ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 512 กลยุทธ์ยั่วยุ

ตอนที่ 512 กลยุทธ์ยั่วยุ

จัดการเรื่องหัวหน้าตระกูลเสร็จ ฉินเหยาก็มาที่เรือนเก่าของบ้านหลิวต้าฝู

อินเยว่เพิ่งจะเลิกงานจากโรงอาหารกลับมา วันนี้งานที่โรงอาหารเสร็จเร็ว ตอนนี้ยังพอมีเวลาอยู่บ้าง นางจึงนำหนังวัวหนาผืนหนึ่งที่ได้มาจากการแลกหนังหมาป่าออกมา เตรียมจะทำเข็มขัดที่สามารถใส่มีดบินให้ตัวเอง

เพื่อไม่ให้สิ้นเปลืองหนังดีๆ เช่นนี้ อินเยว่จึงคิดรูปแบบไว้ก่อนแล้วใช้กระดาษหยาบที่ทำจากเยื่อไม้ตัดออกมา

พอลงมือทำจริงๆ ก็เอาแบบกระดาษไปทาบบนหนังวัว ไม่เพียงแต่จะไม่ตัดเสีย ยังสามารถประหยัดวัสดุออกมาได้บางส่วนเพื่อเอาไปทำถุงเงินหนังวัวแบบพกพาให้ท่านอาจารย์และซื่อเหนียงน้อยคนละใบ

อินเยว่ที่กำลังตั้งใจกับงานในมือไม่ทันได้สังเกตเห็นการมาถึงของฉินเหยาจนกระทั่งฉินเหยากระแอมเบาๆ สองครั้ง นางจึงเงยหน้าขึ้นมองอย่างประหลาดใจ “ท่านอาจารย์ ท่านมาได้อย่างไรเจ้าคะ!”

ฉินเหยาเดินเข้ามาในห้อง “ความระแวดระวังของเจ้ายังต่ำเกินไป”

อินเยว่ก้มหน้าลงอย่างละอายใจ โกรธที่ตนเองทำให้ท่านอาจารย์ต้องรอนาน นางรีบวางงานในมือลง ลุกขึ้นเตรียมจะรินน้ำให้ท่านอาจารย์

ฉินเหยาโบกมือ “ไม่ต้องวุ่นวาย เจ้านั่งลงเถอะ”

“พรุ่งนี้เช้าข้าจะออกเดินทางไปเมืองหลวงของมณฑล อาจจะต้องไปสักสิบวัน ช่วงเวลานี้เรื่องราวในบ้านข้าจะมอบให้เจ้าทั้งหมด เจ้าทำได้หรือไม่”

ข่าวมาอย่างกะทันหัน อินเยว่ตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่ก็สงบลงอย่างรวดเร็ว นางพยักหน้าหนักๆ “ข้าทำได้เจ้าค่ะ”

ฉินเหยาเผยรอยยิ้มชื่นชมแล้วก็เล่าสถานการณ์ในบ้านให้อินเยว่ฟังอย่างละเอียด

อย่างแรกคือเรื่องการรับส่งลูกๆ ไปกลับสำนักศึกษา

เพราะจะชนกับเวลาทำงานตอนเช้าที่โรงอาหาร ฉินเหยาจะไปบอกซ่งอวี้ไว้ ให้เขาไปประสานงานให้

อย่างที่สองคือเรื่องที่บ้านกำลังปูพื้น หลิวเหล่าฮั่นสั่งวัสดุไว้หมดแล้ว เรื่องนี้อินเยว่ไม่ต้องเป็นห่วง

เพียงแต่ถึงตอนนั้นคนจะเยอะเรื่องจะแยะ ของในบ้านต้องคอยดูไว้หน่อย โดยเฉพาะห้องนอนของนาง ฉินเหยาแนะนำให้อินเยว่ไปนอนที่ห้องนอนของนางเลยในช่วงสิบวันนี้

ฉินเหยาพยักหน้า พอดีเลย นางก็ไม่ค่อยชินกับกลิ่นของคนอื่นที่หลงเหลืออยู่บนเตียงของนางเช่นกัน

“ยังมีเรื่องสุดท้าย กุญแจโรงเก็บของที่บ้านข้าจะทิ้งไว้ให้เจ้ากับหลี่ซื่อคนละดอก ของใช้ประจำวันอยู่ห้องด้านนอก หลี่ซื่อมีกุญแจไม่ต้องมาหาเจ้า แต่หากที่บ้านมีเรื่องอะไร เจ้าสามารถปรึกษากับสามีภรรยาซ่งอวี้แล้วไปเอาเงินสดที่ห้องด้านในมาใช้ยามฉุกเฉินได้”

เงินสดที่บ้านมีไม่มาก มีเพียงเหรียญอีแปะสองตะกร้ากับเศษเงินอีกร้อยตำลึง ที่เหลือทั้งหมดนางฝากไว้ที่ร้านแลกเงิน

