ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 487 กลิ่นมันช่างฉุนแปลกๆ

ตอนที่ 487 กลิ่นมันช่างฉุนแปลกๆ

ฉินเหยาส่งสายตาให้คนทั้งสองที่อยู่ข้างหน้า หาอาวุธ สู้!

ทั้งสองคนประหลาดใจเล็กน้อย

แต่หลิวจี้ก็พลันหายตื่นตระหนกไป

สตรีใจร้ายยังคงใจเย็นถึงเพียงนี้ นางต้องมีวิธีรับมือแน่นอน

การต่อสู้ เป็นเพียงทางเลือกสุดท้ายที่เลวร้ายที่สุด

แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะต้องใช้ทางเลือกสุดท้ายนั้น

แน่นอนว่านั่นก็ไม่ได้ขัดขวางเขากับซ่งอวี้ที่จะหาอาวุธไว้ก่อนเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน

เป็นจริงดังคาด วินาทีต่อมาฉินเหยาก็เปิดประตูรถม้าออกกว้าง เผยให้เห็นภายในตัวรถม้าที่ว่างเปล่า นางช้อนดวงตาเย็นชาขึ้นมองเหล่านักฆ่าที่ล้อมรอบตนเองอยู่แต่ยังไม่ลงมือเสียทีแล้วกล่าวเสียงดังว่า

“คนที่พวกเจ้าต้องการไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว เดิมทีพวกเราก็ไม่ได้มีความแค้นต่อกัน เหตุใดต้องมาพัวพันกับข้าอย่างไร้ประโยชน์ด้วย”

“หากข้าเป็นพวกเจ้า ตอนนี้จะรีบไล่ตามขบวนคนข้างหน้าไปทันที สังหารเป้าหมายให้สิ้นซาก ทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วงแล้วกลับไปรายงาน”

ชายชุดดำที่เป็นหัวหน้าได้ยินคำพูดของนาง แววตาก็เต็มไปด้วยความสงสัย

ฉินเหยาแค่นเสียงเย็นชาคราหนึ่ง หยิบตั๋วเงินหนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงในอกเสื้อออกมา “ความร่วมมือระหว่างข้ากับเขาสิ้นสุดลงแล้ว ตอนนี้พวกเจ้าจะฆ่าเขาหรือจะตีเขาก็ไม่เกี่ยวข้องกับข้าทั้งสิ้น”

ชายชุดดำยังคงไม่มีท่าทีว่าจะถอยกลับไป

ฉินเหยาเข้าใจในทันที พวกนางทั้งสามคนต้องอยู่ในรายชื่อที่ต้องสังหารด้วยอย่างแน่นอน

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดไม่ฉวยโอกาสที่พวกเขายังเกรงกลัวนางอยู่ ไม่กล้าลงมือก่อน ชิงลงมือก่อนเล่า

น่าเสียดายที่นางไม่ได้นำธนูแขนเทวะมาด้วย แต่การรับมือกับคนสามสิบคนตรงหน้านี้ แค่ดาบยาวก็เพียงพอแล้ว!

ขณะที่ในใจกำลังคิดเช่นนี้ ร่างกายของฉินเหยาก็เคลื่อนไหวแล้ว ขณะที่เอื้อมมือไปชักดาบยาวใต้รถม้า นางก็โยนหลิวจี้และซ่งอวี้ที่เพิ่งหาแส้ม้าและไม้เขี่ยไฟมาเป็นอาวุธได้ขึ้นไปบนรถม้าอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกับที่ดาบยาวฟาดฟันออกไปก็ได้ยินเสียงนางตะโกนลั่น “ขับรถฝ่าไปทางขวา!”

หลิวจี้ที่ทนทุกข์จาก ‘ความรุนแรงในครอบครัว’ มาเป็นเวลานาน มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อคำสั่งของนางโดยอัตโนมัติ สมองยังไม่ทันได้ประมวลผล เขาก็โยนไม้เขี่ยไฟในมือให้ซ่งอวี้แล้วคว้าบังเหียน หันหัวม้าทันที

และในชั่วขณะที่เสียงของฉินเหยาสิ้นสุดลง ชายชุดดำสามคนที่ขวางอยู่ทางด้านขวาของรถม้าก็ถูกดาบยาวที่กวาดเข้ามาตัดผ่านลำคอ

โลหิตสดๆ พุ่งกระฉูดออกมา สาดใส่ใบหน้าของหลิวจี้และซ่งอวี้จนเปียกโชก

หลิวจี้คำรามลั่น “เมียจ๋า ตอนเจ้าจะลงมือบอกล่วงหน้าสักคำได้หรือไม่!”

