ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 427 หนีไม่พ้น

บทที่ 427 หนีไม่พ้น

หลินจื่ออวิ่นตกใจ “ที่รัก คุณ…”

เจียงอันไซ่ทำหน้าบึ้งตึง “ถ้าไม่รู้จะพูดอะไรก็ไม่ต้องพูด”

เจียงฉือซิง “ถ้าไม่อยากฟังก็ไม่ต้องฟัง”

เขาหมุนตัวเดินจากไปทันที

ไม่ว่าหลินจื่ออวิ่นจะตะโกนเรียกเขาจากด้านหลังอย่างไร เขาก็ไม่หันกลับไปมอง

ในจังหวะที่หมุนตัว รอยยิ้มของหนิงหนิงที่มีต่อเขาในความทรงจำก็ผุดขึ้นมาในหัวทั้งหมด

แต่ก่อนเขากับเจียงอันไซ่ก็เคยทะเลาะกัน

ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเสร็จ เขาจะโกรธอยู่คนเดียว หนิงหนิงก็จะมาหาเขา พูดคุยกับเขา และคอยทำให้เขาอารมณ์ดี

มีเพียงเธอเท่านั้นที่จดจำเขาได้เสมอ

แล้วเขาทำกับเธอแบบนี้ได้ยังไง?

เขาระบายความโกรธที่กดข่วงเอาไว้ทั้งหมดใส่หนิงหนิง

ใช้น้ำเสียงประชดประชันเสียดสีหนิงหนิง

เมื่อเห็นหนิงหนิงร้องไห้จนตาแดงก็รู้สึกสะใจ

เจียงฉือซิงกำหมัดแน่น

ช่างเป็นสัตว์ร้ายอะไรเช่นนี้ ทำไมตัวเขาในอดีตถึงได้ทำร้ายคนอื่นอย่างไร้ยางอายโดยไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย

คนเรามักไม่เห็นคุณค่าความรักที่ได้มาง่ายเกินไป

พอถึงวันที่สูญเสียมันไป ก็ต้องมานั่งเสียใจทีหลัง

ทำไมเขาต่ำตมได้ถึงขนาดนี้

เจียงฉือซิงรู้ดีว่า หนิงหนิงจะไม่มีวันให้โอกาสเขาอย่างแน่นอน

เขาไม่ใช่คนอย่างเจียงอันไซ่และหลินจื้อเหลียนที่หยิ่งผยองจองหอง

จนถึงตอนนี้ พวกเขายังคงคิดว่า การกระทำทั้งหมดของหนิงหนิงนั้น เป็นเพียงแค่การพยายามเรียกร้องความสนใจจากพวกเขา

รอดูไปเถอะ สักวันหนึ่งพวกเขาจะต้องถูกหนิงหนิงหักหน้าเข้าสักวัน เหมือนกับที่เขาเคยโดน

ช่วงนี้เขาคอยสังเกตหนิงหนิงอยู่ตลอด

เธอไม่มีเค้าเงาของคนเก่าหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

หนิงหนิงที่เคยขี้อายและอ่อนแอคนนั้นหายไปแล้ว เด็กคนนั้นถูกเธอทิ้งไว้เบื้องหลังแล้ว

หนิงหนิงในตอนนี้ช่างมั่นใจและแข็งแกร่งเหลือเกิน

ทำไมเธอถึงได้เปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้

เป็นเพราะหนิงเหนียนหรือเปล่า?

น้องชายแท้ ๆ ของเธอที่พร้อมจะยืนเคียงข้างเธออย่างไม่มีเงื่อนไข แม้ว่าหนิงหนิงจะทำผิดพลาดก็ตาม

เจียงฉือซิงได้สืบค้นเรื่องราวในภายหลัง ตอนที่หนิงหนิงถูกเปิดเผยเรื่องคุณหนูตัวจริงตัวปลอม เงินค่าปรับจากการผิดสัญญาทั้งหมดนั้น หนิงเหนียนเป็นคนจ่าย

เจียงฉือซิงถึงได้เข้าใจว่า การมีคนที่รักนั้น สามารถเปลี่ยนแปลงคน ๆ หนึ่งได้มากมายถึงเพียงนี้

หัวใจของเจียงฉือซิงเจ็บปวดรวดร้าว เขากำลังคิดเรื่องอื่นอยู่ จึงไม่ทันสังเกตเห็นคนที่เดินเลี้ยวมาจากฝั่งตรงข้าม ทำให้เขาชนเข้ากับคนคนนั้นอย่างจัง

แขนของเขาถูกชนจนเจ็บมาก เขาจึงยกมือขึ้นกุมแขนตัวเองโดยอัตโนมัติ

เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว คนที่อยู่ตรงหน้าก็รีบกล่าวขอโทษก่อน