ส่วนที่ซ่อนตั๋วเงินนั้น มีเพียงฉินเหยาคนเดียวที่รู้ หากถูกขโมยไปก็ได้แต่ทำใจยอมรับโชคร้าย

เพราะโจรที่สามารถขโมยตั๋วเงินที่นางซ่อนไว้ได้นั้น ต่อให้มีอาวั่งอยู่ก็ไม่แน่ว่าจะหยุดยั้งได้

ฉินเหยาถอดกุญแจยื่นให้อินเยว่แล้วกระซิบเสริมอีกประโยคว่า “ที่บ้านเหลือเพียงเจ้ากับครอบครัวสามคนของซ่งอวี้ ถึงแม้หนังสือขายตัวของพวกเขาจะอยู่ที่ข้า แต่ถ้าเทียบกับระยะเวลาที่รู้จักกัน อย่างไรเสียเจ้าก็ยังนานกว่า ข้าเชื่อใจเจ้ามากกว่า”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อินเยว่ก็รีบกำกุญแจทองแดงเล็กๆ ในมือแน่น ยืดอกรับประกันอย่างตื่นเต้นว่า “ท่านอาจารย์โปรดวางใจ ช่วงที่ท่านไม่อยู่ ข้ารับประกันว่าจะไม่ให้ที่บ้านเกิดเรื่องวุ่นวายแม้แต่น้อยเจ้าค่ะ!”

“การฝึกฝนก็จะไม่ขาดตกบกพร่อง ข้าจะปฏิบัติตามมาตรฐานของท่านอย่างเคร่งครัด!”

เมื่อมองดูลูกศิษย์ที่คึกคักเป็นพิเศษราวกับถูกฉีดเลือดไก่คนนี้ ฉินเหยาก็พอใจอย่างยิ่งจึงตบไหล่ของนางอย่างแรง “สู้ๆ อาจารย์เชื่อมั่นในตัวเจ้านะ”

อินเยว่ต้องทนฝืนร่างกายเอาไว้จึงจะไม่ถูกฝ่ามือนี้ของท่านอาจารย์ตบจนจมดิน นางกัดกรามแน่นแล้วตอบรับเสียงอู้อี้

ฉินเหยาหยิบถุงเงินที่ลูกศิษย์ยังทำไม่เสร็จขึ้นมาดู ชี้ไปยังส่วนที่ปิดถุงแล้วพูดว่า “เพิ่มกระดุมไม้เข้าไป”

นางวางถุงลง ตบมือ เอามือไพล่หลังแล้วก้าวยาวๆ จากไป

สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้นมองตามไปตลอดทางจนกระทั่งถูกกำแพงขวางกั้นจึงหายไป

ฉินเหยาถอนหายใจออกมาเบาๆ มีลูกศิษย์ที่กระตือรือร้นเช่นนี้ นางที่เป็นอาจารย์ก็รู้สึกกดดันไม่น้อย

ตอนเย็น บนโต๊ะอาหาร ฉินเหยาบอกกับลูกๆ เรื่องที่ตนเองจะออกเดินทาง ต่อไปนี้จะให้ศิษย์พี่เยว่เป็นผู้รับผิดชอบในการรับส่งพวกเขา

รวมถึงการฝึกวรยุทธ์ในวันหยุดของต้าหลางก็สามารถไปฝึกซ้อมกับศิษย์พี่เยว่ได้

ถึงแม้ศิษย์พี่เยว่ของเขาอาจจะยังสู้เขาไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่…สิ่งสำคัญคือการอยู่เป็นเพื่อน

ต้าหลางเหลือบมองอินเยว่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามซึ่งกำลังกอดชามข้าวกินอย่างเอร็ดอร่อยแล้วถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ ตอบรับอย่างเสียไม่ได้

เอ้อร์หลางมีวินัยในตนเองมาโดยตลอด ฉินเหยาไม่เคยเป็นห่วง

ฝาแฝดในตอนนี้ก็ติดอินเยว่เช่นกัน สำหรับการแยกจากท่านแม่ในช่วงสั้นๆ นี้จึงไม่ได้รู้สึกอะไร

ตอนกลางคืนก่อนนอน ฉินเหยามองดูห้องเด็กที่เงียบสงบ นึกถึงครั้งนี้ที่ตนเองจะออกเดินทางแล้วลูกๆ ที่บ้านไม่ร้องไห้ไม่โวยวายก็อดที่จะรู้สึกเศร้าสร้อยไม่ได้ “โตกันหมดแล้วสินะ…”

นางปิดประตูห้อง เป่าเทียนดับ กำลังจะเอนตัวลงนอนบนเตียงก็เหลือบไปเห็นหีบไม้ใบใหญ่แสนหนักอึ้งในห้อง ความสงสัยที่กดเอาไว้เมื่อตอนกลางวันก็ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง

ฉินเหยาเดินไปที่หน้าหีบไม้ เคาะสองสามครั้ง ตบสองสามที ฟังเสียงดูแล้ว ในหีบนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ใส่ของไว้จนเต็ม

