ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 400 ลิ้มรสความรักที่ไม่มีวันได้ครอบครอง

ตอนที่ 400 ลิ้มรสความรักที่ไม่มีวันได้ครอบครอง

หลิงจื่อหรงบอกเขาว่า หลิงอวี้จื้อเป็นผู้หญิงที่ร้ายกาจและมี

แผนการมารยา ตอนนี้ที่เขาเห็นกลับเป็นสาวน้อยที่เป็นมิตร

จิตใจดี ต่างจากหลิงอวี้จื้อที่หลิงจื่อหรงบอกโดยสิ้นเชิง

หากนางร้ายกาจจริง ก็คงไม่สนใจความเป็นความตายของ

ชาวบ้านเหล่านี้เสียด้วยซ้ า

นึกถึงเรื่องที่ตนทำลงไป อวิ๋นซั่วก็รู้สึกผิดอย่างยิ่ง คอยช่วย

อยู่ข้างๆ หลิงอวี้จื้ออย่างเอาใจใส่

เซียวเหยี่ยนกำลังมองหลิงอวี้จื้อวุ่นงานอยู่ สายตามองตาม

นางติดๆ ช่างเป็นสาวน้อยที่มีเอกลักษณ์มากจริงๆ มีนางอยู่

ข้างกายตน พาให้รู้สึกอบอุ่นเป็นพิเศษ หัวใจทั้งดวงก็รู้สึกอุ่น

ละมุน

มู่หรงนี่อวิ๋นก็มองหลิงอวี้จื้ออยู่เช่นกัน หากไม่ใช่เพราะยัง

บาดเจ็บอยู่ เขาก็จะเข้าไปช่วยด้วย

พวกเขาเป็นโอรสสวรรค์ เคยสัมผัสพูดคุยแต่กับชนชั้นสูง อยู่

คนละชั้นกับชาวบ้านธรรมดาโดยสิ้นเชิง น้อยนักที่จะ

สังเกตเห็นความทุกข์ร้อนของชาวบ้าน

หลิงอวี้จื้อแม้จะเกิดในตระกูลผู้ดี กลับแตกต่างจากพวกเขา

ตรงจุดนี้ เธอสามารถคลุกคลีกลมกลืนเข้ากับชาวบ้านได้

ตอนนี้เองประตูเรือนก็ถูกผลักเปิดออก หมาป่ามนุษย์ผู้หนึ่ง

บุกเข้ามา ชาวบ้านในที่เกิดเหตุต่างตกใจกรีดร้อง

หลิงอวี้จื้อยังถือกาน้ าอยู่ในมือ จู่ๆ ก็เห็นชายร่างสูงหนึ่งเมตร

เก้าสิบ รูปร่างแข็งแรงกำยำ และในปากยังมีเขี้ยวยาวปรากฏ

ตัวต่อหน้าตน เธอก็ตกใจอยู่บ้างเช่นกัน

แต่เมื่อได้เข้าไปในสำนักอู๋จี๋แล้วจึงเห็นแบบนี้มามาก เวลาชั่ว

พริบตาเดียว เธอก็สามารถมีสติกลับมาได้ รีบปากาน้ าในมือ

ออกไป ตะโกนว่า

“อวิ๋นซั่ว เจ้ารีบพาพวกเขาไปหลบข้างหลังเรือน”

กาน้ าเมื่อปาไปแล้วก็ทำให้หมาป่ามนุษย์เดือดดาล พุ่งมา

ทางหลิงอวี้จื้อทันที เซียวเหยี่ยนดึงหลิงอวี้จื้อเข้ามาในอ้อม

อกทันใด แล้วผลักนางไปตรงหน้ามู่หรงนี่อวิ๋น หยิบกิ่งไม้จาก

พื้นขึ้นมาล่อหมาป่ามนุษย์

มู่หรงนี่อวิ๋นประคองหลิงอวี้จื้อ คิดจะพาหลิงอวี้จื้อไปเรือน

ด้านหลัง เพียงแต่หลิงอวี้จื้อไม่ยอมไป

“ไม่ได้ อาเหยี่ยนยังอยู่ที่นี่ มั่วชิงกับอู่จิ้นไม่ได้อยู่ที่ประตูหรือ

หรือว่าพวกนางเกิดเรื่องแล้ว นี่อวิ๋น เจ้าไปก่อน ข้าจะอยู่เป็น

เพื่อนอาเหยี่ยนที่นี่”

