ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 485 ลดให้สองส่วน

ตอนที่ 485 ลดให้สองส่วน

หลังอาหารกลางวัน พื้นดินที่เฉอะแฉะและลื่นก็ถูกแดดเผาจนแห้ง กลุ่มของฉินเหยาก็ออกเดินทางอีกครั้ง

สถานีพักม้าแห่งต่อไปอยู่ห่างออกไปสามสิบลี้ เพื่อที่จะไปให้ถึงก่อนฟ้ามืด รถม้าจึงวิ่งด้วยความเร็วสูงสุด เกือบจะทำให้จินโต้วที่ร่างกายเพิ่งจะดีขึ้นหน่อยถึงกับอาเจียนเพราะความกระแทกกระทั้น

เมื่อมองดูหลิวจี้ที่ถือตำราอ่านออกเสียงเบาๆ ในรถม้า ร่างกายโคลงเคลงไปตามการเคลื่อนไหวของรถม้าและฉินเหยาที่นิ่งราวกับภูผาอยู่บนคานลากรถม้า จินโต้วก็สงสัยอย่างยิ่งว่าตนเองร่างกายอ่อนแอเกินไปหรือไม่ ถึงได้เกิดภาพหลอนว่ารถม้ากระแทกกระทั้นเกินไป

เขามองไปยังแสงแดดจ้าที่นอกหน้าต่าง ใครจะไปคิดว่าอากาศเช่นนี้พอถึงตอนกลางคืนจะมีฝนตกหนัก แถมยังตกติดต่อกันหลายวันอีกด้วย?

จินโต้วปิดปากของตนไว้ พยายามอย่างสุดกำลังที่จะต้านทานความรู้สึกคลื่นไส้ในกระเพาะ เขาเริ่มรู้สึกกังวลกับการเดินทางที่เหลืออยู่แล้ว

ต้องออกเดินทางหลังเที่ยงทุกวัน เพื่อที่จะไปให้ถึงสถานีพักม้าแห่งต่อไปก่อนฟ้ามืด กำหนดการเดินทางนี้ช่างกระชั้นชิดอยู่บ้าง

แต่การพักแรมในป่าเขายิ่งอันตรายกว่า

ดังนั้น อดทนเอาเถอะ นี่ก็อดทนจากเมืองหลวงมาจนถึงตอนนี้แล้วนี่นา สองสามวันนี้ก็ไม่ได้ต่างอะไรกันนักหรอก

ตอนกลางวันที่ต้องเร่งเดินทาง จินโต้วบ่นในใจหลายเรื่อง

แต่พอถึงตอนกลางคืนที่เข้าพักในสถานีพักม้า เขากลับรู้สึกโชคดีอย่างยิ่งที่ตนเองเกิดหน้ามืดตามัว ใช้เงินสองร้อยตำลึงจ้างฉินเหยาผู้คุ้มกันคนนี้มาในราคาสูง

ศัตรูที่อยู่เบื้องหลังนั่น ช่างอหังการอย่างยิ่ง!

วันก่อนส่งมาหนึ่งคน ไม่ได้กลับไป

คืนนี้ ก็เลยมีกลุ่มนักฆ่าห้าคนมา

กลางดึกสงัด จินโต้วตื่นขึ้นมาด้วยจิตสังหารอันรุนแรง ก็เห็นห้องพักแขกที่ไม่ใหญ่อยู่แล้วเต็มไปด้วยผู้คน

ท่ามกลางแสงฟ้าแลบและเสียงฟ้าร้อง ดาบแหลมคมห้าเล่มร่ายรำอยู่หน้าเตียงจนลมไม่อาจลอดผ่าน

ทว่า กระบวนท่าสังหารเหล่านี้กลับถูกคนคนหนึ่งสกัดไว้ได้ทั้งหมด

เมื่อสัมผัสได้ว่าคนที่อยู่ด้านหลังตื่นขึ้นแล้ว ฉินเหยาก็หันกลับไปมองแวบหนึ่ง ลอบรู้สึกขุ่นเคืองในใจ จะปล่อยให้ลูกค้าตกใจได้อย่างไร?!

