ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 405 คนที่ท่านไม่ชอบเป็นคนน่าเหนื่อยหน่ายจริงๆ

พูดจบอวิ๋นซั่วก็ไป หลิงอวี้จื้อไม่ได้รั้งอวิ๋นซั่วไว้ คนที่พบช่วงนี้

ท ำไมถึงมีแต่คนเจตนำไม่ดี

พี่น้องตระกูลอวิ๋นนี่สมองใช้ไม่ได้เลย พี่สำวชอบก่อเรื่องไม่มี

เหตุผล น้องชำยคิดอะไรง่ำยๆ ตื้นๆ แต่ถือว่ำอวิ๋นซั่วยังมีจิตใจดี

ไม่ได้ท ำเรื่องอะไรเกินเลย หำกเป็นคนที่เจ้ำเล่ห์เหลี่ยมจัด ก็ยังไม่รู้

ว่ำจะก่อเรื่องอะไรอีก

“อวี้จื้อ ต่อไปอยู่ห่ำงๆ อวิ๋นซั่วไว้”

หลิงอวี้จื้อนั่งข้ำงเซียวเหยี่ยน แววตำเปล่งประกำย

“ตอนแรกข้ำคิดจะพูดเรื่องดีๆ ของอวิ๋นซั่วให้ท่ำนฟัง ตอนนี้ข้ำ

ถึงเข้ำใจ คนที่ท่ำนไม่ชอบ สุดท้ำยเป็นคนที่น่ำเหนื่อยหน่ำยจริงๆ”

“ข้ำชอบฟังเจ้ำพูดเช่นนี้”

“ท่ำนก็ต้องเรียนรู้จำกข้ำให้ดีๆ”

หลิงอวี้จื้อพูดพลำงรินน ้ำให้เซียวเหยี่ยนหนึ่งจอก

“มำ อำเหยี่ยน ดื่มน ้ำสักหน่อย”

เซียวเหยี่ยนรับน ้ำจำกมือหลิงอวี้จื้อ เพิ่งดื่มไปหนึ่งอึก มั่วชิงก็

รีบร้อนเข้ำมำ เพรำะรีบวิ่งเกินไป จึงหำยใจเข้ำออกอย่ำงเร็ว

“ท่ำนอ๋อง คุณหนู เฟิงอิ๋นพำคนมำล้อมเรือนไว้แล้วเพคะ”

หลิงอวี้จื้อตกใจทันที เจอนักรบไร้ชีพกับมนุษย์หมำป่ำแล้ว

ตอนนี้พวกเขำสูญเสียอย่ำงหนัก คนตำยก็ตำย คนเจ็บก็เจ็บ ต ำบล

เถำหยวนทั้งต ำบลโกลำหลไปตำมๆ กัน คนไม่น้อยยังคงค้นหำ

มนุษย์หมำป่ำกับนักรบไร้ชีพอยู่เลย

ทหำรยำมข้ำงนอกเรือนมีเหลืออยู่เพียงสิบกว่ำคน เฟิงอิ๋นพำคน

มำตอนนี้ พวกเขำไม่มีแรงต้ำนทำนเลย

หลิงอวี้จื้อมองเซียวเหยี่ยนที่อยู่ข้ำงๆ เห็นเซียวเหยี่ยนเม้มปำก

จึงเอื้อมมือไปจับมือเซียวเหยี่ยนโดยอัตโนมัติ

ไม่มีทำงแล้ว ตอนนี้ได้แต่รับมือไปตำมสถำนกำรณ์ก่อน ในเมื่อ

ต่อไปไม่ว่ำอะไรจะเกิดขึ้น เธอก็จะอยู่ข้ำงกำยเซียวเหยี่ยน ไม่หนี

ไปไหน

อื้ม เริ่มฮึกเหิมแล้ว

“อวี้จื้อ เจ้ำไปหำนี่อวิ๋น ข้ำจะออกไปดูกับพวกเขำ”

