ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 581 อย่าได้ไม่รู้คุณคน

ตอนที่ 581 อย่าได้ไม่รู้คุณคน

สามวันผ่านไปในพริบตา

ท้องฟ้าแจ่มใสของเมื่อวานไม่ได้อยู่มาจนถึงวันนี้ เดิมคิดว่าหิมะจะหยุดตกแล้ว คาดไม่ถึงว่าพอฟ้าสางในตอนเช้าก็เริ่มมีฝนโปรยปรายลงมา

สายฝนในฤดูหนาว เมื่อตกลงบนพื้นก็กลายเป็นน้ำแข็งทำให้ถนนยิ่งลื่นและเดินลำบากมากขึ้น

หลิวจี้ที่ตื่นขึ้นมาอ่านหนังสือแต่เช้าตรู่มองสายฝนน้ำแข็งนอกหน้าต่าง ในใจรู้สึกทั้งกังวลและยินดี

อากาศไม่ดี อาจารย์จะเลื่อนการเดินทางออกไปได้หรือไม่นะ

แต่ความคิดนี้เพิ่งจะวนเวียนอยู่ในหัวได้เพียงรอบเดียว หลิวจี้ก็ถอนหายใจออกมา

ด้วยนิสัยของท่านอาจารย์ ต่อให้วันนี้ฝนจะตกลงมาเป็นมีด หากกล่าวว่าไปวันนี้ก็ต้องไปในวันนี้

ด้วยความจนใจ เขาจึงลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าหนาๆ กางร่มเดินมาที่ห้องโถงด้านหน้า

เด็กๆ นั่งล้อมวงกินอาหารเช้าอยู่หน้าเตาผิงในห้องโถง ฉินเหยาที่ยืนอยู่ในห้องก็กินหมั่นโถวสองลูกในมืออย่างลวกๆ จนหมด พลันส่งสัญญาณให้หลิวจี้ สองสามีภรรยาจึงพากันออกจากประตูไป

“ท่านแม่!” ต้าหลางวิ่งออกมาจากในห้อง ยื่นสมุดภาพวาดเล็กๆ ที่ทำเองและเตรียมไว้ทั้งคืนให้ฉินเหยา “ช่วยข้านำสมุดภาพความทรงจำนี้ไปให้เซียนกวนได้หรือไม่ขอรับ”

ฉินเหยาพยักพเยิดให้หลิวจี้รับของไปแล้วพยักหน้าให้ลูกชาย “จะส่งให้ถึงมือเลย เจ้ากลับเข้าไปเถิด ข้างนอกหนาว”

ต้าหลางถอยกลับไปใต้ชายคาอย่างเชื่อฟัง แต่ไม่ได้กลับเข้าห้อง ยังคงมองดูท่านพ่อท่านแม่จูงม้าเดินลงจากเนินเขาไปอยู่เป็นเวลานาน หลังจากได้ยินเสียงทะเลาะกันของน้องชายและน้องสาวในห้องจึงได้กลับเข้าไป

เอ้อร์หลางแกล้งซานหลางอีกแล้ว ซานหลางที่สู้ไม่ได้จึงทำแก้มป่องอย่างโกรธเคืองเหมือนทุกครั้ง

แต่ทว่าการทะเลาะกันของสองพี่น้องก็สิ้นสุดลงทันทีในวินาทีที่พี่ใหญ่เข้ามา ต่างคนต่างนั่งลงคนละฝั่ง ส่งเสียงเหอะในลำคอ ไม่มีใครสนใจใคร

ซื่อเหนียงเท้าคางมองแสงสีเทาที่ส่องจากท้องฟ้าลงมากระทบกับขอบหน้าต่าง ภาวนาให้ฝนน้ำแข็งหยุดตกโดยเร็ว เพื่อไม่ให้เป็นการขัดขวางการเดินทางของผู้คน

