ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 439 ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

บทที่ 439 ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

“มันหลงทางหรือเปล่า?”

เจียงเจินย่อตัวลง มองกวางตัวน้อยอย่างจริงจัง

กวางน้อยยังคงสั่นไม่หยุด เธอยื่นมือออกไปพยายามลูบมัน

กวางน้อยถอยหลังไปนิดหนึ่ง ดูเหมือนกลัวอยู่บ้าง

เจียงเจินรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ไม่ได้ถอยหนี เธอหันไปขอความเห็นจากคนอื่น ๆ

“ช่วยมันหน่อยไหม รู้สึกว่ามันดูกลัวมาก”

เหลียงชิงฮวนก็เข้าไปใกล้ ๆ กวางน้อยยังคงสั่นอยู่ตลอดเวลา แต่ไม่ได้วิ่งหนีไป

เหลียงชิงฮวน “น่าสงสารจังเลย ต้องช่วยมันแน่ ๆ”

เจียงเจิน “งั้นพวกเราพามันเข้าไปในถ้ำกันก่อนเถอะ ไม่รู้ว่ามันสั่นเพราะกลัวหรือหนาวกันแน่”

พูดพลางเธอก็ลองยื่นมือไปหากวางน้อย

กวางน้อยไม่ได้ดิ้นรน ปล่อยให้เจียงเจินจับไว้ได้

ดูเหมือนว่ามันจะรู้สึกถึงความปรารถนาดีของอีกฝ่าย มันถึงกับเอาตัวมาถูไถมือของเจียงเจิน

เจียงเจินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“มันกำลังเอาตัวมาถูมือฉันเลยนะ!”

เธอพูดจบ กวางน้อยก็เดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น แล้วเอาตัวมาถูไถขาเธออย่างสนิทสนม

เหลียงชิงฮวน “ฉันรู้สึกว่ามันชอบเธอมาก”

เจียงเจินพยักหน้าอย่างตื่นเต้น

[ว้าว ช่างเป็นภาพที่งดงามอะไรขนาดนี้]

[นี่เป็นกวางน้อยที่เข้ามาหาเองนะ อย่าบอกว่าเจินเจินเป็นฝ่ายเข้าไปหาล่ะ]

[มันไม่ตัวสั่นแล้ว รู้สึกสบายใจจัง]

[พวกคนที่บอกว่าหมีโจมตีแค่เจินเจินเพราะเจินเจินเป็นคนที่สัตว์ไม่ชอบ หลังจากได้เห็นภาพนี้แล้ว คุณจะขอโทษเจินเจินได้หรือยัง?]

[เจินเจินของพวกเราเป็นที่ชื่นชอบของสัตว์เล็ก ๆ ไม่พอใจก็อดทนไว้ซะ!]

[…พวกคุณมีความสุขก็ดีแล้ว]

พวกเจินกั่วคราวนี้ได้ระบายความโกรธออกมาจนหมด

หลังจากที่เจียงเจินถูกหมีโจมตีและเข้าโรงพยาบาล มีคนจำนวนมากในอินเทอร์เน็ตใช้ข้ออ้างที่ว่า ‘ทำไมหมีถึงไม่โจมตีคนอื่น แต่โจมตีแค่เจียงเจิน’ เพื่อบอกเป็นนัยว่าเจียงเจินมีนิสัยไม่ดี

เกือบทำให้พวกเขาโกรธตายแล้ว ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว

กวางน้อยเข้าหาเจียงเจินเอง ไม่มีอะไรที่จะดีกว่านี้อีกแล้วที่จะทำให้ทุกคนยอมรับความจริง

เจียงเจินรู้สึกยินดีในใจ เธอแน่นอนว่าเห็นคำวิจารณ์เกี่ยวกับเธอบนอินเทอร์เน็ตแล้ว

เชื่อว่าตอนนี้ กวางน้อยตัวนี้สามารถทำให้พวกเขาปิดปากได้แล้ว

กวางน้อยตัวนี้มาได้ทันเวลามาก เห็นได้ชัดว่า การตัดสินใจเสี่ยงที่จะมาที่นี่แม้จะเสี่ยงถูกหนิงหนิงข่มขู่ เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง

เจียงเจินรู้สึกดีใจ การลูบกวางน้อยจึงอ่อนโยนมากขึ้น

กวางน้อยภายใต้การลูบไล้ของเจียงเจินค่อย ๆ หยุดสั่น และไม่หยุดที่จะมุดเข้าไปในอ้อมกอดของเจียงเจิน

เจียงเจินหัวเราะคิกคัก ลูบร่างผอมบางของกวางน้อย และรู้สึกสงสารเล็กน้อย “ทำไมถึงผอมขนาดนี้นะ หิวหรือเปล่า”

เหลียงชิงฮวนรู้สึกสงสัยเล็กน้อย “มันอยู่ในป่า มีหญ้าและใบไม้อยู่ทุกที่ ทำไมมันถึงหิวจนเป็นแบบนี้ล่ะ?”

