ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 499 ตัวแทนของอาวั่ง

ตอนที่ 499 ตัวแทนของอาวั่ง

“ขอรับ”

หลิวหยางรับภารกิจนี้มาด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

เขาและผู้ใหญ่บ้านต่างก็เป็นผู้ลงสมัครรับเลือกตั้งผู้ใหญ่บ้านครั้งก่อน ตอนนั้นเขายังเคยพูดประโยคที่ว่า ‘สตรีจะเป็นผู้ใหญ่บ้านได้อย่างไร’ ตามเหตุผลแล้วผู้ใหญ่บ้านไม่เก็บเรื่องนี้มาเจ็บแค้นก็นับว่าดีเท่าใดแล้ว ไม่คาดคิดว่านางไม่เพียงแต่ไม่เจ็บแค้น วันนี้ยังมอบหมายภารกิจให้เขาอีกราวกับเตรียมจะใช้เขาเป็นผู้ช่วยและให้ความไว้วางใจอย่างยิ่ง

ฉินเหยายิ้มเล็กน้อย ส่งสายตาให้กำลังใจไปยังหลิวหยางแล้วมองไปยังคู่แข่งในการเลือกตั้งของตนเองในอดีตอีกหลายคนทีละคน

“ไม่ว่าก่อนหน้านี้ทุกคนจะมีความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ อะไรกัน แต่เป้าหมายสุดท้ายของพวกเราล้วนเพื่อหมู่บ้านตระกูลหลิว หวังว่าหมู่บ้านตระกูลหลิวของพวกเราจะมั่งคั่งขึ้นเรื่อยๆ และแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ”

“พลังของคนคนเดียวมีจำกัด หากต้องการสร้างหมู่บ้านตระกูลหลิวให้ดี พวกเราจำเป็นต้องสามัคคีกัน!”

“วันธรรมดาจะทะเลาะเบาะแว้งกันบ้างไม่เป็นไร แต่ในช่วงเวลาสำคัญ ข้าหวังว่าพวกเราทุกคนจะสามารถร่วมมือกันต่อสู้กับคนนอกและกำจัดภัยคุกคามที่อาจเป็นอันตรายต่อชาวบ้านในหมู่บ้านของเรา!”

ทุกคนต่างพยักหน้าแสดงความเห็นด้วย

เลือดร้อนในกายของหลิวหยางพลันพลุ่งพล่านขึ้นมา ครั้งนี้เขานับถือผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ผู้นี้จากใจจริง

การพ่ายแพ้ให้นาง ไม่ใช่เรื่องน่าอายเลยแม้แต่น้อย

ฉินเหยาโบกมือ “แยกย้ายกันได้แล้ว หลายวันนี้ทุกคนปิดประตูลงกลอนให้ดี ดูแลทรัพย์สินของตนเองให้ดี อย่าได้เปิดช่องให้ผู้ไม่ประสงค์ดีฉวยโอกาสได้”

เมื่อชาวบ้านจากไปแล้ว ภายในศาลบรรพชนก็เหลือเพียงหัวหน้าตระกูลและหลิวหยางที่ยังคงจมอยู่ในความตื่นเต้นจนถอนตัวไม่ขึ้น ฉินเหยาตั้งใจเดินมาเบื้องหน้าหลิวหยางแล้วพยักหน้าให้เขาหนักๆ

“พี่ใหญ่หลิวหยาง การอุทิศตนอย่างเงียบๆ ของท่านเพื่อหมู่บ้านตระกูลหลิวทั้งหมด ข้ามองเห็นมาโดยตลอด ท่านไม่พูด ข้าก็รู้ว่าทั่วทั้งหมู่บ้านตระกูลหลิวของเรา มีเพียงท่านที่ขยันขันแข็งทำงานที่เป็นประโยชน์เพื่อพี่น้องผองเพื่อนอย่างแท้จริง”

