ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 444 ขยันจนเกินไป

บทที่ 444 ขยันจนเกินไป

เพิ่งพูดจบ หนิงหนิงก็ได้ยินเสียงตะโกนของเหลียงชิงฮวนว่า “เธอบ้าไปแล้วเหรอ?”

หนิงหนิง “แน่นอนว่าฉันไม่ได้บ้า ไม่ใช่พวกเธอเองหรอกหรือที่บอกว่าจะช่วยกำจัดปีศาจหมาป่า ถ้าเธอไม่อยู่ที่นี่ แล้วเหยื่อล่อจะมาจากไหนล่ะ?”

พูดแบบนั้นก็จริง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะให้ความช่วยเหลือจนเอาชีวิตเข้าแลกแบบนี้

หนิงหนิงพูดต่อ “ก็เราช่วยเหยื่อของมันหนีมาได้เมื่อกี้นี้เอง เธอคิดว่ามันจะจำพวกเราได้ไหม? ไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าพวกเราอีกแล้วล่ะ”

ฟังแล้วยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่ ใครจะอยากให้ปีศาจหมาป่าจำได้กันล่ะ

เจียงเจินอดสั่นเทาไม่ได้ และยิ่งอยากจะวิ่งหนี

“อย่างนี้คงไม่ดีนัก พวกเราอยู่ต่อจะเป็นภาระหรือเปล่า”

ซูเจา “ไม่หรอก ฉันว่าดีนะ จะเป็นภาระได้ยังไง ถึงอย่างไรปีศาจหมาป่าก็ฉลาด พวกมันรู้ว่าต้องพุ่งเป้าไปที่คนที่อ่อนแอที่สุด แบบนี้ไม่ใช่จะช่วยให้คนที่มาช่วยเราประหยัดเวลามากขึ้นหรอกเหรอ พวกเขาก็จะปลอดภัยมากขึ้นด้วย”

หนิงเหนียนครุ่นคิด “ที่สำคัญที่สุดคือ ถึงพวกเราจะไปก็รู้สึกว่าไม่มีประโยชน์ เพราะเราสร้างความแค้นไว้แล้ว ไม่ช้าก็เร็ว ปีศาจหมาป่าก็ต้องตามหาพวกเรา”

เจียงเจินและเหลียงชิงฮวน : … จะทำยังไงดีล่ะ มันน่ากลัวยิ่งกว่าเดิมอีก

พวกเขาแต่งเรื่องอยู่ใช่ไหมเนี่ย?

แต่ที่พวกเขาพูดมามันก็มีเหตุผลจริง ๆ นะ

หมาป่าตัวนี้อาฆาตขนาดนี้ กลายเป็นปีศาจแล้วยังตามแก้แค้นสัตว์ที่เคยรังแกมันมาก่อนเลย

แล้วนับประสาอะไรกับพวกเธอล่ะ

จบกัน พวกเธอคงไปยุ่งกับสัตว์ประหลาดที่ไม่ควรยุ่งเข้าให้แล้ว

เห็นเจียงเจินแม้จะไม่พูดอะไร แต่ดูท่าทางอึดอัดใจเต็มที่ ซูเจาก็แอบชูนิ้วโป้งให้หนิงเหนียน

ขณะที่เจียงเจินกำลังกลุ้มใจไม่รู้จะพูดอย่างไรดี ขงชิวก็ตัดสินใจพูดขึ้นมาว่า “พวกคุณไปกันเถอะครับ”

เจียงเจินชะงัก “หมายความว่ายังไง”

ขงชิวสูดหายใจลึก “ผมจะอยู่ที่นี่เอง แต่เดิมมันก็เป็นเรื่องของผมคนเดียวอยู่แล้ว ที่ลากพวกคุณเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ผมต้องขอโทษจริง ๆ” เขายิ้มอย่างรู้สึกผิดแล้วพูดว่า “พวกคุณไปเถอะ เรื่องนี้มันเป็นความแค้นส่วนตัวระหว่างผมกับปีศาจหมาป่าอยู่แล้ว มันคงเกลียดผม เพราะผมมักจะขัดขวางมันตลอด”

เจียงเจิน “ไม่ได้ ฉันไม่สามารถทิ้งคุณไว้คนเดียวได้”

เธอดูเหมือนจะตัดสินใจเด็ดขาดในที่สุด “ฉันจะอยู่กับคุณที่นี่”

เหลียงชิงฮวนตกใจ “เจินเจินเธอ…”

เจียงเจิน “ถ้าไม่อยากอยู่ เธอไปได้นะ”

เหลียงชิงฮวน : …

พูดแบบนี้ เธอไม่คิดจะให้โอกาสกันเลยใช่ไหม

ในใจของเหลียงชิงฮวนรู้สึกไม่เต็มใจเลย แต่บนใบหน้ากลับดูมุ่งมั่น “ในเมื่อเจินเจินจะอยู่ที่นี่ ฉันก็จะอยู่ด้วย”

