ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 425 ผอม

บทที่ 425 ผอม

หนิงหนิงถามต่อว่า “กินอะไรเหรอ?”

เจียงซั่วอุทานเสียง “อ๊ะ” ไม่รู้ว่าทำไมเธอยังถามเรื่องนี้อีก เขาจึงตอบว่า “บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปน่ะ”

เขาไม่มีเวลาได้กินข้าวดี ๆ เลย ต้องคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของแขกรับเชิญตลอดเวลา

ได้แต่มองแขกรับเชิญกินปลาย่างกับไก่ย่าง พวกเขาถึงกับน้ำลายไหลเลยทีเดียว

หนิงหนิงทำท่าครุ่นคิด

เจียงซั่ว : ?

แต่เดิมเจียงซั่วเตรียมให้กลุ่มของหนิงหนิงกลับไปพร้อมกับพวกเขา เพื่อจบรายการนี้ชั่วคราว

ไม่คิดว่าหนิงหนิงจะปฏิเสธ

เมื่อเธอปฏิเสธ หนิงเหนียนก็ต้องอยู่กับพี่สาวแน่นอน

ไม่คิดไม่ฝันว่า ซูเจาก็ปฏิเสธที่จะกลับเช่นกัน เธอพูดพร้อมรอยยิ้ม “คนที่น่ารำคาญก็ไปแล้ว ฉันรู้สึกดีจัง อยู่เล่นต่อดีกว่า”

เจินกั่วทั้งหลายโกรธจนด่าออกมาเสียงดัง แต่ยิ่งพวกเขาด่ามากเท่าไหร่ ซูเจาก็ยิ่งดูมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น ราวกับเธอรู้อยู่แล้วว่าจะต้องโดนด่า

ทีมงานรายการเดินจากไปแล้ว สิ่งที่ต้องจัดการต่อไปก็คือเรื่องอาหารเช้า

[ฉันจำได้ว่าแต่ก่อนแขกรับเชิญมักจะไม่กินอาหารเช้ากัน]

[ใช่แล้ว ปกติวันแรกจะเหนื่อยมาก ตอนเช้าแทบจะลุกไม่ขึ้นเลย]

แต่พอหนิงหนิงและคนอื่น ๆ ตื่นขึ้นมาตอนเช้า กลับไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด

สดชื่นแจ่มใสและรู้สึกสบายตัว

[รายการนี้รู้สึกว่าแตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมาจริง ๆ]

[ฮ่า ๆ ๆ ตอนเช้าจะกินปลาหรือไก่ดีนะ]

[นี่จะเป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นแขกรับเชิญกินอาหารเช้าในรายการนี้]

[ไม่รู้ว่าพวกเขาจะไปหาของกินที่ไหนกัน]

[เมื่อคืนฝนตก ถนนคงเดินลำบาก การหาอาหารคงจะยากพอสมควร]

[ฮ่า ๆ ๆ ฉันชอบดูอะไรแบบนี้ที่สุดเลย เร็ว ๆ เข้า!]

[พวกคุณนี่จริง ๆ เลย ชอบดูเรื่องวุ่นวายของคนอื่นกันทั้งนั้นเลย ฮ่า ๆ ๆ ๆ!]

ผู้ชมทั้งหลายต่างสงสัยว่าหนิงหนิงและคนอื่น ๆ จะหาอาหารอันแสนอร่อยได้อย่างไรในป่าที่เต็มไปด้วยโคลนหลังฝนตก

หลังจากรอหนิงหนิงและคนอื่น ๆ ล้างหน้าล้างตาเสร็จ ก็เห็นหนิงหนิงกลับมานั่งบนก้อนหินที่หน้าถ้ำ แหงนหน้ามองท้องฟ้า

เมื่อคนอื่น ๆ เห็นหนิงหนิงนั่งลง พวกเขาก็นั่งพักตามกัน

ไม่มีทีท่าว่าจะกินอาหารเช้าเลย

[หืม???]

[พวกคุณไม่กินข้าวเหรอ?]

[ฮ่า ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นคนตื่นเช้ามาชมวิวนะ]

[คงจะไม่หิวหรอก เมื่อคืนก็กินมื้อดึกไปแล้วนี่]

[จริงด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นการเอาตัวรอดในป่าที่ดูหรูหราขนาดนี้]

[ยอมแล้ว ฉันอยากดูความสนุก แต่คงไม่มีโอกาสแล้วล่ะ]

[ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพวกเขาจะอยู่แต่ในถ้ำทั้งวันโดยไม่ออกไปไหน ไม่กินข้าวเหรอ?]

[ใช่ ฉันรอดูอยู่นะ]

[เอ๊ะ ซูเจาไม่ได้กินข้าวมาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้วใช่ไหม?]

