ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 428 ชิวจวี๋ท้องแล้ว

“เจ้ายังมีหน้ามาเรียกข้าอีก”

หลิงอวี้จื้อถลึงตาใส่ชิวจวี๋แล้วเข้ามาในห้อง ถามให้รู้เรื่องว่าเกิด

อะไรขึ้นก่อนแล้วค่อยว่ากัน

หรูเยียนหยุดข้างๆ ชิวจวี๋ครู่หนึ่ง แววตาแสดงความผิดหวังอย่าง

มาก สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร จากนั้นเดินตามหลิงอวี้จื้อไป

ลู่ชิงชิงนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าขาวซีด สีหน้าไม่แสดงความรู้สึก

ใดๆ เหมือนหุ่นกระบอกที่ไร้ชีวิต แววตาก็ว่างเปล่า ไม่รู้ว่านาง

กำลังมองอะไรอยู่

หลิงจื่อเฉิงพร ่าพูดขอโทษด้วยดวงตาที่แดงก ่า เพียงแต่ลู่ชิงชิงไม่

มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ

เห็นหลิงอวี้จื้อเข้ามา หลิงจื่อเฉิงก็ทำท่าเหมือนเห็นอัศวิน

ช่วยชีวิตอย่างไรอย่างนั้น รีบเดินมาหา พูดอย่างร้อนรน

“อวี้จื้อ เจ้ามาพอดี เจ้ารีบพูดปลอบชิงชิงหน่อย”

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

“ข้า…”

หลิงจื่อเฉิงลำบากใจอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยปาก

อย่างไรดี

เห็นเขาอ ้าๆ อึ้งๆ หลิงอวี้จื้อก็ร้อนใจแล้ว ยื่นขาออกไปเตะเขา

หนึ่งครั้ง

“พี่จะทำให้ข้าร้อนใจตายแล้ว รีบพูดมา เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

“ชิวจวี๋ท้องแล้ว”

“เป็นลูกของเจ้าหรือ”

“คืนนั้นข้าดื่มเมาแล้ว ถึงได้ทำเรื่องเหลวไหลเช่นนี้”

หลิงจื่อเฉิงก้มหน้าอย่างสำนึกผิด ไม่กล้ามองลู่ชิงชิงที่นอนอยู่

บนเตียงเลย คล้ายเด็กน้อยที่กระทำความผิด

หลิงอวี้จื้อไม่สงสารหลิงจื่อเฉิงเลยสักนิด ด่าใส่หน้าหลิงจื่อเฉิง

โครมๆ

“นี่มันเหตุผลขี้หมาอะไรกัน ตอนแรกเจ้าร ่าร้องอยากสู่ขอชิงชิง

แถมยังพูดอีกว่าจะไม่ทำให้นางผิดหวังไปตลอดชีวิต ยอมสละทุก

อย่างเพื่ออยู่กับนาง แล้วนี่เพิ่งผ่านไปนานเท่าไรเอง ไม่นานเจ้าก็ไป

นอนกับหญิงอื่นแล้ว ซ ้ายังมีลูกอีก

หากเจ้าจะเมาเละเหมือนขี้โคลนเช่นนี้ สติแม้แต่น้อยนิดก็ไม่มี

แล้ว เจ้าจะนอนจนเกิดลูกได้หรือ”

“วันนั้นข้าดื่มหนักจริงๆ ข้ารู้ว่าข้าทำผิดต่อชิงชิง ตอนนี้ข้าไม่

กล้าขออะไรอีก หวังแต่เพียงว่าชิงชิงจะไม่ทำเรื่องโง่ๆ ทั้งหมดนี้

เป็นความผิดของข้า”

หลิงจื่อเฉิงพูดจบก็เดินไปข้างเตียงแล้วกุมมือลู่ชิงชิง

ลู่ชิงชิงไม่ขยับ มือคู่นั้นเย็นเป็นน ้าแข็ง หันไปทางอื่น ไม่มอง

หลิงจื่อเฉิง น ้าเสียงเย็นชาอย่างยิ่ง

“ท่านไปเถิด ตอนนี้ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า

ท่านเป็นคุณชายตระกูลขุนนาง ข้าเป็นเพียงอนุคนหนึ่ง ข้าไม่

คู่ควรกับท่าน ท่านไม่สามารถมีข้าเพียงคนเดียวได้ ข้าเตรียมใจไว้

นานแล้วว่าท่านยังสามารถแต่งกับภรรยาหลวงได้อีก

แต่ท่านไม่ควรให้นางมานอนบนเตียงของข้า ซ ้ายังสวมเสื้อผ้า

ของข้า และยังเอาเครื่องประดับของข้าให้นางด้วย

จื่อเฉิง ท่านเคยบอกว่าในใจท่านมีแต่ข้า ตอนนี้เมื่อคิดถึงคำพูดนี้

อีก ข้าก็ได้แต่รู้สึกว่าน่าขำ หากใจท่านมีเพียงแต่ข้าจริง จะปฏิบัติต่อ

ข้าเช่นนี้ได้อย่างไร เดิมทีข้าอยากตายไปเสียทุกอย่างจะได้จบ ใน

เมื่อท่านช่วยข้ามาแล้ว ข้าก็จะไม่ร้องขอความตายอีก หวังเพียงแต่

ว่าต่อไป ท่านไม่ต้องมาหาข้าอีก”

หลิงจื่อเฉิงสีหน้าเปลี่ยนทันที รีบร้อนอธิบาย

“ใครบอกเจ้าเช่นนี้ ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย คืนนั้นข้าดื่มเมาแล้ว

ข้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย ข้าไม่รู้ว่าตนเองทำอะไรไปบ้าง และไม่รู้

ด้วยว่าของเหล่านั้นไปอยู่ที่ชิวจวี๋ได้อย่างไร

ชิงชิง ข้าไม่เคยคิดจะทำให้เจ้าผิดหวัง และไม่คิดจะแต่งงานมี

ภรรยาหลวงด้วย ข้าคิดจะตั้งเจ้าให้เป็นภรรยาหลวงอยู่เสมอ เรื่อง

ชิวจวี๋ข้าจะจัดการอย่างถูกต้องเหมาะสม ข้าไม่เคยคิดกับนาง

เช่นนั้นเลย”

“ท่านไม่ต้องเสียแรงคิดแล้ว ชิวจวี๋มีลูกของท่าน ท่านอยากตั้งก็

ตั้งนางเถิด!”

ลู่ชิงชิงดูเหมือนจะหมดหวังไปแล้ว ไม่มองหน้าหลิงจื่อเฉิงเลย

ตั้งแต่ต้นจนจบ

หลิงอวี้จื้อพอจะเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ชิวจวี๋คิดจะใช้หลิงจื่อเฉิง

เพื่อชุบตัวเป็นนาย เธอเกลียดคนประเภทนี้ที่สุด ครั้งนี้ต้องสั่งสอน

ชิวจวี๋ให้หลาบจำ มองไปทางหรูเยียนที่ยังคงตะลึงอยู่แล้วสั่งการว่า

“เจ้าเรียกชิวจวี๋เข้ามา”