ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 441 ขงชิว

บทที่ 441 ขงชิว

ยันต์คาถาราวกับมีตา คอยไล่ตามหมาป่าอย่างไม่ลดละ

ยันต์อัคคีธรรมดาไม่ได้ก่อให้เกิดอันตรายจริง ๆ กับสิ่งมีชีวิต มันเป็นเพียงการขู่ให้กลัว แต่ก็มากพอที่จะทำให้สัตว์หลายชนิดตกใจวิ่งหนี

เหมือนกับหมีดำตัวนั้น

หมาป่ายังไม่ทันตั้งตัว มันไม่มีทางหลบเลย ขนมันถูกลุกไหม้ด้วยเปลวไฟในทันที

ไฟลุกโชนขึ้น ดูน่ากลัวมาก

“เยี่ยมมาก!” เจียงเจินร้องอย่างยินดี

พวกเขาแค่รอให้หมาป่าตัวนั้นถอยไปเอง

แต่พวกเขายังไม่ทันได้ดีใจนาน คนที่ถูกกดอยู่กับพื้นก็ร้องอุทานขึ้นมาทันที

ผมของเขาไฟลุก!

ชายคนนั้นกลิ้งไปมาบนพื้น รีบดับไฟที่ลุกไหม้ตัวเขาอย่างร้อนรน

เจียงฉือซิง “เกิดอะไรขึ้น”

สิ่งนี้สำหรับมนุษย์แล้ว ไม่มีอันตรายใด ๆ เลย

เว้นแต่ว่า…

หนิงหนิงในตอนนี้ ในที่สุดก็ยืนยันได้ “เขาไม่ใช่คนที่มีชีวิตอยู่จริง ๆ”

ประโยคเดียว ทำให้ทุกคนสูดหายใจเฮือกด้วยความตกใจ ไม่ใช่คน ยังกลัวยันต์อัคคีอีก นอกจากผี พวกเขาก็นึกถึงความเป็นไปได้อื่นไม่ออกแล้ว

[เฮ้ย? ไม่ใช่คนเหรอ]

[ผีงั้นเหรอ? ไม่จริงใช่ไหม ถ่ายรายการกลางแจ้งก็ยังเจอผีได้ด้วย?]

[น่าจะเป็นเพราะแบบนี้หนิงหนิงถึงไม่ให้พวกเขาใช้ยันต์อัคคีสินะ ถ้าเกิดเผาผีตายไปจะทำยังไง]

เหลียงชิงฮวนไม่กล้าเชื่อ ปากก็ไวกว่าใจ “เขาเป็นผีเหรอ?”

เสียงของเธอดังพอสมควร ดึงความสนใจของชายคนนั้น

เขามองมาทางพวกเธอราวกับเห็นฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิต “ช่วยด้วย! ช่วยฉันเร็ว! มันกำลังจะกินฉัน!”

เมื่อมองไปที่หมาป่านั่นอีกครั้ง ร่างกายครึ่งหนึ่งของมันจมอยู่ในกองไฟแล้ว

ตอนนี้ มันไม่ขยับเขยื้อน เพียงแต่มองมาทางพวกเขา

ทุกคนเพิ่งสังเกตเห็นว่า ดวงตาของมันเป็นสีทองอร่าม

ดวงตาสีทอง เมื่อรวมกับภาพตรงหน้า ก่อให้เกิดความงามที่ทั้งสะเทือนใจและน่าพิศวงในเวลาเดียวกัน

ทุกคนตกตะลึงกับภาพตรงหน้า จนไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

เมื่อคนคนนี้ไม่ใช่คนที่มีชีวิต หมาป่าตัวนี้ ก็ย่อมไม่ใช่หมาป่าธรรมดาแน่นอน

หมาป่ายังคงไม่ขยับ จ้องมองมาทางกลุ่มคน ปล่อยให้เปลวไฟกลืนกินมัน

ซูเจาสังเกตเห็น “มันไม่ได้มองพวกเราหรอก?”

เมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนั้น ทุกคนจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า ถึงแม้หมาป่าจะมองมาทางพวกเขา แต่มันไม่ได้มองพวกเขาจริง ๆ ตามสายตาของมัน จุดสุดท้ายปลายทาง หยุดนิ่งอยู่บนร่างของกวางน้อยที่อยู่ด้านหน้าสุด

หมาป่ากำลังมองกวาง

กวางน้อยก็กำลังเงยหน้ามองหมาป่าอยู่เช่นกัน

มันดูเหมือนจะกลัวมาก ยังคงสั่นไม่หยุด มันสั่นหนักกว่าเมื่อก่อนอีก

มันส่งเสียงครางต่ำออกมาจากปาก ต่อมา พวกเขาได้พบกับภาพที่ไม่น่าเชื่ออย่างยิ่ง

ทุกคนเห็นว่า หยดน้ำตาใสระยับกำลังไหลออกมาจากดวงตาของกวาง

ชั่วขณะนั้น ทุกคนตกตะลึงจนไม่รู้จะพูดอะไร

[มันร้องไห้เหรอ? ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ?]

