่วันเท่านั้น เขาก็คิดถึงมันมากแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะหนิงเหนียน เขาก็คงไม่ตกต่ำถึงขนาดนี้

ทุกอย่างล้วนเป็นความผิดของหนิงเหนียน

เมื่อเขาออกไปจากที่นี่ได้ เขาจะต้องฆ่ามันให้ได้

ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นลงมือ เขาจะจัดการด้วยตัวเอง

ความแค้นในใจยิ่งก่อตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ

ผู้ที่มีความอิจฉาริษยาถึงขีดสุด มักจะสูญเสียความสามารถในการคิด มีเพียงความต้องการที่จะเอาชีวิตหนิงเหนียนโดยไม่คำนึงว่าตนเองมีความสามารถพอหรือไม่

ในใจของจี๋ซังชิงเริ่มจินตนาการถึงสภาพอันน่าเวทนาของหนิงเหนียน

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกสนุก ในยามที่เบื่อหน่าย ก็ได้แต่ฆ่าเวลาด้วยการปล่อยจินตนาการเช่นนี้

เขาถึงขั้นหัวเราะออกมาด้วยความสุข จนไม่ทันสังเกตเห็นเงาดำที่ริมหน้าต่าง

หนิงหนิงและวาเซียได้ยินเสียงหัวเราะอันน่าขนลุกของจี๋ซังชิง

วาเซีย “เกิดอะไรขึ้นกับเขา เป็นบ้าไปแล้วเหรอ”

หนิงหนิง “คงงั้นมั้ง”

วาเซียร้องอ๋อออกมา “ถ้าเขาบ้าไปแล้ว พวกเราจะต้องต่อยเขาอีกไหม”

หนิงหนิง “ต้องต่อยสิ มันไม่ได้ขัดแย้งอะไรกันนี่”

คนหนึ่งคนกับแมวหนึ่งตัว ย่องเงียบ ๆ เข้าไปหาจี๋ซังชิง

จี๋ซังชิงกำลังจินตนาการว่า หนิงเหนียนถูกทุบตีจนต้องคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา พร้อมกับก้มหัวขอให้เขายกโทษให้

ขณะที่กำลังรู้สึกสบายใจ จู่ ๆ ก็มีเงามืดทอดลงมาบนศีรษะ

เขาคิดว่าตำรวจมาอีกแล้ว

“ยังไง นี่คงจะสืบได้อะไรบางอย่างแล้วสินะ ไม่เลวนี่ ฉันนึกว่าพวกนายเป็นไอ้โง่กันทั้งนั้นซะอีก”

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ใบหน้าอันงดงามของหนิงหนิงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา

ดวงตาคู่นั้นงามราวกับดอกท้อ ซ้อนทับกับดวงตาของหนิงเหนียนที่อยู่ในความทรงจำ

จี๋ซังชิงสะดุ้งโดยไม่รู้ตัว เขาตกใจจนแทบจะกระโดดลุกขึ้น แต่เพราะแผลถูกกระทบกระเทือน จึงทำให้เจ็บจนต้องร้องครางออกมา

เจ็บจัง ไม่ใช่ความฝันแน่ ๆ

“เธอเข้ามาได้ยังไง!” จี๋ซังชิงถอยหลังไปเรื่อย ๆ เขาไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวอะไรเลยสักนิด

หนิงหนิงมองดูผ้าพันแผลที่พันอยู่รอบเอวของเขา เลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดว่า “สมควรแล้ว”

จี๋ซังชิงเบิกตากว้าง เขาไม่คิดว่าหนิงหนิงจะพูดแบบนี้ออกมา เธอดูไม่เหมือนคนที่จะพูดคำพูดแบบนี้เลย

แมวของเธอก็ตามมาด้วย มันกำลังนอนเกาะอยู่บนไหล่ของหนิงหนิง ดวงตาสีเขียวของมันจ้องมองเขาไม่วางตา ยิ่งมองก็ยิ่งดูน่าขนลุก

จี๋ซังชิงรู้สึกเหมือนสัญญาณเตือนภัยในใจดังระงม

“พี่หนิงหนิง พี่มาทำไม?”

หนิงหนิงรู้สึกว่าเขาแกล้งถามทั้งที่รู้คำตอบดี “นายคิดว่าไงล่ะ?”

จี๋ซังชิงพูดเสียงสั่น “ผมจะรู้ได้ยังไง?”

หนิงหนิง “ดี ฉันจะบอกให้”

เธอก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วด้วยความเร็วเหนือความคาดหมาย เธอคว้าข้อมือของจี๋ซังชิง

กร๊อบ!