“ขอโทษนะ เจ็บหรือเปล่า”

เจียงฉือซิงปล่อยมือที่กุมแขนตัวเองลง พลางส่ายหน้า “ไม่เป็นไรครับ ผมเองที่ไม่ดูทาง ขอโทษด้วย”

ตอนนี้เขาถึงได้สังเกตเห็นว่า ชายคนที่อยู่ตรงหน้านี้มีใบหน้าหล่อเหลาคมคาย คิ้วเรียวดั่งดาบ ตาสุกใสดั่งดวงดาว ไม่ได้ด้อยไปกว่าดาราในวงการบันเทิงเลย

มือข้างหนึ่งของเขาถือตะกร้าผลไม้และดอกไม้ ส่วนอีกข้างถือลูกโป่งหลากสีและตุ๊กตาบาร์บี้ ของพวกนี้ดูก็รู้ว่าเป็นของที่เด็ก ๆ ชอบ

เขาให้ความรู้สึกอ่อนโยนนุ่มนวล ทำให้คนอดรู้สึกชอบไม่ได้

แม้แต่เจียงฉือซิงที่เป็นคุณชายหยิ่งผยองเช่นนี้ ก็อดถามออกไปไม่ได้ว่า “นี่คุณจะ?”

ชายหนุ่มยิ้มน้อย ๆ ดวงตาอ่อนโยน “มาเยี่ยมแฟนน่ะ”

เจียงฉือซิง “แฟนเหรอ? แต่ของพวกนี้…”

เขาชี้ไปที่ของเล่นในมือชายหนุ่ม เห็นชัดว่าเป็นของเล่นสำหรับเด็กผู้หญิงอายุห้าหกขวบ

ชายหนุ่ม “เอาไว้ทำให้เธอมีความสุขน่ะ”

เจียงฉือซิงยิ่งฟังก็ยิ่งสงสัย

ชายหนุ่มถอนหายใจแล้วอธิบายว่า “แฟนของผม ตั้งแต่เด็กเธอไม่เคยมีชีวิตที่ดีในครอบครัว เธอมีน้องชายคนหนึ่ง ที่บ้านเลือกปฏิบัติระหว่างชายหญิงมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่รังเกียจเธอ น้องชายก็รังแกเธอตลอด เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนนอกมาตลอด จนโตขึ้นเธอถึงได้รู้ว่า ที่จริงแล้วเธอไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพ่อแม่”

หัวใจของเจียงฉือซิงสั่นสะท้าน ถ้าไม่ใช่เพราะว่าหนิงหนิงกำลังไลฟ์สดอยู่ เขาคงคิดว่าผู้ชายคนนี้กำลังพูดถึงหนิงหนิง

“หลังจากนั้น พ่อแม่ของเธอก็ได้ตามหาลูกสาวแท้ ๆ กลับมา แล้วก็ไล่แฟนของผมออกจากบ้าน”

เจียงฉือซิงเบิกตากว้างแล้วขัดจังหวะ “คุณรู้จักผมใช่ไหม คุณกำลังเยาะเย้ยผมอยู่ใช่ไหม”

ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ อย่างไร้เดียงสา “คุณกำลังพูดถึงอะไร ผมไม่เข้าใจ ผมควรจะรู้จักคุณด้วยเหรอ ขอโทษนะ ผมเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ อาจจะไม่ค่อยรู้เรื่องคนและเหตุการณ์ในประเทศสักเท่าไหร่”

เขาขอโทษด้วยท่าทีที่จริงใจ ไม่เหมือนแกล้งทำ นั่นกลับทำให้เจียงฉือซิงรู้สึกสับสนกับชีวิตไปหมด

“ผมขอไปพบแฟนของคุณได้ไหม?” เขาถาม

ชายคนนั้นส่ายหัว “ไม่ได้หรอก แฟนของผมได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจ เธอควบคุมตัวเองไม่ได้และจะทำร้ายคนอื่น วันนี้ที่ต้องเข้าโรงพยาบาลก็เพราะอาการกำเริบขึ้นมา”

“ตอนที่เธออยู่กับผม เธอมักจะพูดว่า ตอนเด็ก ๆ เธอมักจะอิจฉาที่น้องชายมีของเล่นมากมาย อิจฉาเด็กผู้หญิงคนอื่นที่มีตุ๊กตาสวย ๆ เธอได้แต่มองดูอย่างเดียว ไม่มีอะไรเลย”

เจียงฉือซิงนึกถึงหนิงหนิงอีกครั้ง นึกถึงตอนที่หนิงหนิงจ้องมองเขา มองดูเขานั่งอยู่ท่ามกลางกองของเล่น เล่นของเล่นนานาชนิด

