ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 507 เพื่อน
หนิงหนิงลืมฟู่เซี่ยนหลี่ไปแล้ว และยังลืมด้วยว่าเธอเคยชอบฟู่เซี่ยนหลี่
ถังถังไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรดี “คงจะชอบละมั้ง”
จริง ๆ แล้วเธอชอบเขามาก แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่เคยทำสีหน้าดี ๆ กับเธอเลย แต่หนิงหนิงก็ยังคงชอบฟู่เซี่ยนหลี่อยู่ดี
เธอจะเรียนรู้การทำอาหารหลากหลายชนิดเพื่อฟู่เซี่ยนหลี่และจะเรียนรู้ทักษะต่าง ๆ เพื่อให้คู่ควรกับเขา
แม้แต่ตอนที่เธอดิ้นรนในวงการบันเทิงจนแทบจะไปต่อไม่ไหว เธอก็ยังคิดที่จะพยายามแสดงให้ดีที่สุด คิดว่าถ้าเธอมีชื่อเสียง เธอจะได้คู่ควรกับฟู่เซี่ยนหลี่
แต่ว่าฟู่เซี่ยนหลี่ไม่ได้ชอบหนิงหนิงเลยสักนิด
หนิงหนิงเดาได้แล้ว จึงถามว่า “เขาไม่ชอบฉันเหรอ?”
ถังถังถอนหายใจ ไม่ใช่แค่ไม่ชอบหรอก
น่าจะเรียกว่ารังเกียจมากกว่า
ไม่ว่าคนภายนอกจะยกย่องฟู่เซี่ยนหลี่มากแค่ไหน ถังถังก็รู้สึกว่าฟู่เซี่ยนหลี่เป็นคนไม่มีมารยาทมาตลอด
คุณจะบอกว่าเขาไม่ชอบหนิงหนิงแต่เขาก็มาเล่นจีบหนิงหนิงเป็นครั้งคราว ให้ความหวังกับหนิงหนิงบ้าง
เมื่อก่อนถังถังยังไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้
แต่สองสามวันนี้ เรื่องของเขากับเจียงเจินก็ถูกเปิดเผยออกมา
ถังถังคิดดูแล้ว ทุกครั้งที่ฟู่เซี่ยนหลี่มาจีบหนิงหนิง ช่วงเวลาพอดีกับที่เจียงเจินกำลังแย่งบทบาทของหนิงหนิงทุกทีเลยไม่ใช่เหรอ
เลยกลายเป็นว่าสองคนนี้ คนหนึ่งแสดงบทร้าย คนหนึ่งแสดงบทดี สองคนนั้นกำลังร่วมมือกันอยู่นี่เอง
‘ฉันขอถ่มน้ำลาย’
‘ไอ้คู่ชู้ชั่ว’
เวลาที่พวกเขาสองคนแอบคบกัน มันเร็วกว่าที่พวกชาวเน็ตคาดการณ์เสียอีก
ถังถังอดกลั้นความรู้สึกไม่ไหว เลยระบายทุกอย่างออกมาให้หนิงหนิงฟัง
ซึ่งมีการเสริมความเกินจริงอยู่บ้าง
“ไอ้สองคนนี้ ไม่มียางอายจริง ๆ พวกเขาไม่ใช่คนดีเลย นี่มันกำลังเล่นกับเธอเหมือนเธอเป็นคนโง่เลยนะ หนิงหนิง”
ถังถังมีความเห็นแก่ตัวของตัวเอง
หนิงหนิงต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะมาถึงตำแหน่งที่เธอมีในวันนี้ เธอไม่อยากให้ฟู่เซี่ยนหลี่โผล่มาทำลายความสำเร็จของหนิงหนิง
ถึงแม้ว่าหนิงหนิงจะสูญเสียความทรงจำไปในตอนนี้ แต่เธอก็ยังกังวลอยู่มาก
ในนิยายมักจะมีเนื้อเรื่องแบบนั้นใช่ไหม แม้พระเอกนางเอกจะสูญเสียความทรงจำไปทั้งหมด แต่เมื่อได้พบกับคนที่ตัวเองชอบ ก็ยังคงรักกันตั้งแต่แรกพบอยู่ดี
เธอกลัวหนิงหนิงจะเป็นแบบนั้นด้วย
หนิงหนิงฟังจบแล้วก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไร
ในขณะที่ถังถังกำลังรู้สึกกระวนกระวายใจ เธอก็ได้ยินหนิงหนิงพูดว่า “อืม ดูเหมือนจะหน้าด้านมากจริง ๆ”
หนิงหนิงเพิ่งรู้ว่า รอยยิ้มอันมีความหมายลึกซึ้งของเจียงเจินในวันนี้ หมายถึงอะไร
ส่วนถังถังในตอนนี้ ในหัวของเธอมีแต่ความคิดว่า ‘โอ้แม่เจ้า หนิงหนิงด่าคนแล้ว’
‘หนิงหนิงด่าคนซะแล้ว’
‘นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดีจริง ๆ เลยนะ!’