เขาเพิ่มแรงในมือ ฉวยแส้ม้าของซ่งอวี้มา หลิวจี้เผชิญหน้ากับเลือดร้อนๆ ที่อาบใบหน้า บังคับม้าเหยียบร่างทั้งสามที่ล้มลงแล้วพุ่งทะยานออกจากทางด้านขวา

การประสานงานระดับนี้ แม้แต่ฉินเหยาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมเบาๆ ว่า “งดงาม~”

หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำได้สติกลับมาแล้วในตอนนี้ ขณะที่ในใจกำลังตื่นตระหนก เขาก็ยกอาวุธในมือขึ้นแล้วพุ่งเข้าสังหารฉินเหยาอย่างรวดเร็ว

แต่ฉินเหยากลับไม่แม้แต่จะชายตามองเขา นางใช้เท้ากวาดทรายและฝุ่นขึ้นมาเป็นวงกลม กรวดละเอียดที่กระเด็นขึ้นมาเป็นราวกับกระสุนความเร็วสูง พุ่งเข้าใส่ดวงตาของเหล่านักฆ่า ในชั่วพริบตาก็ล้มลงไปอีกสามคน

นางเตะนักฆ่าสวมหน้ากากที่พุ่งเข้ามาข้างหน้ากระเด็นออกไป พลังมหาศาลไม่เพียงแต่เตะคนกระเด็นออกไปโดยตรง แต่ยังพานักฆ่าที่อยู่ข้างหลังอีกฝ่ายล้มลงไปอย่างแรงด้วย

ในไม่ช้า ตรงหน้าของนางที่ถูกปิดล้อมก็ปรากฏเส้นทางขึ้นมาสายหนึ่ง

ฉินเหยาวิ่งฝ่าออกไป ไล่ตามนักฆ่าหลายคนที่กำลังจะไปไล่ล่ารถม้าและทันทีที่ดาบตวัดลง ศีรษะก็ร่วงหล่นลงพื้น

มองดูสีหน้าไม่อยากจะเชื่อในดวงตาของศีรษะหลายศีรษะที่กลิ้งหลุนๆ อยู่ ฉินเหยาก็ยักไหล่ ช่วยไม่ได้ นางคุ้นเคยกับการฆ่าซอมบี้ ไม่คุ้นเคยกับการทิ้งศพให้ครบสมบูรณ์

เมื่อมองดูรถม้าที่ขับออกจากวงล้อมไปได้อย่างปลอดภัย มุมปากของฉินเหยาก็ยกสูงขึ้น นางหยุดอยู่กับที่แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ สองครั้ง

ในช่วงเวลาเพียงสองลมหายใจนั้น นักฆ่าที่เหลือทั้งหมดก็กรูเข้ามาล้อมนางไว้ตรงกลาง

การจู่โจมอย่างกะทันหันของนางครั้งนี้ นักฆ่าจากเดิมสามสิบคน บัดนี้ลดลงไปสิบคน เหลือเพียงยี่สิบคนเท่านั้น

ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังเตรียมจะใช้ลูกไม้อื่นกับนาง ฉินเหยาที่เคยโดนมาก่อนแล้วก็ชิงลงมือก่อนหนึ่งก้าว โปรย ‘สรวลสารครึ่งก้าวสิ้น’ ฉบับปรับปรุงที่เป็นผงซึ่งอาวั่งมอบให้ออกไปทั้งหมด!

มันเป็นยาสลบ ไม่มีพิษ แต่การสูดดมเข้าไปเพียงเล็กน้อยจะทำให้คนสับสนมึนงง สติเลือนรางและร่างกายตอบสนองช้าลง

ทั้งสองฝ่ายอยู่ใกล้กันมาก แม้ว่าตอนที่ฉินเหยาโปรยผงยาออกมาเหล่านักฆ่าจะกลั้นหายใจตามสัญชาตญาณ แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะสูดดมเข้าไปในปริมาณเล็กน้อย

เพียงเล็กน้อยเท่านี้ สำหรับนักฆ่ามืออาชีพแล้วกลับเป็นอันตรายถึงชีวิต

ความเชื่องช้าเพียงครึ่งวินาทีก็ทำให้นางสามารถฟันพวกเขาลงได้อย่างง่ายดาย

ครั้งนี้ ฉินเหยาที่ถืออาวุธเทวะในมือก็ไม่ต่างอะไรกับเทพสังหาร ดาบและกระบี่ธรรมดาที่ปะทะกับดาบใหญ่ยาวหนึ่งเมตรของนาง มีเพียงผลลัพธ์เดียวคือแตกหักเป็นเสี่ยงๆ

หลังจากสังหารนักฆ่าไปสิบคนรวด ฉินเหยาที่อาบไปด้วยเลือดที่ยังเปียกชุ่มก็ถูกกระตุ้นด้วยกลิ่นคาวเลือดและจิตต่อสู้อันแรงกล้า ดวงตาทั้งสองข้างของนางแดงก่ำ ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยไอสังหารที่โหดเหี้ยม จิตสังหารรอบกายน่าเกรงขามจนทำให้หายใจไม่ออก

ภายใต้การไล่ล่าด้วยกระบวนท่าสังหารที่เปิดกว้างและทรงพลังอย่างต่อเนื่องราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยของนาง นักฆ่าที่เหลือต่างก็หอบหายใจราวกับวัว ดาบในมือสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำเพียงรู้สึกว่าคนอาบเลือดตรงหน้าไม่เหมือนคนอีกต่อไป แต่เป็นเครื่องจักรสังหารที่ไร้ความปรานี