พูดพลางก็เห็นหลิวหยางตัวสั่นเทา ตื่นเต้นจนแทบจะร้องไห้ นางจึงตบแขนเขาเบาๆ แล้วเตือนว่า

“พวกผู้ร้ายนั้นมักจะกระทำการสกปรก การแหวกหญ้าให้งูตื่นในครั้งนี้อาจจะกระตุ้นให้พวกเขาเกิดคิดต่อต้านขึ้นมาได้ หลายวันนี้ท่านต้องระวังตัวให้มาก ทางที่ดีอย่าได้เดินทางตอนกลางคืน หากจำเป็นต้องไปจริงๆ จำไว้ว่าต้องหาสหายไปด้วย”

หลิวหยางรับคำด้วยเสียงสะอื้น “ข้าจะระวังตัว ผู้ใหญ่บ้านโปรดวางใจ”

ฉินเหยาพยักหน้า “ข้าเชื่อใจท่านเสมอมา”

หลิวหยางมีชื่อเสียงในหมู่บ้านว่าเป็นคนเถรตรงอย่างยิ่ง ในสายตาของคนอื่นอาจจะดูสุดโต่งเกินไป เถรตรงไม่ผ่อนปรนจึงไม่เป็นที่ชื่นชอบของชาวบ้านนัก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนเก็บภาษีข้าวในทุกปี นั่นเป็นช่วงเวลาที่ถูกเกลียดชังมากที่สุด

แต่ฉินเหยารู้สึกว่าเช่นนี้ดีแล้ว

การให้หลิวหยางรับผิดชอบตรวจสอบประวัติคนงาน รับรองว่าจะไม่มีใครรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!

“ดึกแล้ว หัวหน้าตระกูล พี่ใหญ่หลิวหยาง พวกท่านรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ ข้าดับไฟที่ศาลบรรพชนแล้วก็จะกลับเช่นกัน” ฉินเหยากล่าวด้วยรอยยิ้ม

หัวหน้าตระกูลพยักหน้าให้ฉินเหยาอย่างซาบซึ้ง หัวเราะอย่างจนใจพลางเรียกบุตรชายคนโตที่หลั่งน้ำตาเพราะความยินดีจากการถูกยอมรับเป็นครั้งแรกให้กลับบ้านไป

ฉินเหยาเป็นคนสุดท้ายที่จากไป นางดับเปลวเทียน ตรวจสอบประตูหน้าต่างเรียบร้อยแล้วจึงลงกลอนประตูใหญ่ของศาลบรรพชนแล้วเดินกลับบ้านอย่างสบายอารมณ์ใต้แสงจันทร์ที่ขาวนวลเป็นพิเศษในวันนี้

วันหยุดของสำนักศึกษาตระกูลติงสิ้นสุดลงแล้ว เด็กๆ ต้องกลับไปเข้าเรียน

เมื่อถูกปลุกให้ตื่นในตอนเช้า ฉินเหยายังคงมึนงงอยู่บ้าง นางหาวออกมาโดยไม่รู้ตัวแล้วถามว่า “อาวั่งเล่า ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนไปส่งพวกเจ้าที่สำนักศึกษารึ”

ต้าหลางเอ่ยเตือนอย่างจนใจ “ท่านแม่ ท่านอาอาวั่งเดินทางไปอิงเทียนฝู่กับท่านพ่อตั้งแต่เมื่อวานแล้วขอรับ”

ซื่อเหนียงชูสามนิ้วขึ้นมา “อย่างน้อยต้องอีกสามเดือนถึงจะกลับมานะเจ้าคะ”

เอ้อร์หลางกับซานหลางก็พยักหน้า “ใช่แล้ว สามเดือน”

ฉินเหยาสะบัดศีรษะ ตื่นเต็มตาในที่สุดแล้วจำใจลุกขึ้นไปส่งเด็กๆ ที่บ้านไปสำนักศึกษา