ดังนั้นเมื่อหันกลับไปเผชิญหน้ากับนักฆ่าทั้งห้าคน นางก็คิดในใจว่าในเมื่อคนตื่นแล้วก็ไม่จำเป็นต้องยั้งมือยั้งเท้าอีกต่อไป

จิตสังหารในแววตาพลันลุกโชนขึ้นมา เปลี่ยนจากท่าทีไม่ใส่ใจก่อนหน้านี้ไปโดยสิ้นเชิง นางชักดาบยาวที่อยู่ในฝักออกมา กวัดแกว่งไปข้างหน้าด้วยท่วงท่าที่ราวกับจะกวาดล้างกองทัพ เก็บเกี่ยวไปสองชีวิต

สามคนที่เหลือเมื่อสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงอันน่าสะพรึงกลัวนี้ก็ตกใจอย่างยิ่ง เมื่อครู่พวกเขายังคิดว่าตนเองมีคนมากกว่า สตรีผู้นี้คงรับมือได้อย่างยากลำบากคาดไม่ถึงเลยว่า นางเพียงแค่หยอกล้อพวกเขาเล่นเท่านั้น ยังไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมดด้วยซ้ำ

ในขณะนี้ กลิ่นอายอันแข็งกร้าวของฉินเหยาได้แผ่ครอบคลุมไปทั่ว ทั้งสามคนที่เหลือต่างตกตะลึงจนเกิดความคิดที่จะถอยหนี

ไม่ใช่เพราะกลัวตาย แต่เพราะฝีมือของเป้าหมายแข็งแกร่งกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก พวกเขาต้องรีบนำข่าวนี้ออกไปแจ้งให้นายเหนือหัวทราบทันที

ฉินเหยามองปราดเดียวก็รู้ถึงความคิดที่จะถอยของทั้งสามคน ดาบยาวในมือจึงฟันเข้าไปทันที

เนื่องจากพลังของทั้งสองฝ่ายแตกต่างกันเกินไป แม้ว่าท่วงท่าของพวกเขาจะปราดเปรียว การหลบหลีกจะว่องไว แต่ภายใต้พลังอันมหาศาล ทุกกระบวนท่าจึงล้วนไร้ความหมาย

ตัวดาบฟาดลงไปครั้งหนึ่ง แรงปะทะมหาศาลก็ซัดทั้งสามคนกระเด็นออกไป!

หลังจากเสียงตุบดังขึ้นสามครั้งก็ตามมาด้วยเสียงกระดูกคอที่ถูกบิดหักอันน่าสยดสยอง

ฉินเหยาจัดการทั้งสามคนรวดเดียวแล้วยังรับร่างของพวกเขาที่กำลังจะกระแทกพื้นไว้ได้ทันท่วงที วางลงบนพื้นเบาๆ เป็นอันสิ้นสุดการฆ่ากลับที่ไร้ซึ่งความตื่นเต้นใดๆ

ลดให้สองส่วน。”

“ห้าคน ยี่สิบห้าตำลึงเงิน คราวหน้าถ้าครบสิบคนจะลดให้ท่านสองส่วน”

ฉินเหยาหยิบลูกคิดเล็กๆ ออกมาดีดดังกรอกแกรกเพื่อคำนวณราคาค่าฝังศพแล้วยื่นไปตรงหน้าดวงตาที่เบิกกว้างของจินโต้ว รอให้เขายืนยัน

“…ลำบากท่านแล้ว” จินโต้วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลอบกลืนน้ำลายแล้วฝืนพยักหน้าให้

ฉินเหยาเก็บลูกคิดไปอย่างพึงพอใจ ยิ้มให้เขาอย่างเริงร่า “ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ลำบากเลย ท่านนอนต่อเถอะ ข้าจะทำความสะอาดห้องเดี๋ยวนี้”