อาจจะเป็นเพราะความจริงใจของเด็กหญิงตัวน้อยทำให้สวรรค์ประทับใจ เมื่อทุกคนในเรือนปทุมเก็บสัมภาระเรียบร้อย ปิดประตูเตรียมออกเดินทาง ความอบอุ่นก็เข้ามาแทนที่ เมฆดำแยกออกจากกัน ปรากฏแสงสีทองเจิดจ้าสายหนึ่งสาดส่องลงมาจากท้องฟ้า

“ฟ้าโปร่งแล้ว!” สือโถวและเหล่าองครักษ์ดีใจมาก

ส่วนหลิวจี้ที่นั่งอยู่ในรถม้ากับอาจารย์และศิษย์พี่ อารมณ์ก็ตกต่ำลงทันที ไม่มีเหตุผลที่จะรั้งอาจารย์ไว้อีกสักสองวันแล้ว

ความรู้สึกอาลัยอาวรณ์เช่นนี้ สำหรับคนไร้หัวใจอย่างหลิวจี้แล้ว นานๆ จะเกิดขึ้นที

แต่ในปีนี้แค่ความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ก็เกิดขึ้นหลายครั้งแล้ว

เมื่อก่อนเขาตัวคนเดียวไปมาไร้พันธะ

แต่ตอนนี้มีพันธะผูกพันมากขึ้นเรื่อยๆ การกระทำจึงไม่ทำตามอำเภอใจเหมือนเมื่อก่อนกลับมีความกังวลเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน

เหลือบมองดวงอาทิตย์ที่ปรากฏเต็มดวงบนท้องฟ้า หลิวจี้ก็พยักหน้าเบาๆ ให้เมียจ๋าที่ขี่ม้าอยู่ข้างๆ แล้วจึงปล่อยม่านรถม้าลง

“ออกเดินทางเถิด” ฉินเหยากล่าวกับสือโถวและคนอื่นๆ ด้วยรอยยิ้ม “พวกเราจะไปส่งท่านอาจารย์ถึงหมู่บ้านเซี่ยเหอแล้วค่อยกลับ”

เหล่าองครักษ์พยักหน้าอย่างยินดี สือโถวเป็นผู้นำ เขาควบม้าใต้ร่าง ขบวนทั้งหมดจึงเริ่มเคลื่อนที่

เมื่อมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน เหล่าทหารม้าเกราะดำที่ได้รับอาวุธ ชุดเกราะและม้าคืนแล้วก็กำลังรออยู่ตรงนั้น

ฉินเหยามองพิจารณาไป๋เฮ่อที่เป็นผู้นำจากไกลๆ

คนผู้นี้ห่อหุ้มร่างกายทั้งหมดไว้ใต้ชุดเกราะและหมวกอันเย็นเยียบ เผยให้เห็นเพียงดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวซึ่งแสดงออกถึงความน่าเกรงขามและองอาจ

น่าเสียดายที่นางมั่นใจในความสามารถของตนเองอย่างยิ่ง บาดแผลของไป๋เฮ่อยามนี้จึงยังไม่หายดีเป็นแน่ เป็นเพียงการขู่ให้กลัวเท่านั้น

ฉินเหยาและองครักษ์ตระกูลฉีสบตากันอย่างรวดเร็ว เหล่าองครักษ์เปลี่ยนจากขบวนเปิดทางไปเป็นขบวนคุ้มกันอยู่ด้านหน้า ด้านหลังและด้านข้างของรถม้าหลัก

เจินอวี้ไป๋เดินมาที่หน้ารถม้า สถานการณ์ที่น่าอึดอัดนี้ต้องมีคนทำลายมัน เขาจึงต้องก้าวออกมารับบทเป็นเหยื่อสังเวย

ความหวาดกลัวและความยำเกรงที่ทหารม้าเกราะดำมีต่อฉินเหยานั้นล้วนแสดงออกมาในระยะห่างหนึ่งร้อยเมตรที่พวกเขาเว้นระยะกับขบวนรถม้าในวันนี้

แต่ทว่าเจินอวี้ไป๋เพิ่งจะเอ่ยปาก หลิวจี้ก็โผล่ออกมาจากประตูรถม้าครึ่งตัวแล้วเลียนอย่างคำตอบของท่านอาจารย์ไม่มีผิดเพี้ยน

เขาหรี่ตาลงอย่างหยิ่งผยอง เชิดหน้าขึ้น มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน ปลายลิ้นเปล่งเสียงออกมาเบาๆ ว่า “ไสหัวไป!”

