ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 427 ลู่ชิงชิงกระโดดน ้ำ

“ป้องกันตัวไงเจ้าคะ ท่านแม่ ท่านก็เห็นแล้ว ลูกสาวท่านแม่

มักจะมีเรื่องให้คนอื่นอิจฉา ข้าเพิ่งจะหายดีได้ครึ่งปี ในจวนนี้ไม่รู้

ว่ามีเรื่องสกปรกเกิดขึ้นมากมายเพียงใด ล้วนแต่เป็นเรื่องร้ายแรงถึง

ชีวิตของข้า

ต่อไปข้าจะดูสิว่าใครจะกล้ามาแผลงฤทธิ์ที่นี่อีก ข้าจะให้เจ้าหมา

ป่าผีนอนอยู่หน้าประตูเรือน ใครกล้าหาเรื่องก็กัดคนนั้น”

หลิงอวี้จื้อทำเสียงหึ พูดถึงเรื่องพวกนี้ ชวีเหยาก็รู้สึกผิดอีก ลูบ

หัวหลิงอวี้จื้อ

“เพราะแม่ไม่ดีเอง อวี้จื้อ ขอโทษนะ”

“ท่านแม่ เอาอีกแล้วนะ ข้าไม่ได้โทษท่าน เรื่องในอดีตอย่าพูดถึง

เลย”

หลิงอวี้จื้อโบกมือ แล้วถามไปตามเรื่อง

“หรูเยียน ข้าเพิ่งมาถึง เหตุใดจึงไม่เห็นชิวจวี๋ล่ะ”

หรูเรียนอ ้าๆ อึ้งๆ ดูเหมือนจะลำบากใจมาก

“นาง…”

“นางเป็นอะไร”

หลิงอวี้จื้อรู้สึกได้ว่าเกิดเรื่องแล้ว สีหน้าขรึมลง

“ช่วงนี้นางไปที่เรือนคุณชายใหญ่บ่อยๆ ข้าบอกนางไปหลาย

ครั้งแล้ว แต่นาง…”

“แต่นางไม่ยอมฟังใช่หรือไม่! ชิวจวี๋นี่มันเก่งจริงๆ นี่คิดจะเป็น

เมียน้อยสิท่า หรูเยียน หากนี่เป็นเรื่องจริง จะปล่อยให้อยู่ในจวน

ไม่ได้อีก”

“บ่าวทำให้คุณหนูวุ่นวายเสียแล้ว”

หรูเยียนคุกเข่าบนพื้น สีหน้าขอโทษ

นางไม่รู้จริงๆ ว่าชิวจวี๋จะกล้าขนาดนี้ นึกไม่ถึงว่าจะมีความคิดที่

จะจับหลิงจื่อเฉิง

นางพยายามห้ามทั้งทางตรงและทางอ้อมหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไร้

ประโยชน์ ชิวจวี๋ก็ยังจะทำตามใจ และยังไม่รู้ว่าหลิงจื่อเฉิงคิด

อย่างไร

“เอาเถิด เจ้าลุกขึ้น น้องสาวเจ้าไม่ได้ความ ไม่ใช่ความผิดของ

เจ้า”

หลิงอวี้จื้อลุกขึ้น ประคองหรูเยียนให้ขึ้นมา

“ก่อนหน้านี้ข้าปล่อยให้นางอยู่ในจวนเพราะจะให้โอกาสนาง

อีกสักครั้ง หากนางไม่รู้จักรักษาโอกาส ข้าก็ไม่เกรงใจแล้ว

หรูเยียน เจ้าก็อยู่กับข้ามาหลายปี ข้าดูแลเจ้าอย่างดี แต่ข้าไม่

สามารถทนคนเช่นนี้ได้”

“บ่าวเข้าใจเจ้าค่ะ แม้ว่าคุณหนูจะไล่ชิวจวี๋ออกจากจวน บ่าวก็จะ

ไม่เรียกร้องอะไร เรื่องนี้เป็นความผิดของชิวจวี๋เอง”

หรูเยียนเป็นคนเข้าใจเหตุผลอยู่แล้ว และไม่ขอร้องแทนชิวจวี๋

ก่อนหน้านี้นางขอร้องแทนชิวจวี๋มามากพอแล้ว ตอนนี้แม้แต่นาง

เองก็ผิดหวังในตัวชิวจวี๋

“อวี้จื้อ เรื่องนี้ต้องถามให้กระจ่าง ลองดูว่ามีเรื่องอะไรเข้าใจผิด

หรือไม่”

หลายวันมานี้มีแต่หรูเยียนที่คอยดูแลชวีเหยา ด้วยเหตุนี้ชวีเหยา

จึงชอบหรูเยียนมาก เห็นหน้าตาหรูเยียนมีความวิตกกังวล จึงช่วย

พูดแทนหรูเยียน

หลิงอวี้จื้อพยักหน้า เดินไปที่โต๊ะหยิบพุทราแดงมาสองสามเม็ด

เพิ่งจะหยิบเม็ดหนึ่งใส่ปาก จู่ๆ มั่วชิงก็รีบร้อนเข้ามาจากข้างนอก

“คุณหนูเจ้าคะ ทางเรือนคุณชายใหญ่เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ”

“หา…ใครเกิดเรื่อง”

หลิงอวี้จื้อแทบจะสำลักพุทราแดงในปาก พ่นพุทราแดงทิ้งทันที

“ลู่อี๋เหนียงเจ้าค่ะ”

“ชิงชิงเป็นอะไร”

“เมื่อครู่แม่นางลู่กระโดดน ้าเจ้าค่ะ ดีที่มีคนช่วยขึ้นมา คุณหนูจะ

ไปดูสักหน่อยหรือไม่เจ้าคะ”

หลิงอวี้จื้อไม่ทันพูดอะไร ออกจากห้องไปทันที หรูเยียนกับมั่ว

ชิงก็ตามไป หลิงอวี้จื้อเดินไวมาก

ลู่ชิงชิงเป็นหญิงสาวที่อ่อนโยนและจิตใจดี จู่ๆ นางเกิดกระโดด

น ้าขึ้นมา แสดงว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแน่นอน หากว่ากันตาม

สัญชาตญาณ เธอรู้สึกว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชิวจวี๋

นังเด็กคนนี้หาเรื่องเก่งเสียจริง เธอนึกว่าชิวจวี๋ผ่านเรื่องครั้งนั้น

ไปได้จะซื่อสัตย์ขึ้นมาบ้าง ไม่นานก็เอาสายตาไปมองหลิงจื่อเฉิง

เสียแล้ว ซ ้ายังบีบให้ลู่ชิงชิงต้องกระโดดทะเลสาบด้วย

แผนการร้ายกาจไม่ธรรมดาเลย แสดงว่าเด็กคนนี้ศีลธรรมมี

ปัญหา

เพิ่งเข้ามาในเรือนของหลิงจื่อเฉิงก็เห็นชิวจวี๋คุกเข่าอยู่ในเรือน

เห็นหลิงอวี้จื้อเข้ามา นางก็ก้มหน้าลงอย่างขี้ขลาด เรียกอย่างอับอาย

ขี้ขลาดว่า

“คุณหนู”