พูดจบ นางก็ก้มลงแบกสองคนที่ถูกแทงตายข้างเตียงออกไปก่อน

ไม่ถึงครึ่งนาทีก็กลับมาอย่างรวดเร็วแล้วลากสามคนที่คอหักออกไปพร้อมกัน

หลิวจี้ที่ถูกฉินเหยาปลุกขึ้นมาจากเตียงกลางดึกหาวหวอดๆ ถือถังน้ำและผ้าขี้ริ้วเข้ามา จัดการเช็ดคราบเลือดบนพื้นจนสะอาดสะอ้านอย่างคล่องแคล่วแล้วถอยออกไปอย่างเงียบๆ พร้อมกับปิดประตูให้อย่างใส่ใจ

สุดท้าย เขายังโปรยเครื่องหอมที่หยิบฉวยมาจากศิษย์พี่ตัวน้อยซึ่งปกติแล้วไม่กล้าใช้เลยแม้แต่น้อยเพื่อกลบกลิ่นคาวเลือด จะได้ให้ผู้ว่าจ้างนอนหลับอย่างสบายใจ

ตลอดกระบวนการ จินโต้วเอาแต่นั่งอยู่บนเตียง กอดผ้าห่มผืนบางไว้ ไม่จำเป็นต้องลงจากเตียงด้วยซ้ำ ปัญหาก็ถูกแก้ไขเรียบร้อยแล้ว

เมื่อได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกบัวในอากาศ จินโต้วก็ถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก พลางคิดในใจว่าตอนกลางวันที่ต้องเดินทาง ถ้ารถม้าจะกระแทกกระทั้นไปบ้างก็ช่างมันเถอะ ว่าแล้วก็ล้มตัวลงนอนหลับไปอย่างเป็นสุข

ช่วงครึ่งหลังของคืนฝนเริ่มซาลง พอฟ้าสางท้องฟ้าก็ปลอดโปร่งแล้ว

ดวงอาทิตย์ขึ้นสูง พื้นดินที่เปียกลื่นค่อยๆ ถูกเผาจนแห้ง พอถึงตอนเที่ยง คนทั้งสี่ก็ออกเดินทางอีกครั้ง

วันนี้ดูเหมือนจะราบรื่นกว่าปกติ ระยะทางไปอำเภอไคหยางก็ใกล้เข้ามาแล้ว ฉินเหยารู้สึกเหมือนได้มาถึงถิ่นของตนเอง ผู้คนที่เดินผ่านไปมาส่วนใหญ่ก็เป็นใบหน้าที่คุ้นเคย

แม้จะเรียกชื่อไม่ได้ แต่ต่างฝ่ายต่างก็จะพยักหน้าทักทายกัน

รถม้าวิ่งกระแทกกระทั้นมาตลอดทาง เมื่อถึงสถานีพักม้าทุกคนก็กินอาหารเย็นง่ายๆ แล้วแยกย้ายกันไปพักผ่อน

คาดไม่ถึงว่าค่ำคืนที่ฝนตกในครั้งนี้จะไม่มีใครมารบกวน พวกเขานอนหลับอย่างสงบสุขจนถึงเช้า

ปริมาณน้ำฝนก็ลดลงไปมาก พื้นดินถูกแดดเผาตลอดช่วงเช้าจนแห้งสนิท

ฉินเหยาตัดสินใจออกเดินทางก่อนเวลา เพื่อที่จะได้เข้าเมืองก่อนประตูเมืองอำเภอไคหยางจะปิด

หากราบรื่นและเดินทางได้เร็วขึ้น หลังจากส่งจินโต้วถึงจวนที่ว่าการอำเภอแล้ว พวกนางก็ยังมีเวลาออกจากเมืองเพื่อกลับไปยังหมู่บ้านตระกูลหลิว

ดังนั้น เมื่อเห็นว่าพื้นแห้งแล้ว ทุกคนจึงออกเดินทางในทันที

ท้องฟ้าสีคราม เมฆสีขาว สายลมโชยพัดใบหน้า ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของรวงข้าวที่ลอยมาจากทุ่งนา ประกอบกับร่างกายที่ค่อยๆ ดีขึ้น จินโต้วจึงได้มีช่วงเวลาแห่งความสุขชั่วครู่ซึ่งหาได้ยากยิ่ง