เมื่อไปถึงเรือนเก่าเพื่อรับจินฮวากับจินเป่าก็ค่อนข้างสายแล้ว ทำให้เด็กทั้งสองร้อนใจจนแอบร้องไห้ กลัวว่าเมื่อไปถึงสำนักศึกษาแล้วจะถูกท่านอาจารย์ลงโทษ

โชคดีที่ฝีมือการขับเกวียนของท่านอาสะใภ้สามยังคงดุดันเช่นเคย แม้ระหว่างทางจะกระเด้งกระดอนไปบ้าง แต่ในที่สุดก็ไปส่งพวกเขาถึงสำนักศึกษาได้อย่างปลอดภัยก่อนที่เสียงระฆังเข้าเรียนจะดังขึ้น

เหล่าบัณฑิตที่กลับมาจากวันหยุดต่างกรูกันเข้าสำนักศึกษา ชั่วพริบตาก็กลับคืนสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง

ประตูใหญ่ของสำนักศึกษาปิดลงดังปัง ฉินเหยาที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่สะดุ้งเฮือก ในที่สุดก็ได้สติกลับคืนมา นางหันหัวเกวียนวัวกลับแล้วขับเกวียนอย่างช้าๆ เพื่อกลับบ้าน

พออาวั่งจากไปก็รู้สึกไม่ชินเลยจริงๆ

ช่วงนี้หลิวจ้งที่ถูกอวิ๋นเหนียงดึงตัวเข้าไปอยู่ในกลุ่มงานศึกษาและพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่เองก็ยุ่งจนหัวหมุนเช่นกัน เรื่องการรับส่งลูกๆ ไปสำนักศึกษาอย่างน้อยครึ่งเดือนนี้คงต้องตกเป็นหน้าที่ของฉินเหยา

การไปส่งนั้นยังพอไหว แต่การไปรับค่อนข้างลำบากอยู่บ้าง แปลงแตงโมและสวนผักที่อาวั่งทิ้งไว้ยังต้องดูแลอีก

ฉินเหยาพลันตระหนักได้ว่า นอกจากอาวั่งแล้ว ตนเองก็ไม่มีคนอื่นให้ใช้งานได้อีก

เมื่อนึกถึงสายลับสองคนที่ยังไม่ทราบจุดประสงค์แน่ชัดในหมู่บ้าน รวมถึงสถานการณ์ในอำเภอที่มีแนวโน้มว่าพายุใหญ่กำลังจะมาเยือน นางก็ไม่วางใจที่จะมอบหมายหน้าที่รับส่งลูกๆ ให้คนอื่นในบ้านทำแทนจริงๆ

วัวตัวใหญ่สีเทาที่วิ่งอย่างบ้าคลั่งมาตลอดทางในตอนเช้า เพราะใช้พลังงานไปมากเกินไป ขากลับจึงบรรทุกนายหญิงของมันเดินไปอย่างเชื่องช้า กว่าจะกลับถึงหมู่บ้านตระกูลหลิวก็เกือบจะเที่ยงแล้ว

เกวียนวัวขับผ่านซุ้มประตูของโรงงานเครื่องเขียน หางตาของฉินเหยาก็พลันเหลือบไปเห็นว่าริมฝั่งแม่น้ำ อินเยว่กำลังสวมผ้ากันเปื้อนแล้วพับแขนเสื้อขึ้นล้างผักอยู่

มือของนางทำงานอย่างขะมักเขม้น ปากก็ท่องตัวอักษรที่เรียนรู้แล้วไปพลาง พลางหยุดเป็นครั้งคราว ใช้นิ้วจุ่มน้ำเขียนวาดไปบนใบผัก ดูมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง

ฉินเหยาคิดในใจ ไม่รู้ว่าเด็กสาวคนนี้ไปเอาเรี่ยวแรงมหาศาลมาจากไหน ใช้เท่าไหร่ก็ไม่หมด

คนหนึ่งอยู่บนถนน อีกคนหนึ่งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ เกวียนวัวเคลื่อนไปอย่างช้าๆ เสียงไม่ดังนัก แต่ฉินเหยากลับกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เพื่อป้องกันไม่ให้บางคนพบเข้า

แต่อินเยว่ราวกับมีสัญชาตญาณพิเศษอย่างไรอย่างนั้น นางลุกพรวดขึ้นยืนแล้วตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “ผู้จัดการใหญ่ฉิน!”