ถังถังหัวเราะพรวดออกมา
“ใช่แล้วหนิงหนิง เธอไม่ต้องสนใจพวกเขาหรอก ปล่อยให้พวกเขาดิ้นไปเอง” วิดีโอนั้น ไม่ต้องคิดก็รู้ว่ามาจากฝั่งของเจียงเจินปล่อยออกมา
‘ในที่สุดก็หาคนที่ทำให้หนิงหนิงเสียหน้าได้ คงดีใจจนตัวลอยแล้วสินะ’
‘ฮึ ๆ ถ้าอย่างนั้นเจียงเจินก็คิดผิดแล้ว’
‘หนิงหนิงตอนนี้เป็นแบบนี้ อยากได้คนแบบไหนก็หาไม่ยาก’
‘ถึงแม้จะไปคู่กับลู่จีอันคนนั้น เธอก็ยังคู่ควรกับเขา’
‘ส่วนเขา ฟู่เซี่ยนหลี่น่ะ จะนับเป็นอะไรได้’
หนิงหนิงเพิ่งวางสายโทรศัพท์ของถังถัง ข้อความจากลู่จีอันก็ส่งมา
[ลู่จีอัน : ขอโทษด้วย สองวันนี้ยุ่งมาก พรุ่งนี้คุณว่างไหม?]
[หนิงหนิง : ว่าง]
[ลู่จีอัน : พรุ่งนี้เย็นกินข้าวด้วยกันนะ ผมจองสถานที่ไว้แล้ว ตอนนั้นผมจะส่งคนมารับคุณ]
[หนิงหนิง : ไม่มีปัญหา]
ทั้งสองคนจึงนัดเวลากันอย่างนั้น
วันรุ่งขึ้นตอนเย็น ใกล้เวลาอาหารเย็น หนิงหนิงรู้สึกเบื่อ จึงนอนพิงราวระเบียงกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่
ลู่จีอันส่งข้อความมาอีกครั้ง บอกว่าได้ให้คนไปรับแล้ว
หนิงหนิงเพิ่งตอบกลับไปว่าเข้าใจแล้ว ก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากทางบันได
พอหันไปมอง ก็เห็นเจียงเจินอีกแล้ว
ช่วงสองวันนี้ เธอไป ๆ มา ๆ ตลอด ทว่าไม่ได้ใช้ลิฟต์ แต่เปลี่ยนมาใช้บันไดแทน
วันนี้ก็แต่งตัวเต็มที่ สวมกระโปรงสั้นสีดำรัดรูป ทุกการเคลื่อนไหวที่เห็น เผยให้เห็นถึงความมีเสน่ห์และความเซ็กซี่
ไม่ต้องพูดถึงผู้ชม แม้แต่หนิงหนิงยังต้องทึ่งกับการเปลี่ยนแปลงของเธอที่มากมายขนาดนี้
เจียงเจินสะพายกระเป๋า ดูเหมือนจะต้องออกไปข้างนอก
จี๋ซางเพิ่งกลับมาจากข้างนอก เห็นเจียงเจินก็ผิวปากใส่เธอ
“พี่เจินเจินดูสวยมากนะวันนี้”
“ขอบคุณค่ะ” เจียงเจินยิ้มให้เขาอย่างเปิดเผย
จี๋ซางกลอกตาไปมาแล้วถามอย่างจงใจ “แต่งตัวสวยขนาดนี้ จะไปเจอใครเหรอครับ?”
เจียงเจินไม่ได้ปิดบัง ตอบตรง ๆ ว่า “จะไปต้อนรับเพื่อนที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศน่ะ”
แม้ว่าเขาจะไม่ได้บอกชื่อ แต่คำว่า ‘เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ’ สามคำนี้ ก็เท่ากับว่าบอกแล้ว
นอกจากฟู่เซี่ยนหลี่แล้ว จะเป็นใครอีกล่ะ
[โย่ว โย่ว โย่ว โย่ว~]
[โย่ว โย่ว โย่ว โย่ว~]
…
ความเห็นในห้องถ่ายทอดสดทั้งหมดเต็มไปด้วยคำเยาะเย้ยถากถางที่มองทะลุแล้ว
[ฮ่า ๆ ๆ ตลกมาก พวกคุณพอได้แล้ว]
[เมื่อวานเพิ่งเจอกันไม่ใช่เหรอ วันนี้ไปกินข้าวกันอีกแล้วเหรอ จิ๊ ๆ]
[พวกคุณคู่รักน้อย ๆ นี่แยกจากกันไม่ได้เลยสินะ]
[ฮ่า ๆ ๆ ครั้งนี้ฉันชิปคู่นี้นี่ถูกต้องจริง ๆ แล้วละ มีขนมหวานกินทุกวันเลย]
[อืมม หนิงหนิงตอนนี้น่าจะอยู่ชั้นบนใช่มั้ย งั้นเธอก็ได้ยินหมดแล้วเหรอ?]