“เจ้าไม่มีวิทยายุทธ์”

“แม้จะตาย ข้าก็จะตายพร้อมเขา”

น้ าเสียงหลิงอวี้จื้อแน่วแน่ สายตามองตามเซียวเหยี่ยนไม่ห่าง

เห็นท้องของเซียวเหยี่ยนเลือดสาด เธอก็รู้ว่าบาดแผลของ

เซียวเหยี่ยนปริแล้ว ตั้งแต่เขาบาดเจ็บมาจนถึงตอนนี้ ยังไม่มี

โอกาสได้พักผ่อนรักษาดีๆ เลย ชีวิตของเซียวเหยี่ยนได้

สมุนไพรเซียนหลินจือช่วยไว้ จะเป็นอะไรไปอีกไม่ได้แล้ว

มู่หรงนี่อวิ๋นไม่ชักชวนนางอีก แต่เฝ้าอยู่ข้างกายหลิงอวี้จื้อ

เขารู้ว่าหลิงอวี้จื้อไม่ไปแน่ จึงได้เฝ้าอยู่ข้างเธอปกป้องเธอ ไม่

กล้าไปไหน

ถึงแม้เซียวเหยี่ยนจะได้รับบาดเจ็บ แต่หมาป่ามนุษย์คนเดียว

ยังพอรับมือได้ ผ่านไปชั่วครู่ หมาป่ามนุษย์ก็ตายด้วยน้ ามือ

เขา จัดการหมาป่ามนุษย์เสร็จแล้ว มุมปากเขาก็มีเลือดแดง

สดไหลออกมา เมื่อครู่พอขับลมปราณ แผลก็ปริออกโดย

สมบูรณ์

หลิงอวี้จื้อรีบวิ่งไปหา พยุงเซียวเหยี่ยน

“อาเหยี่ยน ท่านเป็นอย่างไรบ้าง”

“ข้าไม่เป็นอะไร อวี้จื้อ เจ้ากับมู่หรงนี่อวิ๋นไปหลังเรือนก่อน

ข้าจะไปดูสถานการณ์ข้างนอก”

“ข้าไปกับท่าน”

พูดจบหลิงอวี้จื้อก็หันไปหามู่หรงนี่อวิ๋น

“นี่อวิ๋น เจ้าเข้าไปก่อน ข้าจะไปกับอาเหยี่ยนไม่นานก็กลับ”

หลิงอวี้จื้อรู้ว่าโน้มน้าวเซียวเหยี่ยนไม่ได้ เธอเป็นห่วงเซียวเห

ยี่ยน ด้วยเหตุนี้จึงตัดสินใจไปดูกับเซียวเหยี่ยนด้วย แต่เธอไม่

สามารถดึงมู่หรงนี่อวิ๋นให้มาลำบากได้อีกแล้ว

เห็นหลิงอวี้จื้อทิ้งตนเองไว้ ใจของมู่หรงนี่อวิ๋นก็รู้สึกหดหู่ ใน

ใจของนาง ตนกับเซียวเหยี่ยนเทียบกันไม่ติด

หลิงอวี้จื้อพูดจบก็ไม่รอให้มู่หรงนี่อวิ๋นพูด ออกไปจากเรือน

กับเซียวเหยี่ยนแล้ว

มู่หรงนี่อวิ๋นไม่ได้ตามไป มองแผ่นหลังของหลิงอวี้จื้ออย่าง

เหม่อลอย คงเพราะเมื่อก่อนตนเองเจ้าสำราญจนเกินไป

ดังนั้นท่านเทวดาจึงให้เขาได้ลิ้มรสความรักที่ไม่มีวันได้

ครอบครองบ้าง