จี๋ซังชิงรู้สึกเจ็บปวดที่ข้อมืออย่างรุนแรง ข้อมือของเขาห้อยลงอย่างอ่อนแรง

เขากุมมือไว้ กลิ้งไปมาบนเตียงผู้ป่วยด้วยความเจ็บปวด

หนิงหนิงบีบมือเขาจนหักทันที เธอสะบัดมือไปมาเพื่อยืดเส้นยืดสาย

จี๋ซังชิง “มีคนทำร้าย! ช่วยด้วย!”

แต่ไม่ว่าเขาจะตะโกนอย่างไร พวกที่อยู่ข้างนอกก็ไม่ได้เข้ามาสักที

หนิงหนิง “อย่าตะโกนเลย ต่อให้นายตายวันนี้ก็ไม่มีใครรู้หรอก”

สีหน้าของจี๋ซังชิงซีดขาวลงในทันที

“ทำแบบนี้ไม่ได้นะ มันผิดกฎหมายนะ!”

เขาไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อยว่าหนิงหนิงจะโกหก

หนิงหนิงมองเขาแล้วพูดว่า “ผิดกฎหมายงั้นเหรอ? ตอนที่นายรังแกหนิงเหนียน นายเคยรู้สึกว่าตัวเองทำผิดกฎหมายบ้างไหม?”

จี๋ซังชิงอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก

หนิงหนิงพูดต่อว่า “ในเมื่อเป็นแบบนั้น ฉันก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองทำผิดกฎหมายเหมือนกัน”

เธอยกมือขึ้น

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าของจี๋ซังชิง

จี๋ซังชิงเซถลาล้มไปทั้งตัว

เขาคิดไม่ออกว่าทำไมเด็กสาวที่ดูอ่อนแอบอบบางคนนี้ถึงมีแรงมากขนาดนี้

แต่ยังไม่จบแค่นี้

เพี๊ยะ!

อีกหนึ่งฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าอีกข้างของเขา

หนิงหนิงพับแขนเสื้อขึ้น ในตอนที่จี๋ซังชิงยังไม่ทันได้ตั้งตัว หมัดมากมายก็ถาโถมลงบนร่างของเขาราวกับสายฝน

เธอต่อยจนเจ้าจี๋ซังชิงแทบจะไม่มีแรงตอบโต้

วาเซียนั่งอยู่ด้านข้าง มองดูหนิงหนิงที่สวมชุดกระโปรงยาวสง่างาม กำลังซัดคนอย่างรุนแรงอยู่

นี่เป็นครั้งแรกที่หนิงหนิงลงมือ ไม่ใช่ตีผี แต่เป็นการตีคน

พอเหนื่อยล้าจากการตี หนิงหนิงก็สะบัดมืออีกครั้ง

บางครั้งการไม่ใช้เวทมนตร์ แต่ลงมือด้วยตัวเอง ก็ให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป

จี๋ซังชิงที่นอนอยู่บนเตียงตอนนี้ หน้าตาช้ำบวมไปหมด

กลับกลายเป็นว่า สภาพที่เขาคิดว่าหนิงเหนียนจะเป็น มันกลับตกมาอยู่บนร่างของตัวเองแทน

“ตระกูลจี๋จะไม่ปล่อยเธอไปง่าย ๆ หรอก”

พูดยังพูดไม่ชัดเลย แต่กลับรีบขู่เสียงดุ

หนิงหนิง “งั้นเหรอ? ช่างมันเถอะ”

เธอโบกนิ้วเรียกวาเซียแล้ววาเซียก็กระโดดลงจากโต๊ะ วิ่งกระตือรือร้นเข้ามาหา

จี๋ซังชิงตกใจ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “เธอจะทำอะไร”

หนิงหนิง “ฉันจะกินนาย”

เธอมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของจี๋ซังชิงอย่างพึงพอใจ

หนิงหนิง “นายก็บอกเองว่าตระกูลจี๋จะไม่ปล่อยฉันไว้ ถ้างั้นฉันฆ่านายซะเลยดีกว่า”

จี๋ซังชิง “ไม่ได้นะ! อย่านะ!”