บางครั้งเมื่อเขาอารมณ์ดี ก็จะปล่อยให้หนิงหนิงได้เล่นสักพัก

เขารู้สึกใจหายนิด ๆ

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นความทรงจำในวัยเด็กที่ถูกลืมเลือนไปนานแล้ว

แปลกจัง ทำไมตอนนี้ถึงนึกขึ้นมาได้ทั้งหมด

ไม่เพียงแค่นึกขึ้นมาเท่านั้น เขายังจำได้ว่า ตอนที่เจียงเจินกลับมา ทางบ้านได้จัดการย้ายของออกจากห้องเก่าของหนิงหนิงโดยเฉพาะ เพื่อเอาไว้วางของเล่นและของขวัญที่ซื้อมาชดเชยให้กับเจียงเจิน

ของขวัญวันเกิดที่ขาดหายไปตั้งแต่เด็กจนโต ตุ๊กตาผ้า เสื้อผ้าสวย ๆ เครื่องประดับนานาชนิด มากมายจนตาลายไปหมด

เขาไม่เคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้

จริงสิ หนิงหนิงไม่เคยได้รับของขวัญวันเกิดเลย

“ตอนนี้ผมจะค่อย ๆ ชดเชยให้เธอทีละนิด เพื่อชดเชยความเสียใจที่เธอต้องพบเจอมาตั้งแต่เด็ก”

“แฟนของคุณโชคดีจริง ๆ ที่ได้เจอคุณ” เจียงฉือซิงพูดอย่างจริงจัง

ชายคนนั้นส่ายหน้า “ไม่ใช่หรอก ผมต่างหากที่โชคดี เธอคือความหวังเดียวของผม”

สีหน้าของเขาแสดงความจริงใจอย่างที่สุด เจียงฉือซิงที่เคยสงสัยมาตลอด ตอนนี้พลันรู้สึกคล้อยตามไปด้วย

“แต่ว่า เธอได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างหนักจากเรื่องนี้ โรคจิตเภทคงจะรักษาไม่หายไปชั่วชีวิต”

เจียงฉือซิงรับรู้ถึงความเศร้าของชายคนนั้น จึงปลอบใจเขาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “ไม่เป็นไรหรอก บางทีสักวันอาจจะหายดีก็ได้”

ชายคนนั้นยิ้ม แววตาเปลี่ยนเป็นลึกล้ำ

“ไม่หรอก สิ่งที่ผมทำได้ มีแค่ทำให้เธอมีความสุขขึ้น ผมไม่ปล่อยพวกนั้นไปแน่ ผมจะเรียกร้องความยุติธรรมให้กับคนที่ผมรักให้ได้”

“อย่าทำอะไรผิดกฎหมายนะ” เจียงฉือซิงมองรอยยิ้มของเขา รู้สึกว่ามันช่างอันตรายเหลือเกิน

ชายหนุ่ม “เรื่องนั้นคุณวางใจได้ ผมแค่อยากจะบอกให้ทุกคนรู้ถึงใบหน้าที่แท้จริงของครอบครัวนั้น ให้พวกเขาต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง ถึงยังไง ตอนนี้ครอบครัวนั้นก็ยังมีอิทธิพลอยู่มาก”

เจียงฉือซิง “ต้องการให้ผมช่วยไหม?”

ชายหนุ่ม “ไม่ต้องหรอก ผมอยากจะเรียกร้องความยุติธรรมให้แฟนของผมด้วยตัวเอง”

เจียงฉือซิงนึกถึงหนิงหนิงแล้วรู้สึกปวดใจ

แล้วหนิงหนิงล่ะ ใครจะเป็นคนเรียกร้องความยุติธรรมให้เธอ

ตอนนี้คนทั่วไปไม่รู้เลยว่าหนิงหนิงต้องใช้ชีวิตแบบไหนในตระกูลเจียง พวกเขายังคิดว่าตอนที่หนิงหนิงอยู่ในตระกูลเจียงเธอเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์

แต่ความจริงแล้ว แม้แต่คนรับใช้ก็ยังกล้ารังแกหนิงหนิง

เจียงฉือซิงพยักหน้า “ดี อย่าปล่อยพวกเขาไปเด็ดขาด ถ้าต้องการความช่วยเหลือ จำไว้ว่าให้มาหาผม ผมชื่อเจียงฉือซิง”

ตอนที่แนะนำตัว เขารู้สึกภูมิใจไม่น้อยเลย

แค่ค้นหาในอินเตอร์เน็ต ก็รู้ได้แล้วว่าเขาเป็นใคร

ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ

“ไม่มีใครหนีพ้น หนีไม่รอดหรอก”

เจียงฉือซิงฟังไม่ชัด “คุณพูดว่าอะไรนะ?”