ถ้าพวกเธอทั้งสองคนอยู่ เจียงฉือซิงก็ไม่ต้องพูดถึง เขาแน่นอนว่าจะอยู่ตามไปด้วย

ดังนั้น ทุกคนก็จะอยู่ที่นี่ทั้งหมด

กวางน้อยถูกเจ้าหน้าที่พาตัวไปแล้ว ทีมงานรายการก็ไปดำเนินการจัดการกับปัญหาเกี่ยวกับปีศาจหมาป่าต่อไป

แขกรับเชิญก็ยังคงถ่ายทำรายการไปตามปกติ ดำเนินชีวิตประจำวันต่อไป

หนิงหนิงกับอีกสองคนก็กลับมาที่ถ้ำเดิม

พวกเขายังไม่ทันเข้าไปในถ้ำ หนิงหนิงก็หยุดเดิน แล้วหันหลังกลับ

“พวกเธอตามมาทำไม?” ด้านหลังเจียงเจินกับอีกหลายคนเดินตามมา

ซูเจาหันไปมองด้วยสายตาขุ่นเคือง “ไม่ใช่บอกว่าจะไปหาที่พักเองหรือไง แล้วทำไมถึงตามมาอีกล่ะ?”

เหลียงชิงฮวนเริ่มโกรธขึ้นมา “ก่อนหน้านี้เธอบอกว่าไม่ให้พากวางน้อยเข้าไป ตอนนี้กวางน้อยก็ไม่ได้อยู่ด้วยแล้ว ทำไมยังไม่ให้เข้าไปอีก”

ผู้ชมก็รู้สึกว่าหนิงหนิงทำเกินไป

[หนิงหนิงทำอะไรของเธอ อาการกำเริบอีกแล้วเหรอ?]

[เธอเพิ่งเริ่มต้นก็ขัดแย้งกับขงชิวตลอด ตอนนี้ก็ไม่ให้พัก ฉันไม่เข้าใจว่าเธอต้องการทำอะไรกันแน่]

[น่ารำคาญจริง ๆ ทำไมถึงงอนแบบนี้ในเวลาแบบนี้ล่ะ]

[ฟ้าก็มืดแล้ว ไปหาที่พักตอนนี้คงไม่ทันแล้วล่ะ]

หนิงหนิง “พวกเธอบอกแล้วว่าจะไม่พักที่นี่ไง”

เหลียงชิงฮวน “กวางน้อยไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว!”

เห็นว่าทั้งสองคนกำลังจะทะเลาะกันอีกครั้ง ขงชิวรีบดึงเหลียงชิงฮวนกลับมา

“ไม่เป็นไร ๆ พวกเราไปหาที่อื่นอยู่กันเถอะครับ ถ้ำนี้คับแคบเกินไปสำหรับคนหลายคน ไม่สะดวกหรอก”

เจียงเจินรู้สึกลำบากใจ “แต่ว่ามันมืดแล้วนะ ถ้าจะไปหาที่อยู่ใหม่คงไม่ทันแล้วล่ะมั้ง”

ขงชิว “ไม่เป็นไรครับ ในป่านี้ไม่มีที่ไหนที่ผมไม่คุ้นเคย” เขารับประกันอย่างแน่นอน

เหลียงชิงฮวนแค่นเสียงหนึ่งที เธอถึงได้ยอมเดินตามขงชิวไป

หนิงหนิงกลับมาที่ถ้ำ ท้องฟ้ามืดแล้ว แต่อาหารเย็นก็ยังไม่มีอะไรให้กิน

หนิงหนิง “พวกเธอรออยู่ในถ้ำนี่แหละ ฉันจะออกไปหาอะไรมาให้กินกัน”

ซูเจารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “คุณอาสาออกไปหาอาหารเองเหรอ?”

หนิงหนิงไม่ได้ตอบเธอ แล้วเดินออกจากถ้ำไป

เมื่อซูเจามองออกไปอีกครั้ง เธอก็หายไปแล้ว กล้องก็ไม่สามารถตามทันฝีเท้าของเธอได้อีกครั้ง

แต่เพียงสิบนาที หนิงหนิงก็กลับมาแล้ว

เธอถือสิ่งของจำนวนมากในมือและโยนลงบนพื้น

หนิงเหนียนเข้าไปดูใกล้ ๆ มีผลฮอว์ธอร์น พลัม และมังคุด เยอะมากเลย

ซูเจา “คุณทำธุรกิจค้าส่งเหรอ?”

