ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 407 ข้ำไม่ดีตรงไหนกันแน่

ตอนที่ 407 ข้ำไม่ดีตรงไหนกันแน่

หลิงอวี้จื้อตะลึงงัน เห็นได้ชัดว่านึกไม่ถึงว่าเฟิงอิ๋นจะจบชีวิต

ตนเอง จุดจบเช่นนี้เหนือความคาดหมายของเธอไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อก่อนเธอเกลียดแค้นเฟิงอิ๋นมาก แทบอยากจะฉีกกระชากเฟิงอิ๋น

ให้เละ

ตอนนี้คลุกคลีกับคนทุกระดับในสำนักอู๋จี๋มาแล้ว กลับรู้สึกว่า

เฟิงอิ๋นและชุนเหนียงต่างก็ไม่ใช่คนชั่วช้าจนไม่สามารถให้อภัยได้

พวกนางต่างคนก็ต่างต้องทนทุกข์ทรมาน โดยเฉพาะชุนเหนียง

กลายเป็นว่ามู่หรงกวานเสวี่ยร้ายโดยแท้จริง

เฟิงอิ๋นหมอบกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ไม่นานที่พื้นก็มีรอยเลือด

สีแดงสดเป็นแอ่ง เพราะเสียเลือดเกินไป ร่างกายจึงสั่นกระตุกเบาๆ

ในเมื่อเคยเป็นเพื่อนร่วมสำนักกันมาก่อน มั่วชิงเห็นเฟิงอิ๋นฆ่า

ตัวตาย ก็รู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้าง วิ่งไปตรงหน้าเฟิงอิ๋นโดยไม่รู้ตัว

“ท่านอ๋องรับปากจะปล่อยเจ้าไปแล้ว ข้ารู้ว่ากลับไปอาจารย์

จะต้องจัดการเจ้าแน่ เจ้าควรถือโอกาสนี้หนีสำนักอู๋จี๋ไป เฟิงอิ๋น

เหตุใดต้องหาเรื่องตายด้วย”

“อาจารย์ไม่เชื่อข้าอีกแล้ว กลับไปก็ตายเช่นกัน

มั่วชิง เพื่อจะออกไปจากสำนักอู๋จี๋เจ้าต้องยอมแลกไปมากมาย

เพียงใด ในใจเจ้ารู้ดี ข้าไม่โชคดีเช่นนั้น และไม่อยากได้รับความ

ทุกข์ทรมานเช่นนั้น

เห็นแก่ที่เคยเป็นเพื่อนร่วมสำนัก ข้าตายแล้ว เจ้าช่วยจัดการศพ

ข้าให้สิ้นซากด้วย อย่าให้ตกไปอยู่ในมืออาจารย์ได้”

“ได้ ข้ารับปากเจ้า”

มั่วชิงรับปาก ในใจยังคงเศร้า

เห็นมั่วชิงรับปาก เฟิงอิ๋นก็ดูเหมือนจะหายห่วงแล้ว ที่อกเลือด

ไหลไม่หยุด พูดจาก็ลำบากขึ้นทุกที นางพยายามเงยหน้าขึ้น มองไป

ทางเซียวเหยี่ยน

“เซียวเหยี่ยน ข้ากับเจ้ารู้จักกันมานานแล้ว ที่เจ้าไม่ชอบข้าไม่ใช่

เพราะใจเจ้ามีคนที่หมายปองอยู่แล้ว เจ้าบอกข้าที ทั้งหมดนี้…เป็น

เพราะอะไร ข้าไม่ดีตรงไหนกันแน่”

“เจ้าไม่ใช่คนที่ทำให้ใจข้าหวั่นไหว”

“แล้วนางล่ะ”

เฟิงอิ๋นชี้ไปทางหลิงอวี้จื้ออย่างยากลำบาก น ้าเสียงไม่ยินยอม

“เจ้าเจอผู้หญิงมาตั้งมากมาย แต่กลับหวั่นไหวเพราะนางหรือ

เซียวเหยี่ยน นางเป็นลูกสาวเจ้าได้เลยนะ”

