ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 406 ตอนจบถูกก ำหนดไว้แล้ว

ตอนที่ 406 ตอนจบถูกก ำหนดไว้แล้ว

เฟิงอิ๋นไม่ได้มองหลิงอวี้จื้อ สายตาตกไปอยู่ที่เซียวเหยี่ยน

“ข้าไม่ได้อยากจะข้องเกี่ยวอะไรกับเจ้าอีก แต่คำสั่งอาจารย์ไม่

อาจฝ่าฝืน เซียวเหยี่ยน ระหว่างเจ้ากับข้าถูกกำหนดให้รอดได้หนึ่ง

คนเท่านั้น”

นางมาวันนี้มีผลลัพธ์เพียงสองอย่าง เป็นนางเองที่เลอะเลือน

ตั้งแต่แรกเริ่ม นางเป็นคนของสำนักอู๋จี๋ เซียวเหยี่ยนเป็นบุตรชาย

ของซีหนานอ๋อง ชะตาชีวิตของพวกเขาสองคนถูกกำหนดไว้แล้ว

ให้มีจุดจบไม่ดี นอกเสียจากว่าเซียวเหยี่ยนจะลืมอดีตทุกอย่างหมด

จด แต่นั่นมันเป็นไปไม่ได้

“ข้าอยากชำระสะสางหนี้กับเจ้าอยู่แล้ว ในเมื่อเจ้ายังกัดไม่ปล่อย

เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”

เซียวเหยี่ยนสงบนิ่งมาก ไม่มีแววตระหนกตกใจแม้แต่น้อย

กระทั่งน ้าเสียงก็ยังเหมือนปกติ ไม่ลนลาน ไม่ร้อนรน

พูดจบแล้วเขาก็พยักหน้าให้อู่จิ้น อู่จิ้นหยิบนกหวีดกระดูกสัตว์

ขึ้นมาวางในปาก เสียงหวีดแหลมเสียดทะลุฟ้า ทำให้อีกาดำที่เกาะ

อยู่บนต้นไม้ตกใจบินหนี ได้ยินเพียงเสียงนกร้อง

หลิงอวี้จื้อเงยหน้ามองเซียวเหยี่ยนด้วยสีหน้ามึนงง หรือว่าเซียว

เหยี่ยนยังมีไม้เด็ด

เธอไม่เคยได้ยินเซียวเหยี่ยนบอกเลยว่าแถวนี้ยังมีคนของเขาอีก

หรือว่ามีองครักษ์ลับ หากมีองครักษ์ลับจริง ตอนที่นักรบไร้ชีพกับ

มนุษย์หมาป่าปรากฏตัว พวกเขาก็ควรจะออกมาแล้ว ทำไมต้องรอ

ถึงตอนนี้ละ

มีคำถามเต็มไปหมด หลิงอวี้จื้อมองคนชุดดำสิบกว่าคนที่บิน

โฉบลงมาจากฟ้า ทุกคนสวมเสื้อผ้าสำหรับปฏิบัติการกลางคืน ปิด

หน้าไว้ ทั้งตัวมีรังสีสังหารแผ่ซ่าน

สถานการณ์ที่ไม่เอื้ออำนวยพลิกผันในชั่วพริบตา

เฟิงอิ๋นหน้าเปลี่ยนสี

“เซียวเหยี่ยน นึกไม่ถึงว่าเจ้ายังเหลือไพ่ใบสุดท้าย”

เซียวเหยี่ยนจับมือของหลิงอวี้จื้อ พาหลิงอวี้จื้อถอยไปดูการต่อสู้

ข้างๆ กลัวว่าถ้าลงมือลงไม้หลิงอวี้จื้อจะโดนลูกหลง

เฟิงอิ๋นทำสัญญาณมือ บอกให้ทหารยามใต้บังคับบัญชาลงมือได้

สองฝ่ายต่างออกโรง หลิงอวี้จื้อยืดคอมองไปข้างหน้า มองดูแล้ว

ถามว่า

“อาเหยี่ยน คนพวกนี้เป็นใครกัน ท่านซ่อนคนกลุ่มนี้ไว้ตอน

ไหน”

แววตาของเซียวเหยี่ยนเลิ่กลั่กแวบหนึ่ง พูดอย่างคลุมเครือว่า

“พวกเขาก็เพิ่งมาทันเท่านั้น พวกเราไม่เป็นอะไรแล้ว”

หลิงอวี้จื้อวางใจได้แล้ว ถอนหายใจโล่งอกแรงๆ หนึ่งที

“สุดท้ายท่านอ๋องของเราก็เตรียมกันไว้อย่างรอบคอบเหมือนเดิม

มีพวกเขาอยู่ เฟิงอิ๋นแพ้แน่นอน เจียงสือคิดเช่นนี้ตามคาด ส่งคนมา

ลอบโจมตีจริงๆ”

เซียวเหยี่ยนมองคนชุดดำตรงหน้า ในใจกลับรู้สึกสับสน หาก

ไม่ใช่ทางเลือกสุดท้าย เขาจะไม่ขอร้องพวกเขาเด็ดขาด เขาไม่อยาก

เป็นหนี้บุญคุณนี้ แต่ตอนนี้สถานการณ์วิกฤติ ไม่ว่าอย่างไร เขาก็

ต้องปกป้องชีวิตทั้งสองคนเอาไว้ก่อน ต้องพาหลิงอวี้จื้อกลับเมือง

หลวงอย่างปลอดภัย

การต่อสู้ครั้งนี้จบลงอย่างรวดเร็ว เฟิงอิ๋นบาดเจ็บไปทั่วร่าง

ทหารยามที่พามาตายก็ตาย เจ็บก็เจ็บ ทุกคนถูกจับหมด นางอุดแผล

ตรงไหล่ซ้าย สะกดจุดบนนั้น เลือดหยุดไหลชั่วคราว

“เฟิงอิ๋น เจ้าแพ้แล้ว ข้าจะปล่อยให้เจ้าไป ถือว่าข้าชดใช้ให้เจ้า

จากนี้เป็นต้นไป ระหว่างเจ้ากับข้าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก หาก

คราวหน้าพบกัน ข้าจะไม่ยั้งมือเด็ดขาด”

เซียวเหยี่ยนไม่ได้คิดจะฆ่าเฟิงอิ๋น แต่คิดจะปล่อยนาง ถึงแม้เซียว

เหยี่ยนมีเจตนาจะฆ่าเฟิงอิ๋น แต่เฟิงอิ๋นก็เป็นคนหาสมุนไพรเซียน

หลินจือมา เขาไม่ชอบการเป็นหนี้บุญคุณคนที่สุด จึงถือโอกาสนี้

ชดใช้บุญคุณ

เฟิงอิ๋นกำกระบี่ยาวในมือแน่น ปลายกระบี่มีเลือดแดงสดไหล

หยดไม่หยุด นางหัวเราะขึ้นเสียงดัง

“เซียวเหยี่ยน ข้าไม่ต้องการให้เจ้าชดใช้บุญคุณอะไร ทำภารกิจ

ไม่สำเร็จ ข้าก็ไม่มีหน้ากลับไปพบอาจารย์อีก ข้าแพ้แล้ว จุดจบก็ถูก

กำหนดไว้แล้ว”

พูดจบก็ยกกระบี่ขึ้นแทงเข้าไปที่อกอย่างแรง

จากนั้นเฟิงอิ๋นก็ชักดาบออก เลือดสดสาดกระเซ็น นางทิ้งดาบ

ในมือ ไม่มีแรงรองรับร่างกายของตนเอง ถอยหลังไปสองสามก้าว

ถึงล้ม