[โห เธอไม่เป็นลมเหรอ?]

[นี่คือนักแสดงสาวเหรอ? น่ากลัวจัง!]

ตอนนี้ ซูเจานั่งอยู่ในที่มืดบริเวณปากถ้ำ เห็นหนิงหนิงจ้องมองขึ้นไปด้านบนอยู่ตลอด เมื่อมองตามสายตาของเธอ ก็พบว่าปลายสุดคือเรือนยอดของต้นไม้ที่แผ่กิ่งก้านหนาทึบ

ซูเจามองดูอยู่ครู่หนึ่ง ไม่เห็นว่าต้นไม้นี้จะมีอะไรพิเศษ จึงถามว่า “ต้นไม้นั่นมีอะไรน่าดูเหรอ”

หนิงหนิงเงยหน้าขึ้น แล้วพูดว่า “ฉันกำลังนับใบไม้อยู่”

ซูเจา : ?

ใบไม้พวกนี้มีอะไรให้นับ

ซูเจา: “นับเสร็จแล้วเหรอ?”

หนิงหนิงส่งเสียงรับในลำคอ “เมื่อวานมีใบไม้หนึ่งแสนสามใบ วันนี้ก็มีหนึ่งแสนสามใบเหมือนกัน”

ซูเจา : ???

เธอบอกตัวเลขออกมาจริงๆ

แต่…

ซูเจา “คุณนับผิดแล้วละ เมื่อคืนฝนตก ใบไม้ไม่มีทางเหมือนเดิมหรอก แม้แต่ตอนที่ฝนไม่ตก แต่มีลม มีนก ใบไม้บนต้นนี้ไม่มีทางมีจำนวนเท่าเดิมได้”

หนิงหนิงพยักหน้า “คุณพูดถูก”

ซูเจา : …

เธอหันหน้าไปอีกทาง ไม่อยากคุยกับหนิงหนิง

ทั้งสามคนนั่งเงียบกันอยู่ที่ปากถ้ำเช่นนั้น

ผู้ชมยังคงจับตามองอยู่ รอดูว่าเมื่อไหร่พวกเขาจะเดินออกมาจากถ้ำนี้

หลังจากดูอยู่สักพัก ผู้ชมบางคนก็เริ่มสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ

[เอ๊ะ หมาป่าหายไปตัวสองตัวหรือเปล่านะ]

[ใช่ มีแค่สามตัวตลอดเลย]

ในหน้าจอ ที่ข้าง ๆ หนิงหนิงมีหมาป่าสามตัวนอนอยู่

ตั้งแต่เริ่มออกอากาศจนถึงตอนนี้ มีหมาป่าแค่สามตัวเท่านั้น

[อดีตราชาหมาป่าเมื่อวานไม่อยู่ ฉันจำได้ว่ามันมีแผลเป็นที่ตา]

[จะเป็นไปได้ไหมว่า อาจจะอยู่นอกมุมกล้องที่ถ่ายไม่ถึง?]

[ก็เป็นไปได้นะ]

ในขณะที่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้น หมาป่าตัวหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นในกล้อง

มันวิ่งเข้ามา ด้วยท่าทางร่าเริงมาก

เกือบจะในเวลาเดียวกับที่มันวิ่งเข้ามา หมาป่าสามตัวที่นอนอยู่ข้าง ๆ หนิงหนิงก็ลุกขึ้นยืนและวิ่งออกไปต้อนรับมัน

หมาป่าตัวนั้นวิ่งตรงมาที่หนิงหนิงแล้วกระดิกหางให้เธอ

ตอนนั้นทุกคนถึงได้เห็นชัดว่า ในปากของมันคาบกระต่ายตัวหนึ่งมา

มันดูตื่นเต้นดีใจ พยายามอวดกระต่ายในปากให้หนิงหนิงดู

หนิงหนิงมองดูแล้วพูดว่า “ทำได้ดีมาก”

ไม่นาน หมาป่าตัวอื่น ๆ ที่แยกย้ายกันไปก็กลับมากันหมด แต่ละตัวคาบกระต่ายหรือไม่ก็ไก่มาด้วย

หนิงหนิงรับกระต่ายตัวหนึ่งมา ส่วนที่เหลือทั้งหมดถูกแบ่งให้ฝูงหมาป่าไป

ส่วนกระต่ายที่เหลืออีกหนึ่งตัว เธอยื่นให้หนิงเหนียน

“ไม่อยากออกไปข้างนอกแล้ว ทนกินไปก่อนนะ”

หนิงเหนียนแสดงท่าทีว่าเข้าใจแล้ว เขารีบถือกระต่ายไปจัดการอยู่อีกด้านหนึ่งทันที

[???]

[แบบนี้ก็ได้เหรอ???]