แต่การปฏิเสธก็สายเกินไปแล้ว วาเซียอ้าปากและกัดเข้าที่ขาของจี๋ซังชิง

ความเจ็บปวดที่คาดการณ์ไว้กลับไม่เกิดขึ้น จี๋ซังชิงยังรู้สึกแปลกใจอยู่

ในวินาถัดมา ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นขึ้นมาในสมองทันที ความเจ็บปวดนี้เริ่มจากสมองแล้วค่อย ๆ แผ่ขยายไปยังหัวใจและแขนขาทั่วร่าง

ในสมอง เส้นประสาทเส้นหนึ่งตึงแน่น ราวกับมีบางสิ่งกำลังจับมันไว้ ก่อให้เกิดความเจ็บปวดที่ตึงเครียด

หัวใจของเขาเจ็บปวดราวกับถูกบีบรัด

แขนขาทั้งสี่ก็ปวดราวกับถูกหักขาด

จี๋ซังชิงเจ็บปวดจนเหงื่อท่วมใบหน้า เกือบจะเป็นลมไปแล้ว

ถ้าเป็นลมไปก็คงจะดี แต่สติของเขากลับยังแจ่มชัด

เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดในทุกส่วนของร่างกายอย่างชัดเจน

เขารู้ว่านี่คือสิ่งที่หนิงหนิงต้องการ

เธอต้องการให้เขารู้สึก รับรู้ถึงความเจ็บปวดที่หนิงหนิงและเจียงเอี้ยนจือต้องทนมา

แบบนี้ยังไม่ดีเท่ากับฆ่าเขาเสียให้ตาย

จี๋ซังชิง “ขอร้องล่ะ ฆ่าฉันเถอะ”

หนิงหนิงไม่พูดอะไร เพียงแต่มองเขาด้วยสายตาเย็นชา

มองเห็นมากพอแล้ว เธอหมุนตัวและจากไป

ทิ้งให้จี๋ซังชิงอยู่คนเดียว กลิ้งไปมาอยู่บนเตียง

เมื่อหนิงหนิงจากไป ภาพมายาก็สลายตัว

ตำรวจที่ยืนเฝ้าอยู่นอกประตูได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว จึงวิ่งเข้ามาทันที

เมื่อเห็นสภาพของจี๋ซังชิงพวกเขาก็ตกใจจนสะดุ้ง

จี๋ซังชิงร้องตะโกน “ช่วยด้วย! ช่วยผมด้วย! ช่วยผมที!”

ตำรวจเรียกหมอมาตรวจอาการ ทุกคนวุ่นวายกันไปหมด แต่กลับตรวจไม่พบความผิดปกติใด ๆ

แต่จี๋ซังชิงยังคงร้องบอกว่าเจ็บไม่หยุด

เมื่อตำรวจจะกลับ เขาตกใจจนต้องคว้ามือตำรวจเอาไว้แน่น ทำท่าหวาดระแวงไปหมด

“คุณห้ามไป! ถ้าคุณไป เธอจะกลับมากินผมอีก”

ตำรวจมองว่าเขาเสียสตื จึงถาม “ใครเหรอ?”

จี๋ซังชิงตัวสั่นพลางพูดว่า “พวกคุณอย่าเพิ่งไป เดี๋ยวเธอก็กลับมาแล้ว!”

ตำรวจทั้งสองคนมองหน้ากันไปมา ที่นี่นอกจากพวกเขาแล้ว ก็ไม่มีคนอื่นอยู่เลย

มองดูจี๋ซังชิงอีกครั้ง สภาพตอนนี้ไม่เหลือเค้าความหยิ่งผยองและดื้อรั้นเหมือนก่อนหน้านี้แม้แต่น้อย

แต่ว่า มันช่างสะใจจริง ๆ

ดูซิว่าเขาจะยังโอหังได้อีกไหม?

….

เมื่อหนิงหนิงวาเซียกลับมาถึงวิลล่าก็เกือบจะห้าทุ่มแล้ว

เธอเพิ่งจะเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น

หนิงเหนียนถือแก้วน้ำเดินออกมาจากห้อง พอดีเห็นเธอสวมชุดกระโปรงยาว คลุมด้วยเสื้อคลุมยาว เห็นได้ชัดว่าเพิ่งกลับมาจากข้างนอก

“ไปไหนมาเหรอ?”

หนิงหนิง “ออกไปทำธุระนิดหน่อย”

เธอไม่ได้บอกว่าไปทำอะไรตรง ๆ แสดงว่าไม่อยากพูดถึง

หนิงเหนียนก็ไม่ถามอะไรต่อ

หนิงเหนียน “ดึกแล้ว รีบไปนอนเถอะ”

หนิงหนิงพยักหน้า “ฉันกำลังจะไปหานายนี่แหละ”

หนิงเหนียนเอียงคอน้อย ๆ “หาฉัน?”

หนิงหนิง “นี่สำหรับนาย”

เธอยัดถุงของขวัญสีดำที่ผูกโบว์เอาไว้ให้กับหนิงเหนียนแล้วรีบกลับห้องไปโดยไม่รอให้หนิงเหนียนเปิดดู

หนิงเหนียน : ?