หลิงอวี้จื้อรู้สึกหมดคำพูด เซียวเหยี่ยนแก่กว่าเธอแค่สิบเอ็ดปีเอง

สิบเอ็ดปีจะเป็นพ่อได้อย่างไร มีผู้ชายที่มีลูกเร็วขนาดนั้นเสียที่ไหน

แต่หน้าเธอก็ดูเหมือนเด็กน้อยเกินไป ส่วนเซียวเหยี่ยนก็เป็นผู้ชาย

ประเภทเป็นผู้ใหญ่นิ่งสุขุมอีก แทบจะเป็นแบบฉบับของคุณลุงกับ

สาวโลลิได้เลย

ใจของเฟิงอิ๋นคงจะหวั่นไหวเพราะเซียวเหยี่ยนจริงๆ มิเช่นนั้น

ป่านนี้แล้วคงไม่มัวมาถามคำถามนี้อีก เธอรู้สึกเห็นใจเฟิงอิ๋นอยู่บ้าง

แต่ไม่มีทางเห็นใจจนปล่อยคนข้างกายไปเด็ดขาด เธอไม่ได้ใจกว้าง

ขนาดนั้น ไม่มีเงินก็ยืมกันได้ แต่กับคนจะปล่อยให้ไปไม่ได้

“เฟิงอิ๋น ข้าเคยบอกตั้งนานแล้ว ข้าจะชอบใคร เจ้าไม่ต้องมายุ่ง

และไม่จำเป็นต้องอธิบายเจ้าด้วย”

ถึงแม้เฟิงอิ๋นใกล้จะตายแล้ว น ้าเสียงที่เซียวเหยี่ยนใช้พูด

กับเฟิงอิ๋นก็ยังไม่เปลี่ยนผัน ยังเย็นชามากอย่างเห็นได้ชัด

เฟิงอิ๋นพักสักครู่ เสียงยิ่งเบาลงทุกที

“เจ้าช่างใจจืดใจดำกับข้านัก เดิมทีข้าไม่ควรพูดเรื่องนี้กับเจ้า ข้า

คงจะบ้าไปแล้ว ที่ยังอยากบอกเรื่องนี้ให้เจ้ารู้อยู่ดี…”

พูดจบก็ใช้มือที่สั่นเทาหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งจากอกเสื้อ

“เป็นนาง เจ้า…เจ้าไปตรวจดูเอง ข้าช่วยเจ้าได้…ได้…มากเท่านี้

แหละ วันนี้ข้าไม่อยาก…มีชีวิตกลับไปแล้ว เซียวเหยี่ยน พบกันใหม่

ชาติหน้า…”

สุดท้ายเฟิงอิ๋นหลับตาลง มั่วชิงหยิบผ้าเช็ดหน้าจากมือเฟิงอิ๋นยื่น

ไปตรงหน้าเซียวเหยี่ยน ผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือดเฟิงอิ๋น บนนั้นปัก

ดอกเหมยแดงสองสามดอกอย่างสวยงามประณีต ฝีมือการปักดีมาก

เฟิงอิ๋นหมายความว่าผ้าเช็ดหน้าผืนนี้เป็นของหัวหน้าใหญ่ที่

ติดต่อกับเจียงสืออยู่เบื้องหลัง นั่นไม่ได้หมายถึงมู่หรงกวานเย่ว์

หรอกหรือ

ตอนนี้ผู้หญิงที่มีอำนาจที่สุดในแคว้นเว่ยตะวันตกก็คือ

มู่หรงกวานเย่ว์ นอกจากนาง ก็ไม่มีใครต้องติดต่อกับสำนักอู๋จี๋แล้ว

แถมยังมีมู่หรงกวานเสว