ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 640 ตรอกหย่งทง

ตอนที่ 640 ตรอกหย่งทง

ข้อเท็จจริงได้พิสูจน์แล้วว่าเงินนั้นใช้ได้ดีจริงๆ ครอบครัวของฉินเหยาสามารถผ่านด่านตรวจสอบสถานะและเข้าเมืองไปได้อย่างราบรื่น

เมื่อเดินออกจากทางเดินลอดอันยาวเหยียด สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาของครอบครัวทั้งแปดชีวิตก็คือถนนสายตรงที่กว้างขวาง ทอดยาวมุ่งตรงไปยังพระราชวังอันสูงตระหง่านแห่งหนึ่ง นั่นคือพระราชวังจื่อเวย

อาวั่งผู้ซึ่งพอจะมีความรู้เกี่ยวกับเมืองหลวงอยู่บ้างเพียงคนเดียวในกลุ่มได้กลายเป็นมัคคุเทศก์แนะนำไปแล้ว เขาชี้ไปยังตำหนักสูงตระหง่านที่ทำให้ทุกคนในครอบครัวต้องตกตะลึงพลางอธิบายว่า

“นั่นคือพระราชวังจื่อเวย สิ่งปลูกสร้างที่สูงที่สุดในเมือง เป็นตำหนักที่ฝ่าบาทองค์ปัจจุบันและเหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ใช้ว่าราชการและหารือกัน เรื่องสำคัญทั้งปวงในใต้หล้าล้วนถูกส่งจากขุนนางทั่วทุกสารทิศผ่านประตูนี้เข้าสู่พระหัตถ์ของโอรสสวรรค์”

“ในเมืองหลวงมีย่านอยู่ทั้งหมดหนึ่งร้อยสิบสองย่าน อีกทั้งยังมีตลาดใหญ่สี่ทิศ ได้แก่ตะวันออก ตะวันตก ใต้และเหนือ โดยใช้แม่น้ำหยางในเมืองเบื้องล่างพระราชวังจื่อเวยเป็นแนวเขต พื้นที่ในแม่น้ำเป็นที่พำนักขององค์เหนือหัว เหล่าเชื้อพระวงศ์และเหล่าขุนนางขันทีชั้นผู้ใหญ่ในวัง ส่วนนอกแม่น้ำเป็นที่พำนักของเหล่าขุนนางในราชสำนักและราษฎรทั่วไป…”

ครอบครัวทั้งแปดชีวิตเดินไปพลาง มองไปพลางและฟังไปพลางตลอดทาง รู้สึกเพียงว่าเมืองหลวงแห่งนี้กว้างใหญ่จนสุดลูกหูลูกตา เมื่อเงยหน้าขึ้น โดยทั่วไปแล้วล้วนเป็นตึกสูงสามชั้น บนอาคารเหล่านั้นมีชายคาโค้งงอน ขื่อคานแกะสลักและเสาทาสีสันงดงาม แม้แต่ประตูและหน้าต่างก็ยังประณีตบรรจงราวกับเป็นงานศิลปะ

บางครั้งบางคราวก็ยังได้เห็นอาคารสูงที่โดดเด่นเป็นพิเศษอยู่หลายหลัง ด้านบนนั้นมีสะพานสวรรค์ทอดข้าม เชื่อมต่ออาคารสูงหลังหนึ่งไปยังอีกหลังหนึ่ง ผู้คนเดินไปมาอยู่ด้านบน สวมใส่อาภรณ์ปลิวไสวเปี่ยมกลิ่นอายเซียนราวกับเป็นเทพเซียนบนสรวงสวรรค์

สถาปัตยกรรมของที่นี่และจังหวัดจื่อจิงช่างแตกต่างกันสุดขั้ว ในจังหวัดจื่อจิงแม้แต่ตึกสองชั้นยังพบเห็นได้น้อย รูปแบบของบ้านเรือนส่วนใหญ่ก็เป็นแบบโบราณที่เรียบง่ายแต่โอ่อ่า

ทว่าในเมืองหลวง ตึกสามชั้นกลับพบเห็นได้ทุกหนแห่ง โดยเฉพาะถนนการค้าสายหลัก สองฟากฝั่งเต็มไปด้วยตึกสูงเรียงราย ตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง อาคารแต่ละหลังล้วนมีเอกลักษณ์เป็นของตนเอง สีที่ทาก็เน้นความสดใสเป็นหลัก ช่างสะดุดตายิ่งนัก ให้ความรู้สึกราวกับมวลบุปผากำลังเบ่งบานพร้อมเพรียงกันอย่างแท้จริง

