ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 426 บุญคุณนี้ต้องตอบแทนให้ได้

ตอนที่ 426 บุญคุณนี้ต้องตอบแทนให้ได้

“กราบทูลไทเฮา บ่าวเพิ่งจะได้ข่าวมาเพคะ ท่านอ๋องออกจาก

ตำบลเถาหยวนแล้ว กำลังอยู่ระหว่างทางกลับเมืองหลวงเพคะ”

มู่หรงกวานเย่ว์พยักหน้า เป็นสัญญาณว่ารับทราบแล้ว คำนวณ

วัน เซียวเหยี่ยนควรจะกลับมาแล้ว

นางเปลี่ยนอิริยาบถ ชี้ไปที่ไหล่ซ้าย

“ไม่รู้ว่าเราชราแล้วหรือไม่ ช่วงนี้ไหล่ด้านนี้ปวดเมื่อยเหลือเกิน

จื่ออี เจ้าบีบให้ข้าหน่อยสิ”

“พระราชกรณียกิจช่วงปีใหม่เยอะแยะมากมาย ไทเฮาเพียงแต่

ทรงงานมากไป ไทเฮาต้องดูแลพระวรกายมากขึ้นนะเพคะ”

จื่ออีนวดไหล่มู่หรงกวานเย่ว์เบาๆ เฉินมั่วฉือยังไม่ออกว่า

ราชการด้วยตนเอง วังหลังไม่มีเจ้า มู่หรงกวานเย่ว์จัดการดูแล

ทั้งหมด ตอนปลายปีมีเรื่องมากมายเหลือเกิน บางครั้งมู่หรงกวาน

เย่ว์ก็งานยุ่งจนดึกดื่น

“ต่อไปรอให้ฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์แล้ว เราเองก็สามารถปลด

ภาระบนบ่านี้ลงได้ พักผ่อนสบายๆ คราวนี้เซียวเหยี่ยนเป็นหนี้

น ้าใจข้ามากมายนัก เจ้าว่าเซียวเหยี่ยนควรจะตอบแทนน ้าใจข้า

อย่างไร”

จื่ออีไม่กล้าพูดส่งเดช ตอบกลับอย่างพิจารณาแล้ว

“ท่านอ๋องย่อมต้องดูเจตนาของไทเฮาอยู่แล้วเพคะ”

มู่หรงกวานเย่ว์เพิ่งจะรู้สึกว่าจิตใจรื่นรมย์ขึ้นเยอะ มุมปากยกขึ้น

เป็นรอยยิ้ม

“เจ้าดูสิ อย่างไรเขาก็หนีเราไปไม่พ้น หากไม่ใช่เพราะคนของเรา

ยื่นมือออกไปช่วย เขากับหลิงอวี้จื้อจะกลับเมืองหลวงได้หรือไม่

นั้น ก็มิอาจรู้ได้

เรากับเซียวเหยี่ยนลงเรือลำเดียวกันอยู่แล้ว แต่เขากลับใจร้ายกับ

เราเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียว บุญคุณคราวนี้ เราจะต้องให้เขาตอบ

แทนให้ดีๆ”

จื่ออีไม่กล้าพูดต่อ รู้เพียงว่ามู่หรงกวานเย่ว์ยังปล่อยวางจากเซียว

เหยี่ยนไม่ได้ ไม่ว่าด้วยเหตุผลกลใด มู่หรงกวานเย่ว์ก็ไม่อยากให้

เซียวเหยี่ยนเป็นอะไรไปตอนนี้

นางทั้งรักทั้งเกลียดทั้งต้องการประโยชน์จากเซียวเหยี่ยน ไม่มี

ทางใช้ประโยคสั้นๆ มาอธิบายให้ชัดเจนได้ ตอนนี้จื่ออีรู้สึกว่า

ถึงแม้จะไม่มีหลิงอวี้จื้อ สองคนนี้ก็ไปด้วยกันยากอยู่ดี ทั้งคู่ต่างอยู่

ในฐานะสูงส่งและเป็นคนที่คาดเดาไม่ได้ คนประเภทนี้สองคนอยู่

ด้วยกัน ยากเกินไปจริงๆ

เซียวเหยี่ยน ข้ารอให้เจ้ามาหาอยู่ เจ้าอยากขอนางแต่งงานอย่าง

ราบรื่น ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก

ไม่กี่วันต่อมา เซียวเหยี่ยนและหลิงอวี้จื้อกลับเมืองหลวงมา

ด้วยกัน เซียวเหยี่ยนพาหลิงอวี้จื้อไปส่งจวนมหาเสนาบดีก่อน

จากนั้นจึงกลับจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

หลิงอวี้จื้อกลับไปที่เรือนของตนเอง อาบน ้าอย่างสบาย ผมเปียก

ชื้น นอนเหยียดบนตั่งมีความรู้สึกง่วงงุนจะหลับ อย่างไรจวนมหา

เสนาบดีก็สบายอยู่ดี

อยู่มาครึ่งปีแล้ว นางมองที่นี่เป็นบ้านจริงๆ ของตนเองไปแล้ว

เพิ่งจะล้มตัวนอน ชวีเหยาก็เข้ามา หลิงอวี้จื้อเห็นว่าเป็นชวีเหยา

จึงนั่งตัวตรงทันที

“ท่านแม่ นั่งสิเจ้าคะ”

“ลูกคนนี้ ไม่ยอมกลับมาฉลองปีใหม่ ทุกวันข้าอกสั่นขวัญแขวน

ดีที่เจ้ากลับมาอย่างปลอดภัย”

หลิงอวี้จื้อหัวเราะคิกคักขณะกอดแขนชวีเหยา

“ท่านแม่เจ้าขา อย่าตำหนิข้าเลย ข้าก็กลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว

ไม่ใช่หรือ ท่านแม่อย่าลืมสิ ข้างกายข้ายังมีท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการ

แทนพระองค์นะ เขาปกป้องข้าได้”

“อย่างไรเจ้าก็ยังไม่ได้แต่งงาน รีบออกไปกับท่านอ๋องเช่นนี้ไม่

เหมาะสมจริง ๆ”

“ก็พ่อข้าทนไม่ไหว อยากจะให้ข้าไปอยู่ที่จวนท่านอ๋องโดยไม่

ต้องกลับมาใจจะขาด วางใจเถิดเจ้าค่ะ! ท่านแม่ ข้ารู้เรื่องความผิด

ชอบชั่วดีและศักดิ์ศรี ไม่ทำให้ท่านขายหน้าเด็ดขาด”

ชวีเหยาตำหนิหลิงอวี้จื้อไม่ลงอีก ในใจรู้สึกผิดต่อเด็กคนนี้อยู่

แล้ว ได้เห็นหลิงอวี้จื้อนั่งข้างๆ ตนเองอย่างสบายดี ก็วางใจแล้ว

“คุณหนู เหตุใดคุณหนูกลับมาแล้วถึงพาหมาป่ามาด้วยล่ะเจ้าคะ

สาวใช้ในเรือนตกใจกันไปหมดเลยเจ้าค่ะ”

หลิงอวี้จื้อหัวเราะฮาลั่น พูดว่า

“ไม่ต้องกลัว หมาป่าผีอ่อนโยนมาก ต่อไปข้ากับมั่วชิงจะเลี้ยงดู

ให้อาหารมัน ถ้ากลัว ต่อไปก็ไม่ต้องเข้าใกล้มันนะ”

“เจ้าเป็นผู้หญิง ควรจะมีความเป็นผู้หญิงหน่อย จะเลี้ยงหมาป่า

ไปทำไม”