“มันร้องไห้เพราะกลัวหมาป่าหรือเปล่า?” เจียงเจินรีบก้าวขึ้นไปข้างหน้า โอบกอดกวางน้อยเอาไว้ “ไม่เป็นไรนะ มีฉันอยู่ตรงนี้แล้ว”

เธอกอดกวางไว้ พร้อมกับตะโกนใส่หมาป่า “อย่าเข้ามานะ ฉันจะไม่ยอมให้นายทำร้ายมันเด็ดขาด!”

ดูเหมือนไฟที่อยู่บนตัวหมาป่ากำลังจะลุกลามไปถึงวิญญาณที่ถูกมันทับอยู่แล้ว

เจียงเจินตะโกนใส่หนิงหนิง “รีบไปช่วยคนเร็วเข้า!”

ดูเหมือนว่า กวางตัวนี้กำลังพาพวกเขามาช่วยคนคนนี้

หนิงหนิงหลับตาลงชั่วครู่เพราะแสงที่แยงตาทำให้รู้สึกเจ็บนิด ๆ แต่เธอไม่ได้สนใจ “ทำไมฉันต้องช่วยด้วย เขาตายไปนานแล้ว”

เจียงเจินร้อนรน “ทำไมเธอถึงใจเย็นขนาดนั้น?”

หนิงหนิงยังไม่ทันได้พูดอะไร หนิงเหนียนก็โกรธมาก

หนิงเหนียน “ไฟไม่ได้ถกจุดโดยเธอเหรอ ถ้าอยากช่วยก็ไปช่วยเองสิ”

เจียงเจินถูกขัดจนพูดไม่ออก ไม่มีอะไรจะพูดอีก

หนิงหนิงเตือนพวกเขาแล้วจริง ๆ ว่าอย่าใช้ยันต์อัคคี

เธอตำหนิหนิงหนิง “แล้วทำไมเธอไม่พูดให้ชัดเจนตั้งแต่แรก พูดคลุมเครือแค่ครึ่งเดียว ใครจะเข้าใจล่ะ”

หนิงหนิง “เพราะฉันไม่แน่ใจ”

เจียงเจินยังไม่เชื่อ “เป็นไปได้ยังไง เธอไม่ใช่เก่งมากหรอ? แม้แต่ผีเธอก็ดูออกไม่ใช่เหรอ?”

หนิงหนิงถูกถามจนจนมุมจริง ๆ ที่จริงแล้ว โดยปกติไม่ว่าเป็นผีหรือไม่ เธอมองแวบเดียวก็รู้ แต่สถานที่นี้มันไม่ธรรมดาเลย

สิ่งเหล่านี้ ที่ได้ยินอยู่ตอนนี้ เห็นอยู่ตอนนี้ ใครจะรู้ว่าเป็นอะไรกันแน่

ขณะที่พวกเขากำลังเผชิญหน้ากันอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินจี๋เสี่ยวเสี่ยวตะโกนว่า “มันกำลังจะไปแล้ว!”

พอมองไป ถึงได้พบว่า หมาป่าตัวนั้นปล่อยชายคนที่มันกดทับอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

มันหันตัวกลับ เหมือนดาวตก และในชั่วพริบตา ก็หายเข้าไปในป่า เพียงไม่กี่วินาที มันก็หายไปโดยไร้ร่องรอย

ทุกคนต่างอึ้งไปชั่วขณะ

เหลียงชิงฮวน “มันไปแล้วเหรอ?”

ซูเจา “ไปแล้วไม่ดีหรือไง?”

