ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 394 ตระกูลจี๋จบสิ้นแล้ว

บทที่ 394 ตระกูลจี๋จบสิ้นแล้ว

[มีแค่ฉันคนเดียวหรือเปล่าที่รู้สึกว่าราคาอุปกรณ์และยันต์คาถาของสำนักเซียนนั้นไม่สมเหตุสมผล?]

[ไม่หรอก เธอไม่ได้คิดคนเดียว]

[จะสมเหตุสมผลหรือไม่ก็ช่างเถอะ แต่อย่างน้อยมันต้องใช้งานได้สิ ดูจากกรณีของจี๋หยวนชิงสิ มีข้อผิดพลาดมากมาย เห็นได้ชัดว่าอัตราความผิดพลาดสูงมาก]

[ต่อไปฉันจะไปซื้อที่หน่วยสืบสวนพิเศษดีกว่า แต่ก่อนคิดว่าของถูกคงไม่ดี แต่ตอนนี้ดูแล้ว ของแพงก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่]

[สำนักเซียนล้มละลายไปซะเถอะ! พูดไม่มีความจริงสักคำ!]

[อย่าพูดแบบนั้น ตระกูลจี๋ไม่ใช่คนดีอะไรหรอก ยังมีอีกสามตระกูลนะ]

[ก็แค่ตั๊กแตนที่เกาะอยู่บนเส้นทางผลประโยชน์เหมือนกันทั้งนั้น จะต่างกันตรงไหน]

[อีกสามตระกูลนั้นมีเรื่องวุ่นวายน้อยกว่านะ ฉันขอแสดงความเห็นแย้งไว้ก่อน]

[ใช่ไหมล่ะ รอดูตอนพวกเขามีเรื่องค่อยว่ากันอีกที]

[ตอนนี้ยังไม่เห็นมีใครมาแฉอีกสามตระกูลเลย คงต้องรอดูกันต่อไป]

หน่วยสืบสวนพิเศษทั้งหมดนั่งล้อมรอบจอคอมพิวเตอร์ เฝ้าอ่านความคิดเห็นต่าง ๆ ในอินเทอร์เน็ต

ไม่ว่าจะอย่างไร ภาพลักษณ์ที่ประชาชนเคยมีต่อสำนักเซียนก็พังทลายลงจนสิ้น

จี๋ไหลยังไม่อยากเชื่อเลยว่า เพียงแค่ไม่กี่เดือน ชื่อเสียงของสำนักเซียนจะพลิกกลับตาลปัตรไปได้ขนาดนี้

“หนิงหนิงเก่งจริง ๆ” จี๋ไหลเอ่ย

หนิงหนิงนั้นเก่งจริง ๆ

เธอทำอะไรแต่ละอย่าง ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ดูเหมือนจะเปิดโปงความชั่วร้ายของสำนักเซียนได้อย่างแม่นยำทุกครั้ง

เธอเป็นเสมือนคู่ปรับที่น่ากลัวของสำนักเซียนเลย

เฉินมู่พูดว่า “พวกเขาทำเรื่องชั่วร้ายมามากเกินไป ถึงขนาดที่ซ่อนไม่ได้แล้ว ร่องรอยของพวกเขามีอยู่ทุกที่ ก็ได้แต่โทษตัวพวกเขาเองแหละ”

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“เรื่องของจี๋หยวนชิงนี่ มีคนผลักดันใช่ไหม?”

กระแสความคิดเห็นนี้เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน เห็นได้ชัดว่ามีคนอยู่เบื้องหลัง

เหมียวถานตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ตระกูลจ้าวนั่นแหละ”

จี๋ไหลพูดว่า “การซ้ำเติมคนที่กำลังลำบาก ก็เป็นไปได้เหมือนกัน”

เหมียวถานตอบ “นายควรจะพูดว่า ถ้าพวกเขาไม่ทำอะไรสักอย่างต่างหากที่ผิดปกติ”

พวกผู้อาวุโสในสำนักเซียนทั้งหลาย ภายนอกดูเหมือนจะสงบเสงี่ยมและเป็นมิตรต่อกัน แต่ลับหลัง ใครจะรู้ว่าพวกเขามีความขัดแย้งกันมากแค่ไหน

ทั้งสองตระกูลคงมองหน้ากันไม่ติดมานานแล้ว

ตอนนี้มีโอกาสที่จะโค่นล้มตระกูลจี๋ พวกเขาจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปได้อย่างไร

เฉินมู่หัวเราะเยาะ “พวกเขาคงไม่ได้คิดหรอกนะว่า พอตระกูลจี๋ล่มสลาย พวกเขาจะได้ผูกขาดธุรกิจแต่เพียงผู้เดียว ชัดเจนว่าผลลัพธ์ไม่ได้ดีอย่างที่พวกเขาคาดหวังไว้”

ในส่วนความคิดเห็น ทุกคนต่างมีท่าทีรอดูสถานการณ์ และไม่สามารถไว้วางใจตระกูลที่เหลืออีกสามตระกูลได้อย่างเต็มที่อีกต่อไป

จี๋ไหลหัวเราะเบา ๆ “พวกเราคงจะผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากมาได้แล้วสินะ”

เขารู้สึกดีใจที่ได้อ่านคอมเมนต์ที่ชื่นชมพวกเขา

โจวเฉิงซื่อปิดคอมพิวเตอร์ “คุณพูดถูก ต่อไปคงจะยิ่งยุ่งขึ้นเรื่อย ๆ”

จี๋ไหลและเหมียวถานโห่ร้องด้วยความดีใจ

เหมียวถาน “นั่นสิ ให้ทุกคนมาหาพวกเราเลย!”