เจินอวี้ไป๋ “…”

เขายิ้มอย่างกระอักกระอ่วน คารวะอีกครั้งแล้วถอยไปอยู่ข้างๆ อย่างรู้มารยาท เหลือบมองไปทางไป๋เฮ่อด้วยความเห็นใจเล็กน้อย แสดงออกว่าตนเองพยายามอย่างเต็มที่แล้วที่จะไกล่เกลี่ย แต่ฝ่ายตรงข้ามไม่รับไมตรี

ดังนั้น ขบวนรถม้าของตระกูลฉีจึงเดินทางอยู่ข้างหน้า ไป๋เฮ่อนำทหารม้าเกราะดำสิบกว่านายรักษาระยะห่างตามอยู่ข้างหลังหนึ่งร้อยเมตร

แม้จะคับข้องใจ แต่เมื่อเหลือบไปเห็นแผ่นหลังที่องอาจของฉินเหยาบนหลังม้าก็ตัวสั่นงันงก ไม่กล้าพูดอะไร

ฉินเหยาและหลิวจี้บอกว่าจะไปส่งอาจารย์ถึงหมู่บ้านเซี่ยเหอแล้วจะกลับ

แต่เมื่อมาถึงหมู่บ้านเซี่ยเหอ หลิวจี้ก็โผล่ศีรษะออกมาถามว่า “เมียจ๋า มาถึงนี่แล้ว มิสู้ไปต่ออีกหน่อย ถึงถนนหลวงในเมืองแล้วค่อยกลับดีหรือไม่”

ฉินเหยาพยักหน้า “ได้สิ”

ไป๋เฮ่อที่ตามอยู่ข้างหลังเห็นว่าสองสามีภรรยาไม่มีทีท่าว่าจะกลับเลยแม้แต่น้อย ในอกก็เจ็บแปลบขึ้นมา บาดแผลภายในกำเริบหนักขึ้นทันที

หนึ่งชั่วยามต่อมาก็มาถึงเมืองจินสือ

ดวงตาของไป๋เฮ่อที่อยู่ใต้หมวกงอบพลันเบิกขึ้นทันที คาดหวังว่าจะได้เห็นภาพการร่ำลาอย่างอาลัยอาวรณ์ของตระกูลฉีและตระกูลหลิว

แต่กลับไม่มี ไม่มีเลย!

ครั้งนี้เป็นฉินเหยาที่เอ่ยขึ้นก่อน “มาถึงนี่แล้วก็ไปส่งอีกหน่อยเถิด รอถึงอำเภอแล้วพวกเราค่อยกลับ”

ไป๋เฮ่อที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดรู้สึกถึงรสหวานในลำคอ เขากัดฟันแน่น กลืนเลือดในปากกลับลงไปอย่างแรง

ครึ่งชั่วยามต่อมา ประตูเมืองของอำเภอไคหยางก็ปรากฏสู่สายตา หากไปต่อก็จะถึงเมืองหลวงของมณฑลแล้ว

ฉีเซียนกวนรีบสั่งให้หยุดแล้วผลักหลิวจี้ออกจากรถม้า “ศิษย์น้อง ถึงแค่นี้เถิด”

เพราะกลัวว่าหากพูดมากไป กำแพงใจที่อุตส่าห์สร้างมาอย่างดีจะพังทลายลง ฉีเซียนกวนจึงรีบปิดประตูรถม้าแล้วสั่งให้เหล่าองครักษ์เดินทางต่อ