ไม่ได้ใส่ไว้เต็มยังหนักขนาดนี้ ไม่ได้ใส่ก้อนหินก็ต้องเป็นโลหะหนักที่มีความหนาแน่นสูง

แน่นอนว่า ก็อาจจะเป็นของจำพวกม้วนไม้ไผ่หรือหยกก็ได้

ฉินเหยามองดูกุญแจหัวเสือขนาดเท่าฝ่ามือบนหีบไม้ ครุ่นคิดอยู่ครึ่งนาทีเต็ม ในที่สุดก็โยนดาบยาวที่หยิบมาไว้ในมือตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ทิ้งไป เลิกล้มความคิดที่จะฟันกุญแจทิ้ง

ในเมื่อรับเงินของคนอื่นมาแล้วก็ต้องรักษาจรรยาบรรณในวิชาชีพให้ดี การค้าเช่นนี้จึงจะยั่งยืน

“เฮ้อ” นางถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง แยกดาบยาวออกเป็นสองท่อนใส่ลงในหีบไม้ที่สั่งทำพิเศษจากช่างไม้หลิวแล้วฉินเหยาจึงล้มตัวลงนอน

วันรุ่งขึ้นพอฟ้าสาง ฉินเหยาก็ตื่นแล้ว

กินซาลาเปาไส้เห็ดกับเนื้อที่หลี่ซื่อทำไว้หนึ่งเข่งแล้วก็ห่อแป้งทอดจากข้าวสาลีกรอบๆ อีกหนึ่งกล่องไว้เป็นเสบียง เติมน้ำต้มสุกที่เย็นแล้วจนเต็มกระบอกไม้ไผ่

พอเก็บสัมภาระเสร็จ ฉินเหยาก็เทียมรถม้าและนำหีบไม้ใบใหญ่ของหวังจิ่นและกล่องเครื่องใช้สตรีรุ่นใหม่ล่าสุดสองใบที่ตนเองจะนำไปเมืองหลวงของมณฑลขึ้นรถ

สวมหมวกงอบกันแดดกันฝนไว้บนศีรษะ บอกกล่าวคนในบ้านแล้วขับรถม้ามุ่งหน้าไปยังอำเภอ

ของบนรถหนักมาก ต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วยามกว่าจึงจะเดินทางถึงนอกเมืองไคหยาง

หวังจิ่นยืนรออยู่ใต้กำแพงเมืองพร้อมกับม้าหนึ่งตัวและหีบเปล่าสองใบ

เมื่อเห็นรถม้าของฉินเหยาขับมาแต่ไกล หัวใจที่แขวนอยู่ของหวังจิ่นก็วางลงในที่สุด

ตามความคิดของหวังจิ่นคือให้ฉินเหยาอยู่ข้างหน้า ตนเองอยู่ข้างหลังเพื่อให้แน่ใจว่าของกลางจะถูกส่งถึงจังหวัดจื่อจิงอย่างปลอดภัย

คาดไม่ถึงว่า ยังไม่ทันจะรวมตัวกันใต้ประตูเมือง ฉินเหยาก็ขับรถม้าตรงไปยังถนนหลวงที่มุ่งหน้าสู่จังหวัดจื่อจิงแล้ว

พลางทำมือเป็นสัญลักษณ์ ‘เจ้าไปนำหน้า’ ให้เขาจากที่ไกลๆ แล้วก็ไม่มองเขาอีกเลย

ทั้งสองคนเหมือนคนไม่รู้จักกัน แต่จุดหมายปลายทางคือจังหวัดจื่อจิงเหมือนกัน

ในใจของหวังจิ่นสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่ก็เข้าใจในทันที นี่คือต้องการให้เขาไปล่อเป้าข้างหน้า ช่วยนางเปิดทาง!

พวกเขาตกลงใครเป็นนายจ้างใครเป็นผู้คุ้มกันกันแน่

ฉินเหยาเหวี่ยงแส้ม้า แสดงออกว่านี่ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ขอเพียงหลักฐานสามารถส่งไปถึงที่หมายได้อย่างปลอดภัยก็พอ

เมื่อเห็นว่ารถม้าวิ่งไปไกลขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง หวังจิ่นก็ต้องยอมรับความจริงในที่สุดพลางขี่ม้าไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว

ตอนที่ทั้งสองคนสวนกัน หวังจิ่นเอ่ยอย่างเคียดแค้นว่า “ฉินเหยา ทางที่ดีเจ้าจงรับประกันมาว่าข้าจะไม่ถูกดาบฟันจนตาย!”

ฉินเหยากวาดตามองเขาขึ้นลงแล้วเอ่ยหยอกล้อว่า “ท่านไม่ใช่ยอดฝีมือหรอกหรือ ตอนนี้อาการไม่คุ้นเคยกับต่างถิ่นก็หายดีแล้ว แค่ป้องกันตัวเองยังทำไม่ได้หรือ”

หวังจิ่นเงียบไป เป็นกลยุทธ์ยั่วยุที่ตื้นเขินมาก แต่ได้ผล