ความงดงามเลอเลิศทั้งใต้หล้า น่าจะมารวมกันอยู่ที่ถนนสายหลักของเมืองหลวงสายนี้แล้ว ไม่จำเป็นต้องไปถึงเจียงหนานหรือแคว้นม่อเป่ยก็สามารถสัมผัสได้ถึงเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของผู้คนจากทั่วทุกสารทิศ

พวกต้าหลางสี่พี่น้องมองไปตลอดทางจนตะลึงงันไปหมดแล้ว พวกเขาเดินอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่จอแจ นี่เป็นครั้งแรกที่สัมผัสได้ว่าคำว่า ‘มวลมนุษย์’ ที่กล่าวไว้ในตำรานั้นช่างแม่นยำเพียงใด

เมื่อปะปนเข้าไปในฝูงชนของเมืองหลวงแห่งนี้ พวกเขาก็รู้สึกเพียงว่าตนเองเป็นเพียงหนึ่งในมวลมนุษย์เหล่านั้น เล็กจิ๋วจนถึงขั้นที่ว่าหากช้าไปเพียงก้าวเดียวก็จะถูกคลื่นมนุษย์กลืนกิน

จนกระทั่งเดินออกจากถนนสายหลัก มุ่งหน้าไปยังย่านทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ถึงได้เริ่มเห็นลานบ้านเล็กๆ สองชั้นและชั้นเดียวอยู่บ้างเป็นครั้งคราว เสื้อผ้าอาภรณ์ของชาวบ้านที่สัญจรไปมาบนท้องถนนก็ค่อยๆ เปลี่ยนจากที่เคยวิจิตรงดงามตระการตามาเป็นเรียบง่ายธรรมดา สี่พี่น้องถึงได้มีความรู้สึกว่าที่แห่งนี้ยังคงเหมือนโลกมนุษย์อยู่บ้าง

ทั่วทั้งเมืองหลวง ฝั่งทิศตะวันตกมีชาวหูอาศัยอยู่มาก ถือเป็นแหล่งรวมตัวของแขกต่างแดน

ส่วนทิศเหนือก็คือดินแดนที่อยู่ใต้เบื้องพระบาทของโอรสสวรรค์อย่างแท้จริง ยิ่งเป็นย่านที่อยู่ทางเหนือก็ยิ่งแพง เป็นที่ตั้งของจวนเหล่าขุนนางใหญ่ในราชสำนัก ตลอดจนจวนของเหล่าชินอ๋องและองค์หญิง

ทางใต้ของเมืองมีพ่อค้าวานิชอยู่มาก นับเป็นสถานที่ที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในเมืองหลวง ร้านค้า โรงเตี๊ยมและร้านอาหารมีอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่ง

เมืองฝั่งตะวันออกที่อยู่ใกล้กับตลาดทิศใต้ก็คือที่พักอาศัยของชาวบ้านธรรมดาทั่วไป ในสายตาของเหล่าชนชั้นสูง คนที่อาศัยอยู่ในย่านทิศตะวันออกเฉียงใต้ล้วนเป็นพวกที่ไม่จำเป็นต้องเหลียวมอง

ในย่านทิศตะวันออกเฉียงใต้มีคนอยู่ทุกประเภท ผู้คนหลากหลายอาชีพล้วนอยู่ที่นี่

แต่ในย่านทิศตะวันออกเฉียงใต้นี้ก็ยังมีการแบ่งระดับ ผู้ที่อาศัยอยู่มุมตะวันออกเฉียงใต้ล้วนเป็นพ่อค้าวาณิชผู้มั่งคั่ง ส่วนผู้ที่อาศัยอยู่มุมทิศใต้ล้วนเป็นชนชั้นล่างผู้ยากจนที่ยังคงดิ้นรนอยู่บนเส้นความอดอยากและมีกิน

ผู้ที่อาศัยอยู่ในย่านทิศตะวันออก บ้างก็เป็นเจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยในที่ว่าการอำเภอ บ้างก็เป็นขุนนางผู้น้อยในเมืองหลวง สรุปคือ ไม่ว่าชาวนา พ่อค้า หรือบัณฑิตต่างก็จับจองอยู่กันคนละมุม ในยามปกติใครต่างก็ไม่ก้าวก่ายใคร

จวนของฉินเฟิงอยู่ในตรอกหย่งทง สถานที่นี้นับว่ายอดเยี่ยมมาก มันตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ติดกับกำแพงเมืองฝั่งทิศตะวันออก