ฉินเหยาขี่ม้าถอยไปข้างทาง หลิวจี้ก็เอนกายพิงท้องม้า สองสามีภรรยามองขบวนรถม้าที่ค่อยๆ เคลื่อนห่างออกไปแล้วยกแขนขึ้นโบก

“ศิษย์พี่ลาก่อน! ท่านอาจารย์ลาก่อน!” หลิวจี้โบกแขนแรงขึ้นเรื่อยๆ วงแขนกว้างมาก บังเอิญไปขวางหน้าไป๋เฮ่อที่ตามหลังมาพอดี

หลิวจี้เพิ่งจะรู้ตัว รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง เมื่อหันกลับไปมองก็ตกใจจนรีบหดแขนกลับมา

แต่เพราะมีเมียจ๋าอยู่ข้างหลังด้วยเลยไม่ลืมที่จะส่งเสียงเยาะเย้ยไป๋เฮ่อและทหารม้าเกราะดำอย่างรังเกียจ

เมื่อเห็นสีหน้าของไป๋เฮ่อดำคล้ำยิ่งกว่าก้นหม้อ ฉินเหยาถึงได้เอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อนว่า “สามี อย่าได้เสียมารยาทต่อใต้เท้าเฮ่อ”

หลิวจี้มองนางอย่างประหลาดใจ ไม่ใช่เพราะนางเรียกเขาว่าสามี แต่เป็นเพราะนางเรียกเจ้าอีกาดำนี่ว่าใต้เท้าเฮ่อต่างหาก

ฉินเหยาโบกมือเบาๆ ส่งสัญญาณให้หลิวจี้ไปรออยู่ข้างๆ แล้วหันหัวม้าไปเผชิญหน้ากับไป๋เฮ่อ ประสานมือคารวะอย่างสุภาพ

“ความปลอดภัยตลอดการเดินทางของท่านอาจารย์และคุณชายน้อย ต้องรบกวนใต้เท้าเฮ่อช่วยดูแลแล้ว”

พูดจบก็หยิบถุงหนังสองใบออกมาจากห่อผ้าที่พกติดตัวยื่นส่งให้ด้วยสองมือ ข้างในเป็นยารักษาแผลภายในที่อาวั่งเร่งทำทั้งคืน

“สถานการณ์บังคับ มิได้มีเจตนาทำร้ายท่าน นี่คือยาสำหรับปรับสมดุลรักษาอาการบาดเจ็บภายในสองถุง กินวันละสามครั้ง ครั้งละอึกใหญ่ สองถุงเป็นปริมาณสำหรับหกวัน หกวันให้หลังบาดแผลของท่านจะหายดีอย่างแน่นอน”

อากาศหนาวเช่นนี้ ยาเก็บไว้เพียงหกวันคงไม่เสียกระมัง

ช่างเถิด จะคิดมากไปทำไม ความจริงใจนางมีให้มากพอแล้ว ฉินเหยาคิดในใจอย่างมั่นใจ

ไป๋เฮ่อมองถุงหนังที่นางยื่นมา ในใจสั่นสะท้านอย่างรุนแรง แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย ลังเลว่าจะรับมาดีหรือไม่

การเปลี่ยนศัตรูเป็นมิตรย่อมเป็นเรื่องดี แต่สตรีชาวบ้านนางนี้…นางควรค่าหรือ

ฉินเหยายิ้มเล็กน้อยแล้วยื่นมือไปข้างหน้าอีกหน่อย ดวงตาสบเข้ากับดวงตาของไป๋เฮ่อตรงๆ แววตานั้นแฝงไว้ด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยที่สื่อนัยว่า ‘อย่าได้ไม่รู้คุณคน!’

เจ้าช่าง ‘มีมารยาท’ เสียจริง ไป๋เฮ่อเบ้ปาก ก่อนจะยื่นมือออกไปรับถุงหนังสองใบที่เต็มไปด้วยยาอย่างฝืนใจ