หนิงหนิง “ลองชิมดูสักหน่อย”

เธอใช้เวทมนตร์อีกครั้ง ล้างลูกพลัมให้สะอาดในพริบตา

ซูเจา “ฉันว่าคุณขยันเกินไปแล้วนะ”

หนิงหนิงโยนลูกพลัมให้คนละลูก พูดกับหนิงเหนียนและซูเจาว่า “กินเลย”

เธอลูบลูกพลัมในมือของตัวเอง เห็นว่าทั้งสองคนกำลังจะกิน เธอจึงพูดว่า “ดูเหมือนจะยังไม่สุกเลยนะ”

ซูเจา “ไม่สุกเหรอ? ไม่น่าใช่นะ มันดูแดง ๆ สุก ๆ แล้ว”

เธอพูดพลางกัดลูกพลัมคำหนึ่ง

แล้วก็ถ่มออกมาทันที

“ทำไมมันเปรี้ยวขนาดนี้” ซูเจากำลูกพลัมไว้ด้วยความไม่อยากเชื่อ

หนิงเหนียนก็ทำหน้าเปรี้ยวเช่นกัน เขากินไม่ลง

หนิงหนิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เธอกัดผลไม้คำหนึ่งแล้วกินต่อไปโดยไม่มีปฏิกิริยาอะไร

ซูเจา “คุณยังกินอยู่อีกเหรอ มันไม่เปรี้ยวเหรอ?”

หนิงหนิง “เปรี้ยว พวกนี้ยังไม่สุกเท่าไหร่ แต่ถ้าไม่กินก็ไม่มีอะไรอื่นให้กินแล้ว”

ซูเจา “เป็นไปได้ยังไง?”

เธอหาผลไม้มาตั้งมากมาย จะเป็นไปได้ยังไงที่ไม่มีอะไรให้กินเลย

ซูเจาไม่ยอมเชื่อง่าย ๆ จึงหยิบอย่างอื่นมาลองชิม ผลปรากฏว่าจริง ๆ แล้วทั้งหมดมันกินไม่ได้

หนิงเหนียนและซูเจามองดูของกองใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น

ไม่มีอะไรที่กินได้เลย

หนิงหนิง “ไม่กินเหรอ งั้นฉันกินเอง”

เธอไม่ได้พูดเล่น แต่จริง ๆ กินหมดไปเกือบครึ่งด้วยตัวคนเดียว ซูเจามองจนน้ำลายไหลออกมาจากปากไม่หยุด

มันเปรี้ยวจริง ๆ จะกินลงได้ยังไงกัน

หนิงหนิงเรียกพวกเขาทั้งสอง “กินหน่อยสิ ถ้าไม่กินจะหมดนะ”

ซูเจา “แล้วไก่กับเป็ดที่ทางรายการปล่อยไว้ล่ะ?”

หนิงหนิง “หมดแล้ว”

ซูเจา: ?

[หายไปอีกแล้วเหรอ?]

[พระเจ้า ทำไมถึงหายไปเร็วขนาดนี้อีกล่ะ?]

[ดูเหมือนว่าสัตว์ในป่านี้จะหิวโหยมานานมากแล้ว ไอ้ปีศาจหมาป่าบ้านั่น!]

[ทางทีมงานบอกว่าจะติดต่อหน่วยสืบสวนพิเศษและสำนักเซียนไม่รู้ว่าพวกเขาจะมาถึงเมื่อไหร่]

[ตระกูลจ้าวเพิ่งโพสต์ว่าพวกเขาเห็นไลฟ์สตรีมแล้ว หมาป่าปีศาจไม่ใช่ผีธรรมดา พวกเขาบอกว่าต้องเตรียมตัวก่อนจึงจะมาได้]

[ขอแค่มาก็ดีแล้ว หวังว่าจะกำจัดหมาป่าปีศาจได้เร็ว ๆ]

…

ซูเจากับหนิงเหนียนทานอาหารเย็นจนเสร็จอย่างทรมานมาก

พวกเขาคิดว่ามันจบแล้ว แต่ไม่คิดว่า นี่เพิ่งจะเป็นจุดเริ่มต้นของความทุกข์ทรมานในคืนนี้

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ขณะกำลังเตรียมตัวเอนกายลงนอน ทันใดนั้น บนเพดานถ้ำก็มีเสียงดังโครมคราม ก้อนหินและฝุ่นร่วงหล่นลงมา

ผู้ชมเพิ่งได้รู้เป็นครั้งแรกว่า ที่แท้ซูเจาก็สามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็วเหมือนกระต่ายที่กำลังวิ่งหนี

ในชั่วขณะที่ฝุ่นร่วงหล่นลงมา ซูเจาก็ปีนขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับกระต่าย แล้วหลบไปอยู่ห่าง ๆ

หินยhอยจากเพดานถ้ำร่วงหล่นลงมาพรู ๆ ทั้งหมดตกลงบนที่ที่เธอเพิ่งจะนอนเมื่อสักครู่นี้