เฉินมู่ “แต่ฉันคิดว่า ทางสำนักเซียนคงจะโจมตีพวกเรามากขึ้น”

เหมียวถาน “เฮ้อ พวกเขาควรคิดให้ดี ๆ ก่อนว่าจะรับมือกับหนิงหนิงยังไง”

หนิงหนิงแทบไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรเลย แค่นี้ก็จัดการตระกูลจี๋จนพังยับไปแล้ว

ตระกูลจ้าวคงไม่คิดหรอกว่า ตัวเองจะเก่งกว่าตระกูลจี๋

เฉินมู่ “ยังไงซะ คราวนี้ตระกูลจี๋คงจบเห่แล้วล่ะ”

เหมียวถานและจี๋ไหล “เย้!”

เฉินมู่คาดการณ์ไว้ไม่ผิด ในบ่ายวันเดียวกันนั้น มีคนพบเห็นจี๋หยวนชิงถูกตำรวจนำตัวไป

ในโลกออนไลน์ ทุกคนต่างอดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงแสดงความยินดี

พวกเขาไม่คิดว่า นี่เพิ่งจะเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

หลายวันต่อมา สมาชิกของตระกูลจี๋ถูกเปิดโปงประวัติอาชญากรรมอย่างต่อเนื่อง

เก่งจริง ๆ ทั้งครอบครัวมีนิสัยแบบนี้กันหมด

ความผิดมากมายถูกเปิดเผยออกมาทีละเรื่อง จนคนที่ได้เห็นแทบจะโมโหตายกันไปหมด

คนพวกนี้ไม่เคยสนใจกฎหมายเลยสักนิด และยังมองว่าคนธรรมดาเป็นคนโง่อีกด้วย

หลังจากความโกรธแค้น ก็คือการตอบโต้กลับ

ทั้งในโลกออนไลน์และออฟไลน์ ทุกคนที่พูดถึงตระกูลจี๋ต่างก็ถ่มน้ำลายด้วยความรังเกียจ

พอนึกถึงก็รู้สึกขยะแขยงไปหมด

ไม่นานนัก อีกสามตระกูลที่เหลือก็เริ่มปล่อยข่าวลือและบทความต่าง ๆ ทั้งทางตรงและทางอ้อม เพื่อแสดงให้เห็นว่าพวกเขาไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับตระกูลจี๋

ทุกตระกูลต่างพยายามชำระล้างชื่อเสียงของตัวเองอย่างเงียบ ๆ

องค์กรและสมาคมที่เกี่ยวข้องกับวิชาเซียนทั้งหลาย ทยอยถอดชื่อตระกูลจี๋ออกจากทะเบียนสมาชิก

ตระกูลจี๋ถูกขับออกจากสี่ตระกูลใหญ่แห่งสำนักเซียนอย่างสิ้นเชิง

พฤติกรรมที่น่ารังเกียจเหล่านี้ ทำให้รัฐบาลต้องลงมือจัดการอย่างรวดเร็ว

บริษัทต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับตระกูลจี๋ถูกปิดและถูกเพิกถอนใบอนุญาตทั้งหมด

สถาบันการศึกษาก็ถูกเพิกถอนใบอนุญาตในการจัดการเรียนการสอนของตระกูลจี๋เช่นกัน

จากนี้ไป สี่ตระกูลใหญ่จึงเหลือเพียงสามตระกูลเท่านั้น

และในบรรดาสามตระกูลที่เหลือ มีเพียงตระกูลจ้าวเท่านั้นที่เป็นที่รู้จักของคนทั่วไป

สองสำนักที่เหลือ ตามปกติแล้วพวกเขามักจะอยู่ในสถานะที่ซ่อนตัวเงียบ ๆ

ความรุ่งโรจน์ของสำนักเซียนไม่มีวันกลับไปเหมือนเดิมได้อีก

ส่วนหน่วยสืบสวนพิเศษกลับยิ่งยุ่งขึ้นทุกวัน

บนโลกออนไลน์ ค่อย ๆ มีคำชมเชยหน่วยสืบสวนพิเศษเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ

เฉินมู่และคนอื่น ๆ ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาได้หยุดพัก แม้แต่หนิงหนิงก็ยังรู้สึกได้

ข้อความที่เธอส่งให้เฉินมู่ไป ก่อนหน้านี้อย่างช้าสุดแค่ครึ่งวันก็จะได้คำตอบแล้ว

แต่ตอนนี้ บางทีต้องรอเป็นวันกว่าจะได้รับการตอบกลับ

แต่ดูจากในโซเชียลที่พวกเขาโพสต์เรื่องการทำงานอย่างขยันขันแข็ง และรูปอาหารที่มีคนเอาไปเลี้ยง หนิงหนิงรู้สึกว่าพวกเขาคงจะมีความสุขดี