เพียงแต่ภายใต้ความสงบสุขเช่นนี้ ในใจของเขาก็ยังคงไม่สงบ แม้ว่าชัยชนะจะอยู่เบื้องหน้า แต่เขากลับรู้สึกอยู่เสมอว่าการเดินทางช่วงสั้นๆ สุดท้ายนี้ จะต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น

หลิวจี้สลับกับฉินเหยา ขึ้นมาบนคานลากรถม้าเพื่อบังคับรถร่วมกับซ่งอวี้ ในสมองกำลังคำนวณว่าสองวันที่ผ่านมานี้ตนหาเงินจากการฝังศพได้เท่าไหร่

สตรีใจร้ายบอกว่าจะแบ่งให้เขาครึ่งหนึ่ง สองครั้งแรกฝังไปหกคน คนละห้าตำลึง ครึ่งหนึ่งก็คือสิบห้าตำลึง

พอคิดเช่นนี้ ความเศร้าโศกที่ทำเงินห้าตำลึงหายไปที่โรงเตี๊ยมในเมืองหลวงของมณฑลก่อนหน้านี้ก็หายไปจนหมดสิ้น!

น่าเสียดาย วันนี้คลื่นลมสงบ เกรงว่าจะไม่ได้หาเงินเพิ่มอีกแล้ว

ขณะที่หลิวจี้กำลังรู้สึกเสียดายอยู่ก็พลันรู้สึกว่าเหนือศีรษะมีเงาทอดลงมา

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง รถม้าก็ได้ออกจากถนนใหญ่ที่ไม่มีสิ่งใดบดบัง เข้าสู่ป่าที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง

ในช่วงเวลาบ่ายคล้อยเช่นนี้ ข้างหน้าไม่มีแขกเดินทาง ข้างหลังไม่มีขบวนสินค้า มีเพียงรถม้าของพวกเขาที่วิ่งอยู่อย่างโดดเดี่ยวในป่า

หลิวจี้รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก นี่มันไม่ใช่โอกาสที่ดีที่สุดสำหรับการลอบสังหารหรอกหรือ

เขาหันกลับไปมองผู้ว่าจ้างที่แสร้งนอนหลับอยู่ในตัวรถม้าแวบหนึ่งแล้วหันกลับมากวาดตามองป่าโดยรอบ ไม่รู้ว่าเป็นภาพหลอนของเขาหรือไม่ แต่เหมือนจะได้ยินเสียงกรอบแกรบบางอย่างจริงๆ

ภายในตัวรถม้า จินโต้วที่แสร้งหลับอยู่พลันลืมตาขึ้น เรียกฉินเหยาที่กำลังงีบหลับจริงๆ ด้วยเสียงเบาว่า “ฉินเหยา ตื่นเร็ว!”

นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ในขณะนี้ รถม้าได้หยุดลงแล้ว

ซ่งอวี้และหลิวจี้กำลังมองกลุ่มคนที่ขี่ม้าวิ่งมาจากเส้นทางเล็กๆ ในป่าฝั่งตรงข้ามด้วยความสงสัย

พวกเขาไม่ใช่กลุ่มนักฆ่าที่แต่งกายเหมือนกันและได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี แต่เป็นกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดธรรมดา ขี่ม้าแคระสารพัดสี

คนที่นำหน้าสุดนั้น หลิวจี้คุ้นหน้าจนไม่กล้าจะทัก…เป็นซ่งจาง

ฉินเหยามองผู้มาใหม่ด้วยความประหลาดใจ แล้วหันกลับไปมองจินโต้วในตัวรถม้าที่พลันมีสีหน้ายินดีปรีดาขึ้นมา นางขมวดคิ้วถาม “คนที่ท่านเรียกมาหรือ”