ความสงสัยของเหลียงชิงฮวนก็คือความสงสัยของผู้ชมด้วย

[ใช่แล้ว ที่นี่มีต้นไม้และหญ้าเต็มไปหมด ทำไมมันถึงผอมแห้งขนาดนี้นะ]

[กวางน้อยตัวนี้ปรากฏตัวที่นี่ก็แปลกมากนะ แล้วครอบครัวของมันล่ะ?]

[คงไม่ใช่ว่ามันป่วยจนกินอะไรไม่ลงหรอกนะ?]

[รู้สึกว่าอาจเป็นไปได้นะ ไม่งั้นก็อธิบายไม่ได้]

ชั่วขณะนั้นก็คิดหาคำตอบไม่ออก เจียงเจินจึงเสนอว่า “งั้นเรานำมันกลับไปที่ถ้ำดูก่อนไหม ดูว่ามันป่วยจนไม่สามารถกินอะไรได้หรือเปล่า”

เธอปลอบใจลูกกวาง พยายามอุ้มลูกกวางขึ้นมา “ไม่เป็นไร ๆ ฉันจะช่วยเธอเอง ไม่ต้องกลัวนะ”

เธออุ้มลูกกวางแล้วหันหลังกลับ ก็เห็นหนิงหนิงกอดแขนตัวเองยืนอยู่หน้าถ้ำ

ในฐานะคนแรกที่พบลูกกวาง หลังจากชี้ให้เห็นว่ามีอะไรบางอย่างอยู่หลังพุ่มไม้ เธอก็ไม่ได้ส่งเสียงอีกเลย

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอยืนอยู่ข้างหลัง เฝ้ามองการมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างเจียงเจินกับลูกกวางอย่างเงียบ ๆ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ตอนนี้เธอจ้องเจียงเจินอย่างไร้อารมณ์ เจียงเจินรู้สึกลังเลเล็กน้อย “เป็นอะไรเหรอ?”

หนิงหนิงยังไม่ทันพูดอะไร ซูเจาก็ทำเสียง ‘ฮึ’ ออกมา “เธอจะพาไปก็แค่บอกเฉย ๆ เหรอ? ถ้ำนั่นเธอเป็นคนค้นพบรึไง?”

เจียงเจินชะงักไปครู่หนึ่ง คงไม่คิดว่าจะถูกปฏิเสธ “แต่ว่า มันดูเหมือนกำลังป่วยนะ”

ซูเจา “ถ้ามันป่วยก็เรียกเจ้าหน้าที่กู้ภัยมืออาชีพสิ เธอช่วยอะไรมันได้ล่ะ?”

[ใช่เลย ตรงนี้ฉันเห็นด้วยกับซูเจา งานที่ต้องใช้ความเชี่ยวชาญก็ควรให้มืออาชีพทำ เธอไม่ใช่สัตวแพทย์ ก็อย่าไปยุ่งเลย]

[ใช่แล้ว เมื่อก่อนหนิงหนิงเคยเจอสัตว์ที่บาดเจ็บ ก็ติดต่อกรมป่าไม้นี่นา]

[ติดต่อกรมป่าไม้เถอะ ถึงอย่างไรพวกเขาก็คุ้นเคยกับเส้นทางดี]

[บทตลกบ้าอะไรกันเนี่ย กรมป่าไม้คิดในใจ ฉันไม่อยากคุ้นเคยสักหน่อย]

…

ดูเหมือนกวางน้อยจะรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบที่ซูเจามีต่อมัน มันจึงซุกตัวเข้าไปในอ้อมอกของเจียงเจินไม่ยอมจากไป

หัวใจของเจียงเจินอ่อนยวบลงทันที “แต่ว่ามัน… ดูเหมือนจะไม่อยากไป”

เธอมองไปที่หนิงหนิง ทำหน้าน่าสงสาร ใช้สายตาเพื่อถามความเห็นจากหนิงหนิง

หนิงหนิงก็ปฏิเสธอย่างไร้ความปรานี “ไม่ได้ มันเข้าไปไม่ได้”

เจียงเจินหมดกำลังใจลงทันที

[ชัดเจนแล้ว พวกเขาสองคนนี้เป็นพวกเดียวกัน พวกเขาร่วมมือกันเพื่อกลั่นแกล้งเจินเจิน!]

[ยังไงล่ะ สัตว์ตัวเล็ก ๆ เข้ามาสนิทกับเจินเจิน หนิงหนิงก็เลยไม่พอใจใช่ไหม?]