เซียวเหยี่ยนเป็นห่วงหลิงอวี้จื้อ ได้ยินว่ำเฟิงอิ๋นมำแล้ว ก่อนอื่น

ต้องจัดกำรเรื่องหลิงอวี้จื้อก่อน กลัวว่ำหลิงอวี้จื้อจะได้รับอันตรำย

ตอนนี้ หลิงอวี้จื้อไปไม่ได้แล้วแน่นอน เธอเอื้อมมือคว้ำแขนเสื้อ

เซียวเหยี่ยนไว้

“อำเหยี่ยน ไล่ข้ำไปตอนนี้ข้ำไม่ไว้ใจ ข้ำไม่อยำกให้ท่ำนไปเจอ

เฟิงอิ๋นโดยล ำพัง ข้ำอยำกไปกับท่ำน”

“อวี้จื้อ…”

เซียวเหยี่ยนท ำหน้ำเหลืออด เขำเข้ำใจเจตนำของหลิงอวี้จื้อ รู้

ว่ำหลิงอวี้จื้อเป็นห่วงเขำ อยำกจะพูดต่อ แต่หลิงอวี้จื้อปิดปำกเขำ

เสียก่อน

“ถึงแม้กระบี่จะแทงไม่เลือกหน้ำ แต่ข้ำเชื่อในโชคของข้ำ เฟิงอิ๋น

เป็นศัตรูหัวใจของข้ำ ศัตรูหัวใจมำแล้ว ข้ำไม่มีเหตุผลที่จะซ่อน”

เสียงของหลิงอวี้จื้อเพิ่งเงียบไป ประตูใหญ่ก็ถูกคนถีบเปิดออก

เฟิงอิ๋นพำคนบุกเข้ำมำ อู่จิ้นพำทหำรยำมในบ้ำนออกไปล้อมไว้ บัง

อยู่ข้ำงหน้ำเซียวเหยี่ยนกับหลิงอวี้จื้อ มองเฟิงอิ๋นด้วยสำยตำของ

เสือเตรียมตะครุบเหยื่อ

เฟิงอิ๋นพำคนมำสิบกว่ำคน ทั้งหมดเป็นยอดฝีมือส ำนักอู๋จี๋ สวม

ชุดสีด ำ เรียงแถวอย่ำงเป็นระเบียบ ยืนอยู่ข้ำงหลังเฟิงอิ๋นอย่ำง

เงียบเชียบ เหมือนกลุ่มวิญญำณที่จู่ๆ ก็โผล่มำ

หลิงอวี้จื้อแอบร้องในใจว่ำไม่ดีแล้ว จำกสภำพก ำลังคนสำมำรถ

รู้สึกได้ถึงช่ำงว่ำงระหว่ำงทั้งสองฝ่ำย คนทำงด้ำนนี้ต่อสู้มำเป็น

ระยะเวลำนำนแล้ว เหนื่อยล้ำอ่อนแรงนำนแล้ว คนจ ำนวนไม่น้อย

ได้รับบำดเจ็บด้วย ส่วนคนที่เฟิงอิ๋นพำมำนั้นเต็มไปด้วยพลัง

เฟิงอิ๋นสวมเสื้อเจี๋ยอ่ำวสีแดงเพลิงทั้งตัว ผมด ำยำวเกล้ำเป็น

มวยครอบด้วยรัดเกล้ำ ในมือถือกระบี่ยำว ยืนอยู่ท่ำมกลำงทหำร

ยำม มองเซียวเหยี่ยนกับหลิงอวี้จื้อด้วยสำยตำเยือกเย็น

“เฟิงอิ๋น ข้ำนึกว่ำชำตินี้พวกเรำจะไม่ได้พบหน้ำกันอีก นึกไม่ถึง

ว่ำจะได้พบกันเร็วเช่นนี้ เจ้ำคิดถึงข้ำขนำดนี้เชียวหรือ เจ้ำจะท ำ

อะไร จะมำเยือนพวกเรำก็ไม่ต้องเกรงใจหรอก แถมพำคนมำมำย

เช่นนี้อีก พวกเรำไม่ต้องลงไม้ลงมือกันก็ได้”

หลิงอวี้จื้อพูดด้วยน ้ำเสียงผ่อนคลำย มุมปำกยังแฝงรอยยิ้ม

มองเฟิงอิ๋นเช่นนี้ ด้วยท่ำทำงไม่สนใจโลกว่ำเก