ตรงนั้นมี ‘ประตูเชื่อม’ อยู่บานหนึ่ง แม้ว่าจะอยู่ไกลจากเมืองหลักของเมืองหลวงมาก แต่การเข้าออกเมืองกลับสะดวกสบายอย่างยิ่ง

ครั้งแรกที่เข้าเมืองหลวงยังไม่คุ้นเคยเส้นทาง ครอบครัวทั้งแปดชีวิตของฉินเหยาจึงเข้าเมืองทางประตูหลัก จำต้องเดินตัดทั่วทั้งเมืองหลวง ใช้เวลาหนึ่งชั่วยามเต็มๆ จึงจะมาถึง

อันที่จริงหากใช้ประตูเชื่อมซึ่งเป็นประตูเล็กๆ ที่มุมกำแพงนี้ เมื่อเข้าเมืองมาแล้ว ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อก็สามารถเข้าสู่ตรอกหย่งทงได้แล้ว

ในบรรดาครอบครัวทั้งแปดชีวิต อาวั่งถือได้ว่าเป็นคนท้องถิ่นของเมืองหลวงอยู่กึ่งหนึ่ง แต่ถึงกระนั้น แม้แต่อาวั่งเองก็ยังไม่เคยมายังย่านที่ห่างไกลเช่นนี้มาก่อน

เขาบอกว่า “แม้แต่นักโทษหลบหนีที่กำลังหนีการจับกุมก็ยังไม่มาซ่อนตัวในสถานที่ที่แม้แต่ภูตผีก็ยังไม่มาอย่างตรอกหย่งทงนี้เลย”

แต่พูดตามความจริง เรือนที่นี่นับว่าคุ้มค่าคุ้มราคาที่สุดแล้ว สามารถใช้ราคาที่สมเหตุสมผลซื้อเรือนขนาดใหญ่ที่มีลานเรือนสองลาน แถมยังเป็นแบบที่มีประตูและลานแยกเป็นสัดส่วนของตนเองอีกด้วย

จวนของฉินเฟิงนั้นหาได้ง่ายมาก ในตรอกหย่งทงแห่งนี้ เพียงแค่สุ่มถามผู้คนสักคนก็สามารถชี้ที่ตั้งของ ‘จวนตระกูลฉิน’ ได้ในทันที

เหตุผลมิใช่อื่นใด เพียงเพราะนี่คือเรือนเพียงหลังเดียวท่ามกลางหมู่เรือนชั้นเดียวในตรอกหย่งทงแห่งนี้ที่มีห้องใต้หลังคา

รถม้าหยุดลงที่หน้าประตูใหญ่ของเรือนสองลานที่มีห้องใต้หลังคาเพียงหลังเดียวหลังนี้ ทอดสายตามองไปยังหมู่เรือนชั้นเดียวที่กำแพงพังทลายกระเบื้องก็รั่วโดยรอบ หลิวจี้เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัยอย่างแท้จริง

“พี่เขยซื้อบ้านไว้ที่นี่ ไม่กลัวจะถูกขโมยขึ้นบ้านบ้างหรือ”

อาวั่งพลิกตัวลงจากหลังม้าแล้วอธิบายด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกว่า “เพียงตกลงกับเสมียนน้อยที่รับผิดชอบที่แถวนี้ไว้ก็เพียงพอแล้ว”

พูดให้ชัดก็คือ ขอเพียงเงินถึง ทุกอย่างล้วนจัดการได้ง่าย

ในสายตาของฉินเหยา ตรอกหย่งทงนี้ถึงจะห่างไกลไปสักหน่อย แต่ก็ยังอยู่ห่างจากแหล่งรวมตัวอันสับสนวุ่นวายของผู้คนสารพัดจำพวกอยู่หลายย่าน นับเป็นสถานที่ที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง

อีกทั้งยังอยู่ติดกับกำแพงเมืองตะวันออก หากเกิดเรื่องใหญ่ใดๆ ขึ้นในเมือง กองกำลังป้องกันเมืองย่อมตอบสนองเป็นกลุ่มแรกและสามารถเตรียมพร้อมได้เร็วที่สุด

ต่อให้ต้องหนีเอาชีวิตรอด ที่นี่ก็มีประตูเชื่อมให้ออกจากเมืองหลวงได้โดยตรง นับเป็นเส้นทางหลบหนีที่เร็วที่สุดอย่างแน่นอน