[มันก็แค่สัตว์ตัวหนึ่งเท่านั้นเอง เธอเกลียดเจินเจินแล้วทำไมต้องไปมีปัญหากับสัตว์ตัวนี้ด้วยล่ะ]

[ยอมแล้ว จริง ๆ ทนไม่ไหวแล้ว กวางน้อยตัวนี้ดูน่าสงสารมากเลย]

…

กวางน้อยก็รู้สึกถึงความไม่ชอบของหนิงหนิง มันจึงขดตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเจียงเจินมากขึ้น

ไม่ใช่แค่กวางน้อยเท่านั้น คนอื่น ๆ ก็รู้สึกได้ถึงความไม่พอใจของหนิงหนิงที่มีต่อสัตว์เล็ก ๆ ที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันตัวนี้

เธอไม่ได้ปิดซ่อนอารมณ์ของเธอเลยแม้แต่น้อย

หนิงเหนียนถามเบา ๆ “เกิดอะไรขึ้น?”

เขารู้ดีว่า หนิงหนิงไม่ค่อยแสดงอารมณ์รุนแรงเท่าไหร่ ไม่ค่อยมีช่วงเวลาที่เธอจะเปิดเผยความรู้สึกออกมาแบบนี้

เขารู้สึกว่า น่าจะเป็นเพราะกวางตัวนี้มีปัญหา

หนิงหนิงขมวดคิ้ว ไม่พูดอะไร

เจียงเจินพยายามเจรจาต่อรอง แต่ก็ถูกหนิงหนิงปฏิเสธทันที

“ฉันแนะนำให้เธอวางมันลง แล้วไม่ต้องยุ่งกับมัน”

เจียงเจินเริ่มรู้สึกโกรธเล็กน้อย และโต้แย้งกลับไปอย่างมีเหตุผล “ถ้ำนี่เธอเป็นคนค้นพบ ฉันไม่จำเป็นต้องพามันเข้าไปข้างใน แต่การที่เธอให้ฉันเพิกเฉยไม่ช่วยเหลือเมื่อเห็นมันกำลังจะตาย มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ”

เหลียงชิงฮวนที่เดินตามเจียงเจินอยู่ตลอดเวลา เห็นด้วยกับเธอ “ใช่แล้ว เธอไม่อยากยุ่งเอง แต่ยังจะขัดขวางคนอื่นที่อยากช่วยอีกเหรอ? เธอใจดำเลยคิดว่าคนอื่นก็ต้องใจดำเหมือนเธอหรือไง”

[แย่จัง ฉันคิดว่าหนิงหนิงแค่ไม่อยากให้กวางน้อยเข้าไปในถ้ำ แต่ที่ไหนได้ เธอไม่อยากให้ใครช่วยมันด้วยซ้ำ]

[หนิงหนิงและซูเจากำลังทำอะไรกันแน่ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมีปัญหากับสัตว์ตัวเล็ก ๆ จริง ๆ นะ]

[เดี๋ยวก่อน ฉันรู้สึกว่าสถานการณ์นี้ดูคุ้นตาแปลก ๆ นะ]

[คุ้นตาแน่นอนสิ ก่อนหน้านี้หนิงหนิงไม่ได้บอกให้พวกเขาไม่ต้องอยู่ในถ้ำหรอกเหรอ แต่ผลคือพวกเขาไม่ฟัง]

[โอ้โห น่าสงสัยจริง ๆ ฮ่า ๆ ดูเหมือนพวกเขาไม่ได้เรียนรู้บทเรียนเลย นี่ก็ไม่ฟังอีกแล้ว]

เจียงเจินและเหลียงชิงฮวนชัดเจนว่าพวกเขาไม่ได้ตระหนักถึงปัญหานี้

มีเพียงเจียงฉือซิงที่คอยสังเกตการณ์อยู่ห่าง ๆ ด้วยสายตาเย็นชา เขายังคงค่อนข้างใจเย็น

เขากดความผิดหวังเอาไว้ แล้วถามหนิงหนิงว่า “ทำไมถึงช่วยไม่ได้ กวางตัวเล็กนี่มีปัญหาเหรอ?”

หนิงหนิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ฉันไม่รู้ชัดเจน แต่มันต้องมีปัญหาอะไรสักอย่างแน่ ๆ”

ที่นี่คือเขตแดนของฝูงหมาป่า ถึงแม้ว่าฝูงหมาป่าจะไม่อยู่ แต่กลิ่นของพวกมันยังคงอยู่

กวางตัวนี้ ทำไมถึงได้วิ่งพุ่งเข้ามาในดินแดนของศัตรูตามธรรมชาติเช่นนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ยังมีคนมากมายขนาดนี้ มันน่าจะระวังตัวมากกว่านี้

แต่กลับเกิดเรื่องที่มันปรากฏตัวขึ้นตรงริมทางพอดี ต้องบอกว่ามันน่าสงสัยมาก

หนิงหนิงบอกเล่าข้อสันนิษฐานของเธอ

สิ่งที่เธอไม่ได้พูดออกมาคือ การปรากฏตัวของกวางตัวนี้ เธอไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวใด ๆ เลย

มันเหมือนกับการโผล่ออกมาจากความว่างเปล่าตรงนั้นเลยทีเดียว

นี่มันผิดปกติมาก