[นี่ยังเรียกว่าทนกินไปก่อนอีกเหรอ?]

[นึกว่าหมาป่าหายไปไหน ที่แท้ก็ออกไปหาอาหารนี่เอง]

[พระเจ้า เธอทำยังไงให้หมาป่าเชื่อฟังได้ขนาดนี้นะ]

[ง่ายมาก! ก็แค่เป็นราชาหมาป่าไง!]

[มันไม่ง่ายเลยนะ…]

[หนิงหนิงเป็นราชาหมาป่าที่ดีนะ อย่างน้อยหมาป่าที่ตามเธอก็ไม่อดตาย ฮ่า ๆ ๆ]

[แน่นอนอยู่แล้ว ดูหางของพวกมันสิ กระดิกจนแทบจะเห็นเป็นดอกไม้อยู่แล้ว]

[ใช่เลย หางกระดิกเร็วมาก จนเห็นเป็นเงาซ้อนกันไปหมด]

[กระต่ายตัวนี้ก็น่าจะเป็นตัวที่ทางรายการจัดเตรียมมาใช่ไหม]

[แน่นอนอยู่แล้ว]

[กระต่ายไม่ใช่สัตว์ที่จับง่าย ๆ นะ ทีมงานรายการปล่อยกระต่ายออกมา ชัดเจนว่าไม่ได้ตั้งใจจะให้แขกรับเชิญได้กิน แค่ต้องการแกล้งพวกเขาเท่านั้น]

[ฮ่า ๆ ๆ ทีมงานอาจจะไม่ได้คิดว่าคู่ต่อสู้ของพวกเขาจะไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นหมาป่าก็ได้]

[แจ้งความด่วน! ที่นี่มีคนให้ฝูงหมาป่าทำงานผิดกฎหมาย]

[อย่าพูดเหลวไหลสิ พวกหมาป่าก็กินกันอย่างมีความสุขดี จะมาว่าเขาทำงานผิดกฎหมายได้ยังไง]

หมาป่ากินอย่างรวดเร็ว มันฉีกกระต่ายตัวหนึ่งเป็นชิ้น ๆ และกินจนหมดในไม่กี่คำ

เมื่อวานมืดมากเลยมองไม่ค่อยเห็น

วันนี้ทุกคนได้สังเกตหมาป่าเหล่านี้อย่างละเอียด

[ผอมจังเลย ทำไมถึงผอมขนาดนี้]

[ใช่จริง ๆ ด้วย พวกมันคงไม่ได้กินอะไรอิ่มท้องมานานแล้ว]

[ดูน่าสงสารจังเลย…]

[อยากจะบอกว่าเป็นความผิดของหมาป่าจ่าฝูง แต่จ่าฝูงก็ดูผอมแห้งไม่ต่างกัน]

[ป่าใหญ่ขนาดนี้ ทำไมถึงหาอาหารกินไม่ได้ จนผอมขนาดนี้นะ?]

[มีปัญหาเรื่องวิธีล่าเหยื่อหรือเปล่า หรือว่าสัตว์ป่าจับยากกว่าสัตว์เลี้ยงกันนะ?]

[แต่พวกมันเป็นหมาป่านะ และมีกันหลายตัว แค่กระต่ายตัวเดียวจะจับไม่ได้เลยเหรอ?]

[อ๊ะ! จะเป็นพวกลักลอบล่าสัตว์หรือเปล่านะ!]

[อาจจะเป็นได้นะ]

[เดี๋ยวนี้ยังมีคนลักลอบล่าสัตว์อีกเหรอ กล้าดีจริง ๆ]

…

ทุกคนต่างคาดเดากันไปต่าง ๆ นานา แต่ก็ไม่สามารถหาข้อสรุปได้

นี่เป็นเรื่องที่แปลกจริง ๆ

พวกหมาป่ากินเสร็จแล้ว และกลับมานอนขดตัวอยู่แถวเท้าของหนิงหนิง พวกมันกำลังส่ายหางอย่างสบายอกสบายใจ

หนิงหนิงและซูเจานั่งเงียบ ๆ อยู่ในถ้ำ มองวิวทิวทัศน์นอกถ้ำ ส่วนหนิงเหนียนกำลังทำอาหารเช้าอยู่ข้าง ๆ

ภาพที่เห็นตรงหน้านี้ ไม่ว่าจะมองยังไงก็ดูสงบสุขเหลือเกิน

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ดูเหมือนจะไม่ส่งผลกระทบต่อพวกเขาเลยสักนิด

เจียงฉือซิงพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะมองหาร่องรอยความใส่ใจบนใบหน้าของหนิงหนิง

แต่ไม่มีเลย ไม่มีแม้แต่น้อย

แม้แต่จะถามสักคำ เธอก็ไม่เคยถามเลยด้วยซ้ำ