ส่วนคำตัดสินสุดท้ายของจี๋ซังชิงนั้น คงไม่ได้ออกมาเร็ว ๆ นี้หรอก

ต้องใช้เวลาอีกสักระยะ แต่อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ก็ถือว่ามีผลลัพธ์ที่ทำให้หนิงหนิงค่อนข้างพอใจแล้ว

หนิงหนิงและหนิงเหนียนไปโรงพยาบาลด้วยกันเพื่อเยี่ยมเจียงเอี้ยนจือ

ตอนที่พวกเขาไปถึงโรงพยาบาล ไป๋ฮวนก็อยู่ในห้องผู้ป่วยกับเจียงเอี้ยนจือ

เจียงเอี้ยนจือตัดผมแล้ว เผยให้เห็นหน้าผาก ดูเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน ไม่มีท่าทีรกรุงรังเหมือนก่อนหน้านี้เลย

หลังจากได้พักฟื้นมาระยะหนึ่ง สีหน้าของเขาก็ดูดีขึ้นมาก

เมื่อเห็นหนิงหนิงและหนิงเหนียนเดินเข้ามา เขารู้สึกดีใจมาก

ไป๋ฮวนรีบลุกขึ้นยืนทันที “พวกคุณมาได้ยังไง?”

เจียงเอี้ยนจือพูดพลางยิ้ม “ผมเป็นคนเชิญพวกเขามาเอง”

ไป๋ฮวนอึ้งไปชั่วขณะ ไม่พูดอะไร

เจียงเอี้ยนจือเป็นฝ่ายเริ่มทักทายหนิงหนิงกับหนิงเหนียนก่อน

ตอนนี้เขาให้ความรู้สึกเหมือนพี่ชายบ้านข้าง ๆ ที่แสนอบอุ่นเป็นกันเอง เหมือนกับภาพลักษณ์ที่เห็นในรายการทีวีไม่มีผิด

หนิงหนิงคิดว่า การที่คนอย่างเขาถูกบีบคั้นจนกลายเป็นแบบนั้น ช่างน่าสงสารจริง ๆ

ในตอนนี้ เจียงเอี้ยนจือมีแววตาที่เป็นประกาย ยิ้มแล้วมองพวกเขา

ไป๋ฮวนมองดูเจียงเอี้ยนจือแล้วหันไปมองหนิงหนิง

เธอกัดริมฝีปากแน่น

เจียงเอี้ยนจือกล่าวขอบคุณหนิงหนิงอย่างจริงใจ “ไป๋ฮวนเล่าทุกอย่างให้ผมฟังแล้ว ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมไว้”

หนิงหนิง “คุณควรจะขอบคุณเธอ ไม่ใช่ฉัน”

เธอมองไปที่ไป๋ฮวน

ไป๋ฮวนดูเหม่อลอยไปบ้าง ตั้งแต่ที่หนิงหนิงเข้ามา สภาพของเธอก็ดูไม่ค่อยปกตินัก

“ผมรู้”

เจียงเอี้ยนจือพยักหน้า

“ผมจะตอบแทนเธอด้วยวิธีของผมเอง”

“คุณจะตอบแทนฉันด้วยวิธีไหนล่ะ?” ไป๋ฮวนถามอย่างงุนงง

เจียงเอี้ยนจือก้มมองขาของตัวเองแล้วยิ้มน้อย ๆ

เขามองหนิงหนิงแล้วพูดว่า “ผมขอคุยกับคุณตามลำพังได้ไหม”

ไป๋ฮวนรู้สึกร้อนรนจึงเรียกเขา “เจียงเอี้ยนจือ!”

หนิงหนิง “แน่นอนค่ะ ฉันจะไม่มาที่นี่ถ้าทำไม่ได้”

“ขอบคุณนะ” เจียงเอี้ยนจือยิ้มให้

“พวกคุณสองคน ฟังที่ฉันพูดหน่อยได้ไหม!” ไป๋ฮวนพูดอย่างร้อนรน

หนิงเหนียนคว้ามือของไป๋ฮวนแล้วลากเธอออกมาจากห้อง

เขาปิดประตู ในขณะที่ไป๋ฮวนยังพยายามจะวิ่งกลับเข้าไป

หนิงเหนียนพูดอย่างใจเย็นว่า “นั่นเป็นการตัดสินใจของเขาเอง คุณห้ามเขาไม่ได้หรอก”

มือที่กำลังจะเคาะประตูของไป๋ฮวนตกลงข้างลำตัว น้ำตาไหลรินอย่างไร้เสียง

เธอรู้ดี ต่อให้เธอเข้าไปข้างใน เธอก็ห้ามเจียงเอี้ยนจือไม่ได้อยู่ดี

เจียงเอี้ยนจือเป็นคนแบบนี้แหละ เมื่อตัดสินใจอะไรแล้ว เขาก็จะมุ่งไปข้างหน้าโดยไม่หันหลังกลับ