ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 401 อ ำมหิตอย่ำงยิ่ง

หลิงอวี้จื้อกับเซียวเหยี่ยนออกจากเรือนไปแล้ว หลิงอวี้จื้อจับมือ

เซียวเหยี่ยนแน่น ถึงแม้รู้ว่าข้างนอกต้องโหดร้ายหดหู่มาก แต่ก็นึกไม่

ถึงว่ามันจะโหดร้ายหดหู่ถึงเพียงนี้

อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น ศพคนเต็มไปทุกหนแห่ง

ที่สำคัญคือศพทุกร่างล้วนไม่สมบูรณ์ ไม่แขนขาดก็ต้องขาขาด บางศพ

หัวขาด

ในบรรดาศพเหล่านี้มีชาวบ้านอยู่จำนวนหนึ่ง และมี

ผู้ใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพหลี่จำนวนหนึ่ง รวมทั้งนักรบไร้ชีพและ

มนุษย์หมาป่า

เซียวเหยี่ยนเคยผ่านสนามรบมาก่อน เห็นภาพเหล่านี้แล้วจิตใจยัง

สงบต่อไปได้ เพียงแต่แววตาเยือกเย็นลง ท่าทางขึงขังอย่างยิ่ง มือใต้

แขนเสื้อกำหมัดแน่นจนลั่นเสียงดังกรอบแกรบ เซียวเหยี่ยนก็ไม่ชอบ

การกวาดฆ่าผู้บริสุทธิ์เช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้นทุกคนล้วนเป็นชาวบ้านที่ไร้

อาวุธ

หลิงอวี้จื้อไม่เคยเห็นศพเยอะขนาดนี้มาก่อน เธอเอามืออุดปาก ความ

สะเทือนใจที่ได้รับยากเกินจะใช้คำมาบรรยาย โหดเหี้ยมอำมหิต

เหลือเกิน

“อวี้จื้อ ไม่เป็นไรนะ!”

หลิงอวี้จื้อส่ายหน้าเบาๆ

“ข้าไม่เป็นอะไร อู่จิ้นกับมั่วชิงไปไหนแล้ว พวกเขาคงไม่เกิดเรื่อง

หรอกกระมัง!”

เพิ่งสิ้นเสียงของหลิงอวี้จื้อ เงาคนผู้หนึ่งก็แวบเข้ามา มั่วชิงนั่นเอง

เสื้อเจี๋ยอ่าวสีกลีบดอกบัวของนางปกคลุมไปด้วยเลือด เพียงแต่ไม่รู้ว่า

เป็นเลือดของนางหรือว่ามนุษย์หมาป่า

มั่วชิงทรุดลงข้างๆ พวกเขาอย่างมั่นคง

“ท่านอ๋อง คุณหนู พวกท่านออกมาได้อย่างไรเจ้าคะ ข้างนอกอาจจะ

ยังมีมนุษย์หมาป่า พวกท่านรีบกลับไปเถิด”

“เจ้าบาดเจ็บแล้วหรือ”

“ถูกมนุษย์หมาป่าข่วนเป็นแผล แผลพวกนี้ไม่มีอะไร คุณหนูไม่ต้อง

เป็นห่วง”

“มั่วชิง ในเมืองยังมีมนุษย์หมาป่าอีกกี่ตัว”

มั่วชิงคิดสักครู่

“จัดการไปเกือบหมดแล้วเพคะ เพียงแต่สูญเสียคนของพวกเราไปไม่

น้อย มนุษย์หมาป่ากำจัดได้ เพียงแต่ชาวบ้านที่ถูกกัดบาดเจ็บค่อนข้าง

จัดการยากเพคะ”

หลิงอวี้จื้อเข้าใจความหมายของมั่วชิง ชาวบ้านที่ถูกนักรบไร้ชีพทำ

ร้ายสุดท้ายก็จะกลายเป็นนักรบไร้ชีพ จำนวนนี้ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ แน่

จะจัดการชาวบ้านในส่วนนี้เป็นปัญหายากจริงๆ

วิธีที่ดีที่สุด แน่นอนคือกำจัดคนที่ติดเชื้อให้หมด แต่พวกเขายังมีชีวิต

อยู่ บางคนได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย และอีกจำนวนหนึ่งถูกมนุษย์หมาป่า

ทำร้าย คนจำนวนนี้ปลอดภัย ต้องดูว่าถูกนักรบไร้ชีพทำร้ายหรือไม่

วิธีการเดียวก็คือวันถัดไปดูว่าแผลของพวกเขามีผื่นแดงขึ้นหรือไม่ นี่

เป็นสัญลักษณ์ของการติดเชื้อ

หากมั่นใจแล้วว่าคนเหล่านั้นติดเชื้อ จะจัดการคนพวกนั้นอย่างไรต่อ

จะกลายเป็นปัญหาใหญ่ ใครก็ไม่อยากตาย ถึงแม้พวกเขาจะยินดี แต่

ญาติๆ ก็คงห้าม

วิธีของเจียงสือโหดร้ายเกินไปแล้ว

“กวาดล้างนักรบไร้ชีพกับมนุษย์หมาป่าให้หมดก่อน และกำจัดศพ

ให้หมด

พรุ่งนี้ตรวจสอบชาวบ้านที่ยังมีชีวิตอยู่ทุกคน บ่ายวันพรุ่งนี้กองทัพ

ใหญ่คงจะมาถึงแล้ว ถึงตอนนั้นให้จางผิงพาชาวบ้านที่ยังไม่ติดเชื้อ

ออกไปจากเมือง มั่วชิง เจ้ากำชับอู่จิ้นให้ดี เรื่องนี้จะแพร่งพรายออกไป

ไม่ได้ เพื่อไม่ให้ชาวบ้านหวาดกลัวแตกตื่น ไม่ว่าอย่างไรต้องไม่ปล่อย

ให้นักรบไร้ชีพแพร่ขยายไปยังพื้นที่อื่น”

มั่วชิงพยักหน้า

“ข้าน้อยรับทราบเพคะ ท่านอ๋องพาคุณหนูกลับไปก่อนเถิด! เรื่องข้าง

นอกปล่อยให้ข้าน้อยกับอู่จิ้นจัดการเองเพคะ”

“มั่วชิง เจ้าต้องระวังนะ”

มั่วชิงพยักหน้า แล้วหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว หลิงอวี้จื้อ

อารมณ์หดหู่ ไม่ส่งเสียงใด เซียวเหยี่ยนรู้ว่าหลิงอวี้จื้อกำลังคิดอะไร

ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยขัดแย้งกันเพราะเรื่องของหนานเยียน

เขาเพิ่งเตรียมจะปลอบใจหลิงอวี้จื้อ เธอก็เอ่ยปากเสียก่อน

“อาเหยี่ยน ท่านไม่ต้องพูดอะไร เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของท่าน ข้ารู้

ว่าไม่สามารถถอนพิษนักรบไร้ชีพได้ หากปล่อยพวกเขาไว้ ก็รังแต่จะ

ทำร้ายคนมากขึ้น บางเรื่องข้าใช้อารมณ์มากเกินไป ข้าเพียงรู้สึกเสียใจ

มากเท่านั้น”

“เรื่องเหล่านี้ให้ข้าทำเอง”

“ข้าไม่เป็นอะไร ไม่เป็นอะไรจริงๆ พวกเรากลับไปก่อนเถิด! ตอนนี้

เราสูญเสียกำลังคนไปมาก จางผิงก็ยังไม่มา เจียงสือจะฉวยโอกาสนี้ส่ง

คนมาอ