เห็นได้ชัดว่า การที่ฉินเฟิงเลือกสถานที่แห่งนี้ ย่อมผ่านการไตร่ตรองมาไม่น้อย

ท่ามกลางสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังของคนในครอบครัว ฉินเหยาก็หยิบกุญแจออกมา เปิดประตูใหญ่สีครามของจวนตระกูลฉินบานนี้ที่ถูกปิดตายมาอย่างน้อยครึ่งปี

แกนหมุนไม้ค่อยๆ หมุน ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดชวนให้เสียวฟัน กำแพงมงคลปรากฏสู่สายตาก่อนเป็นสิ่งแรก

กลิ่นอับฝุ่นจากการที่ไม่มีผู้อยู่อาศัยมาเนิ่นนานโชยมาปะทะใบหน้า ฉินเหยาใช้มือพัด ขณะกำลังเตรียมก้าวข้ามธรณีประตู หลิวจี้ก็ทนรอไม่ไหว ก้าวพรวดเข้าไปก่อนแล้ว

ทว่า คฤหาสน์หรูที่คาดหวังไว้เต็มอกกลับไม่ปรากฏ เรือนส่วนหน้านี้เล็กกว่าเรือนส่วนหน้าที่หมู่บ้านตระกูลหลิวของเขาเสียอีก

เรือนมีสองลาน ประตูใหญ่อยู่ทางด้านขวา เดินจากประตูใหญ่เข้าไป ด้านหน้าก็จะเป็นกำแพงกั้น สองฟากซ้ายขวามีห้องข้างเล็กๆ อยู่ฟากละหนึ่งห้อง เป็นที่พักสำหรับคนเฝ้าประตูต้อนรับแขกและผู้คุ้มกันเรือน

ต้องเดินอ้อมกำแพงกั้นจึงจะถึงลานเรือนหลักส่วนแรก

เรือนหลักหันหน้าเข้าหาห้องโถงใหญ่แห่งหนึ่ง ด้านซ้ายและขวาของห้องโถงมีห้องอีกฟากละสองห้อง เมื่อเดินผ่านประตูข้างทั้งสองด้าน จะพบทางเดินช่วงหนึ่ง ด้านซ้ายคือคลังเก็บของ ด้านขวาคือห้องครัว

เดินลึกเข้าไปอีกก็จะถึงลานของเรือนชั้นใน ที่นี่ดูกว้างขวางกว่าเรือนส่วนหน้าอยู่มากโข มีห้องห้าหกห้อง อีกทั้งยังมีห้องใต้หลังคาเล็กๆ ในเรือนสองชั้น ด้านล่างของห้องใต้หลังคามีภูเขาจำลองที่ไม่มีน้ำตั้งอยู่

ดูออกว่าฉินเฟิงไม่ค่อยได้มาอยู่ที่นี่ เครื่องเรือนและเตียงนอนภายในล้วนมีสภาพเหมือนไม่เคยมีคนใช้งาน ดูโล่งเตียนปราศจากเครื่องตกแต่งที่เป็นผ้าหรือต้นไม้ใบหญ้าใดๆ

ซื่อเหนียงมองปราดเดียวก็เห็นห้องใต้หลังคาห้องนั้น นางวิ่งไปอยู่เบื้องหน้าฉินเหยาก่อนจะเอ่ยถามอย่างตื่นเต้นว่าว่า “ท่านแม่ ข้าขออยู่ห้องใต้หลังคาได้หรือไม่เจ้าคะ”

ฉินเหยายังคงกำกับอาวั่งและอินเยว่ให้ขนย้ายสัมภาระอยู่ เมื่อได้ยินดังนั้นจึงให้ทุกคนหยุดมือจากงานที่ทำแล้วไปรวมตัวกันที่เรือนส่วนหน้าก่อน

“ยามนี้ก็เย็นมากแล้ว พวกเรามาแบ่งห้องกันก่อน หาอะไรง่าย ๆ กินแล้วก็พักผ่อนเถอะ มีเรื่องอะไรไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” ฉินเหยากล่าว

ทุกคนมิได้คัดค้าน ต่างรอคอยให้นางแบ่งห้องด้วยความคาดหวัง

หลิวจี้เมินเฉยต่อสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังของลูกสาวพลางส่งสายตาหวานเชื่อมให้ฉินเหยาอย่างบ้าคลั่ง ห้องใต้หลังคา ห้องใต้หลังคา เมียจ๋าข้าอยากได้ห้องใต้หลังคา！