[ทำไมฉันรู้สึกว่าหนิงหนิงกำลังจะก่อเรื่องนะ]
[อ๊ากกก ฉันรำคาญเธอมากจริง ๆ!]
…
จี๋ซางมองหน้าเจียงเจินพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์ “เพื่อนเหรอ? แค่เพื่อนเหรอ?”
เจียงเจินหน้าแดง “ไม่คุยกับนายแล้ว ฉันต้องไปแล้ว”
เธอรีบร้อนมาก เหมือนกำลังหนีอย่างตื่นตระหนก
จี๋ซางหัวเราะเธออยู่ข้างหลัง และผู้ชมก็อดหัวเราะไม่ได้
ดังนั้นจึงไม่มีใครสังเกตเห็นว่า เมื่อเธอเดินมาถึงบริเวณโถงทางเข้า เจียงเจินเบนศีรษะเล็กน้อย สายตาเหลือบมองไปยังชั้นสอง
สายตาของเธอปะทะกับสายตาของหนิงหนิงที่อยู่บนชั้นสอง เจียงเจินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไป
หนิงหนิง “…”
อีกฝ่ายดูเหมือนจะมีความเข้าใจผิดที่ลึกซึ้งมาก
หนิงหนิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความถึงหนิงเหนียน บอกเขาว่าคืนนี้จะไม่กินข้าวที่บ้าน และถ้าเขาเลิกงานเร็ว ก็ไม่ต้องรีบกลับมา
ช่วงไม่กี่วันนี้ หนิงเหนียนไม่ได้อยู่ที่วิลล่า เขาวิ่งรอบไปทั่วเพื่อไปงานโปรโมตต่าง ๆ และมักจะกลับมาดึกมาก
หนิงเหนียนตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
[หนิงเหนียน : จะไปไหน กินข้าวกับใคร?]
[หนิงหนิง : ลู่จีอัน เขาบอกว่ามีบางเรื่องที่ต้องคุย]
[หนิงเหนียน : …]
ณ ห้องแต่งหน้าของสถานีโทรทัศน์อีกฟากหนึ่งของเมือง
เจียงเอี้ยนจือรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า บรรยากาศรอบตัวหนิงเหนียนเปลี่ยนไปกะทันหัน ราวกับมีความกดดันบางอย่างเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน
เขาไม่เข้าใจสาเหตุ จึงถาม “เป็นอะไรไป?”
หนิงเหนียนเก็บโทรศัพท์แล้วตอบว่า “ไม่มีอะไร”
เจียงเอี้ยนจือ “???”
‘ดูสีหน้าคุณสิ เหมือนกำลังจะไปแทงใครสักคน’
‘คุณแน่ใจนะว่าไม่มีอะไร?’
อีกด้านหนึ่ง หนิงหนิงก็ได้รับข้อความจากลู่จีอัน
[ลู่จีอัน : รถมาถึงแล้ว]
หนิงหนิงจัดของเล็กน้อย แล้วเตรียมตัวออกจากบ้าน
เมื่อลงมาถึงชั้นล่าง จี๋ซางก็เดินออกมาจากครัวพอดี เมื่อเห็นหนิงหนิงจึงถามขึ้นมาทันที “พี่หนิงหนิง จะออกไปข้างนอกเหรอ?”
หนิงหนิงพยักหน้า
จี๋ซาง “คุณจะออกไปกินข้าวด้วยเหรอ?”
หนิงหนิง “อืม”
จี๋ซางแสดงสีหน้าสงสัย “คุณก็จะไปพบเพื่อนเหรอ?”
หนิงหนิงคิดสักครู่ “ก็ประมาณนั้น”
คอมเมนต์ระเบิดไปแล้ว
[ฉันขอถ่มน้ำลายใส่เลย เพื่อนอะไรกัน อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าเธอกำลังพูดถึงฟู่เซี่ยนหลี่ เธอเป็นเพื่อนประเภทไหนของเขา ดูตัวเองบ้างสิว่าคู่ควรหรือเปล่า!]
[โอ๊ย ฉันรู้แล้ว หนิงหนิงต้องออกมาป่วนแน่ ๆ!]
[ฉันคาดว่า ความหมายที่หนิงหนิงพูดไม่ได้หมายความว่าฟู่เซี่ยนหลี่เป็นเพื่อน เธอคงคิดว่าตัวเองกับฟู่เซี่ยนหลี่เป็นคู่กัน ไม่ใช่แค่เพื่อนหรอก]
[บ้าเอ๊ย น่ารังเกียจ เมื่อกี้ก็ยืนมองอยู่บนชั้นบน แล้วก็มารอตรงนี้สินะ]
[ดูท่าทางก็ไม่ได้ถูกเชิญ เลยต้องมาเลียนแบบเจินเจินแบบนี้]
[ฮึ ปล่อยให้เธอไปสิ พอโดนไล่ออกมาจะได้ขำกัน]
Comments for chapter "บทที่ 507 เพื่อน"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