มันไปแล้วก็ดีอยู่แล้ว แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงจู่ ๆ ก็หายไป รู้สึกแปลกมาก

เหลียงชิงฮวนโกรธจนไม่อยากพูดอะไร

อย่างไรก็ตาม หมาป่าไปแล้ว ทำให้หลายคนรู้สึกโล่งอก

ความกดดันจากหมาป่าตัวนี้รุนแรงมาก เมื่อมันอยู่ที่นี่ ทุกคนรู้สึกเหมือนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

หนิงหนิงเร่งเจียงเจิน “หมาป่าไปแล้ว ตอนนี้ไปช่วยคนกันเถอะ”

เจียงเจิน : …

ที่พูดมาก็จริง แต่ว่า คนคนนั้นเป็นผีนะ

ท่ามกลางสายตาของทุกคน เจียงเจินลำบากใจ ไม่รู้จะถอยหลังหรือก้าวไปข้างหน้าดี

เธอคิดถึงหยกเครื่องรางป้องกันตัวที่พกอยู่ น่าจะไม่มีปัญหา ตัดสินใจกัดฟันและวิ่งไปหาชายที่นอนอยู่บนพื้นทางนั้น

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” เจียงเจินยืนอยู่ข้างเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ชายคนนั้นนอนคว่ำอยู่บนพื้น ไม่ขยับเขยื้อน

เมื่อมองใกล้ ๆ จะเห็นได้ว่าชายคนนี้อายุน้อยมาก ราว ๆ ยี่สิบกว่าปี

“ไม่เป็นไรครับ” เสียงของเขาฟังดูอ่อนแรง

“ให้ฉันช่วยพยุงคุณขึ้นมาไหมคะ?” เจียงเจินถามอีกครั้ง

ชายคนนั้นปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอก คนกับผีแยกทางกัน ถ้าแตะต้องพลังงานหยินแล้วจะไม่ดีนะ” ไม่คิดว่าเขาจะยอมรับว่าตัวเองเป็นผีอย่างตรงไปตรงมาแบบนี้

เจียงเจินรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

ชายคนนั้นพยายามอย่างเต็มที่ จนในที่สุดก็ลุกขึ้นมานั่งได้

เจียงเจินเห็นใบหน้าของเขา และเบิกตากว้างเล็กน้อย

ใบหน้าที่มีรูปลักษณ์งดงาม มีไฝเล็ก ๆ สีดำอยู่บนปลายจมูก

เขายิ้มให้กับเจียงเจิน ถึงแม้ว่าเจียงเจินจะเคยชินกับการเห็นหนุ่มหล่อ แต่รอยยิ้มนั้นก็ทำให้เธอตาพร่าไปชั่วขณะ

[โอ้โห ทำไมหน้าตาหล่อขนาดนี้]

[ดูหนุ่มมากเลย หน้าตาหล่อขนาดนี้ ทำไมต้องตายเร็วด้วยล่ะ? ช่างไม่ยุติธรรมเอาซะเลย!]

เขาดูไม่มีความก้าวร้าวเลย ประกอบกับหน้าตาที่ดีเลิศ ทำให้คนอื่นเกิดความรู้สึกชอบได้ง่ายมาก

คนอื่น ๆ ก็ค่อย ๆ เข้ามารวมตัวกันล้อมรอบ

หนิงหนิงไม่ได้ขยับตัว เธอยืนอยู่ด้านหลังกลุ่มคน นอกจากเธอแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีใครสังเกตเห็นกวางน้อยตัวนั้น

มันจ้องมองไปยังทิศทางที่หมาป่าเดินจากไป นิ่งไม่ขยับ

เมื่อหนิงเหนียนหันกลับมามองเธอ เธอจึงเดินตามกลุ่มคนไป แล้วรวมวงเข้าไป

พอเดินเข้าไป เธอก็ได้ยินชายหนุ่มแนะนำตัวเอง “สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อขงชิว”

เหลียงชิงฮวน “ขงชิว ชื่อของคุณฟังดูไพเราะดีนะคะ”

ขงชิวยิ้มน้อย ๆ เวลายิ้มก็ดูดีด้วย ผู้ชมที่ดูอยู่หน้าจอรู้สึกหวั่นไหวอีกระลอก

หนิงหนิงกวาดสายตามองไปที่ตัวขงชิว แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ

ขงชิวพักสักครู่ เหมือนเพิ่งได้สติกลับมา

เขาเงยหน้าขึ้น เห็นโดรนถ่ายทอดสดที่บินอยู่บนอากาศ รู้สึกแปลกใจ จึงถาม “นี่คืออะไรเหอครับ?”

เจียงเจินมองดูแล้วตอบไปตามสบาย “กล้องถ่ายวิดีโอไง พวกเรากำลังถ่ายรายการพอดี เลยมาเจอคุณ”

ขงชิวเอียงศีรษะมองดูเจียงเจินราวกับว่าไม่เข้าใจในสิ่งที่ได้ยิน

เขายิ้มอย่างเก้อเขินแล้วถามอีกครั้ง “กล้องถ่ายวิดีโอเหรอ? บันทึกรายการ? หมายความว่ายังไงครับ?”