บอกตามตรง เขาเตรียมใจที่จะไปพบพญายมแล้ว

แล้วในวินาทีต่อมา สายตาของเขาก็ลดต่ำลงเป็นเส้นตรง ศีรษะร่วงหล่นลงสู่พื้น

ก่อนจะหมดสติไปโดยสิ้นเชิง หัวหน้ากลุ่มคิดในใจ ที่แท้ความตายก็ไม่ได้เจ็บปวดเลย

ฉินเหยาเตะศีรษะของหัวหน้าที่กลิ้งมาที่เท้าของนางกระเด็นออกไป ท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของนักฆ่าที่เหลืออีกไม่กี่คน นางใช้ดาบเดียวสังหารทีละคน ช่วยให้พวกเขาจบชีวิตอันแสนสั้นและไร้ศักดิ์ศรีนี้ลง

สายลมพัดผ่านหมู่ไม้ในป่า ใบไม้สั่นไหว เกิดเสียงเสียดสีดังซ่าๆ

จากนั้น ทั้งป่าเขาก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดอันน่าประหลาด

ปลายดาบปักลงบนพื้น ฉินเหยาใช้สองมือค้ำอยู่บนด้ามดาบ โน้มตัวลงเล็กน้อยยืนอยู่ท่ามกลางทะเลเลือด สีแดงในดวงตาค่อยๆ จางหายไป สติสัมปชัญญะก็ค่อยๆ กลับคืนมา

เมื่อเห็นภาพการสังหารนองเลือดที่อยู่เบื้องหน้า นางก็ยืนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

ไม่คิดเลยว่าตนเองข้ามภพมาอยู่ในโลกที่ไม่มีซอมบี้และพืชกลายพันธุ์แล้วก็ยังจะตัดหัวคนมากมายขนาดนี้ในคราวเดียว

แต่ในไม่ช้า ในใจของนางก็กลับสู่ความสงบ ยอมรับภาพอันนองเลือดนี้ได้

“เมียจ๋า เจ้าเช็ดหน้าหน่อยเถอะ”

มือข้างหนึ่งปรากฏขึ้นในสายตา ผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดผืนหนึ่งถูกยื่นมาให้ด้วยมือที่สั่นเทา

ฉินเหยาเงยหน้าขึ้น นางที่อาบโชกไปด้วยเลือดไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตนเองดูน่ากลัวเสียยิ่งกว่าภูตผีอีก

นางเห็นเพียงชายหนุ่มรูปงามหมดจดที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าซีดเผือดลงในทันใด

นางฉีกยิ้มอย่างนึกสนุก “ไม่เช็ด เก็บไว้อย่างนี้แหละ”

นางจะให้ใต้เท้าผู้ตรวจการได้เห็นผลงานดีๆ ที่เขาทำไว้!

หลิวจี้ตัวสั่นอย่างแรง คราวนี้มีคนต้องซวยหนักแล้ว

แต่ว่า….

“เมียจ๋า เจ้าแน่ใจนะว่าไม่เช็ด” กลิ่นมันช่างฉุนแปลกๆ หลิวจี้เบิกตาโตอย่างใสซื่อแล้วกะพริบตาปริบๆ

สตรีนางนั้นแค่นเสียงอย่างหยิ่งผยอง ก่อนจะยอมเงยหน้าขึ้น

ซ่งอวี้ที่เกาะต้นไม้โก่งคออาเจียนอยู่ข้างๆ ในที่สุดก็พอจะหายใจหายคอได้บ้าง เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นภาพฉากหนึ่ง

ท่ามกลางศพที่นองเลือด เทพสังหารที่ราวกับคลานออกมาจากขุมนรกอเวจีคุกเข่าอยู่บนพื้นพลางค้ำดาบไว้

ตรงหน้านาง ชายหนุ่มในชุดขาวใช้มือข้างหนึ่งประคองใบหน้าที่เปื้อนเลือดของนางไว้อย่างระมัดระวัง มืออีกข้างหนึ่งก็ถือผ้าเช็ดหน้าสะอาดกำลังก้มลงเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าของนางอย่างเบามือ

แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงบนร่างของชายหนุ่ม บดบังใบหน้าที่ซีดขาวของเขา เพิ่มความอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน ทั้งยังหลอมละลายไอน้ำแข็งที่เย็นเยียบทั่วร่างของเทพสังหารให้กลายเป็นสายน้ำ

การเคลื่อนไหวของหลิวจี้คล่องแคล่วมาก เขาเช็ดได้ทั้งสะอาดและไม่ทำให้ใบหน้าของฉินเหยาเจ็บ ในไม่ช้าก็ช่วยกอบกู้ใบหน้างดงามของนางออกมาจากคราบเลือดได้

เมื่อเช็ดหน้าจนสะอาดแล้ว หลิวจี้ก็รีบโยนผ้าเช็ดหน้าที่สกปรกทิ้งไป

กลิ่นคาวเลือดอันรุนแรงห่อหุ้มประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาไว้ หลิวจี้ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ยกมือขึ้นปิดปากแล้ววิ่งเข้าไปในป่า!