เอาล่ะ เป็นเจ้าก็แล้วกัน!

ฉินเหยาร้องสั่งเสียงต่ำ วัวตัวใหญ่สีเทาก็หยุดลงกับที่ทันที

“ผู้จัดการใหญ่ฉิน ข้าท่องจำได้…”

“ตอนบ่ายหลังจากทำงานเสร็จแล้วมาหาข้าที่บ้านด้วย”

คำว่า ‘เก้าร้อยยี่สิบแปดตัวอักษรแล้ว’ ที่กำลังจะเอ่ยออกมาของอินเยว่พลันถูกกลืนกลับลงไป นางมองเกวียนวัวที่เคลื่อนตัวไปข้างหน้าช้าๆ อย่างงุนงง ผ่านไปราวครึ่งนาทีถึงได้สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อไม่ให้ตนเองต้องสลบไปเพราะความดีใจที่มาเยือนอย่างกะทันหันนี้

บนเกวียนวัวที่เคลื่อนห่างออกไป พอฉินเหยาได้ยินเสียงหัวเราะโง่งมดังมาจากริมฝั่งแม่น้ำก็ส่ายหน้า ไม่รู้ว่าการตัดสินใจของตนนั้นถูกหรือไม่

ช่างเถิด ไม่สนใจแล้ว จะสนใจทำไมว่าเป็นแมวอะไร ขอเพียงจับหนูได้ก็ล้วนเป็นแมวที่ดี!

เมื่อนึกว่าอินเยว่จะมาในตอนบ่าย หลังจากกลับถึงบ้านและกินอาหารกลางวันอย่างลวกๆ แล้ว ฉินเหยาก็เริ่มลงมือเตรียมการล่วงหน้า

นางไม่เคยเป็นอาจารย์ของใคร แต่แม้ไม่เคยกินเนื้อหมู ทว่าก็เคยเห็นหมูวิ่งมิใช่หรือ

นางจึงทำตามตำราเป๊ะๆ จัดเตรียมโต๊ะอย่างจริงจัง แถมยังให้หลี่ซื่อไปหาเม็ดแตง ลูกกวาดและเนื้อขาหมูมาอีก ดูเป็นการเป็นงานมากทีเดียว

เมื่อหลี่ซื่อเห็นท่าทางของนางเช่นนี้ก็เดาได้แล้วว่าฉินเหยาจะทำอะไร มองดูท่าทีจริงจังจนดูประหม่าเล็กน้อยของนางก็รู้สึกว่าน่ารักอย่างน่าประหลาด

“เหตุใดจู่ๆ ฮูหยินถึงคิดจะรับศิษย์หรือเจ้าคะ” หลี่ซื่อถามด้วยความอิจฉาเล็กน้อย

ฉินเหยาที่กำลังหาเก้าอี้สักตัวที่ตนนั่งแล้วจะดูน่าเกรงขามก็ตอบไปตามจริงว่า “ขาดคนน่ะ”

หลี่ซื่อนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง หรือว่าข้าไม่ใช่คน

หรือว่าคนที่ฮูหยินพูดถึง ไม่ใช่คนแบบที่นางคิด

ฉินเหยาเลิกคิ้วขึ้น แน่นอนว่าไม่ใช่คนแบบเดียวกัน คนที่นางต้องการคือคนที่ทั้งเชื่อฟังและต่อสู้เป็น

หรือจะเรียกอีกอย่างว่า…ตัวแทนของอาวั่ง