ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 430 สมน ้ำหน้ำเจ้ำเช่นกัน

ตอนที่ 430 สมน ้ำหน้ำเจ้ำเช่นกัน

“เจ้าอย่ามาสาดน ้าใส่ชิงชิง ไม่มีใครพูดเลยว่าจะเอาลูกเจ้าไป ข้า

เพียงต้องการจะพิสูจน์สักหน่อย ว่าในท้องเจ้าเป็นสายเลือดของ

พี่ชายหรือไม่ พี่ชาย เจ้าคิดอย่างไรกับเรื่องนี้”

หลิงอวี้จื้อโยนคำถามใส่หลิงจื่อเฉิง ในเมื่อเรื่องนี้เป็นเรื่องของ

หลิงจื่อเฉิง เธอก็ไม่สามารถตัดสินใจแทนหลิงจื่อเฉิงได้ ว่าจะเก็บ

เด็กคนนี้ไว้หรือไม่

ดังนั้นเธอจึงโมโหมากเพราะชิวจวี๋เป็นคนของเธอ ลูกน้องของ

เธอทำเรื่องเช่นนี้ คิดดูแล้วเธอรู้สึกขายหน้ามาก

ประกอบกับลู่ชิงชิงกับเธอมีมิตรภาพที่ค่อนข้างดีต่อกัน เธอไม่

อยากเห็นลู่ชิงชิงโดนรังแก ขณะเดียวกันก็ผิดหวังในตัวหลิงจื่อเฉิง

มาก โยกโย้โลเลจนเป็นอะไรไปแล้วก็ไม่รู้ แรงฮึดตอนที่ไปสู่ขอลู่

ชิงชิงหายไปไหนหมดแล้ว

“อวี้จื้อ อย่างไรนี่ก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลหลิง…”

หลิงอวี้จื้อชี้หลิงจื่อเฉิง ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

“เจ้า…ความหมายของเจ้าคือให้ชิวจวี๋อยู่ต่อใช่หรือไม่”

“ข้าอยากเก็บเด็กไว้ ท่านพ่อเร่งเร้าแล้ว ข้า…”

หลิงจื่อเฉิงพูดจบก็หันไปทางลู่ชิงชิงที่อยู่บนเตียง

“ชิงชิง ขอโทษ ข้าจะไม่มอบสถานะอะไรให้ชิวจวี๋ ข้าเพียง

อยากจะเก็บเด็กคนนี้ไว้ ต่อไปจะไม่มีทางเกิดเรื่องเช่นนี้อีก จาก

วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะเลิกเหล้า”

“เจ้าเลิกเหล้าแล้วจะมีประโยชน์อะไร เจ้าดูไม่ออกหรือว่าชิวจวี๋

มีแรงจูงใจแอบแฝง เจ้าจะเก็บเด็กที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนได้หรือ

ต่อไปไม่ต้องมาหาชิงชิงแล้ว พี่ชาย เจ้าไม่คู่ควรกับชิงชิง”

หลิงจื่อเฉิงไม่ได้โต้แย้งต่อ ลู่ชิงชิงหลับตา น ้าตาสองสายไหลลง

จากตา จมเข้าไปในหมอนอย่างเงียบๆ ณ ตอนนี้รู้สึกเพียงหมดอาลัย

ตายอยาก

หลิงอวี้จื้อพูดจบก็หันไปทางชิวจวี๋ ยิ้มตาหยีพูดว่า

“ชิวจวี๋ เจ้ายังคุกเข่าอยู่กับพื้นเพื่ออะไร กลับกับข้า ตอนนี้เจ้ายัง

เป็นคนในเรือนข้า ลู่อี๋เหนียงต้องพักผ่อน เจ้าไม่ต้องมารบกวนการ

พักผ่อนของนางแล้ว บอกข้ามาดีๆ ว่าเจ้ารักใคร่ชื่นชมพี่ชายข้า

ตั้งแต่เมื่อไหร่”

ชิวจวี๋ได้ยินว่าหลิงอวี้จื้อจะพานางไป ก็กอดขาหลิงจื่อเฉิงทันที

“คุณชาย ข้าไม่ไป คุณหนูไม่ปล่อยบ่าวไว้แน่เจ้าค่ะ คุณชาย

ช่วยชีวิตลูกของเราด้วย หากข้าเกิดเรื่องก็ไม่เป็นอะไร แต่เด็ก

บริสุทธิ์นะเจ้าคะ”

“เจ้าอย่ามาเอะอะอะไรก็อ้างเด็กมาพูดนะ หากในท้องนี้อุ้ม

เลือดเนื้อเชื้อไขของพี่ชายข้าอยู่จริงๆ เช่นนั้นก็เป็นหลานของข้า

ด้วย ข้าจะทำร้ายคนในครอบครัวได้อย่างไร ข้าเพียงอยากจะคุยกับ

เจ้า เจ้าจะกลัวขนาดนี้เพื่ออะไร”

หลิงอวี้จื้อก้มมองชิวจวี๋จากมุมบน ถึงแม้มุมปากจะมีรอยยิ้ม แต่

แววตากลับเย็นชา

เมื่อสัมผัสกับแววตาของหลิงอวี้จื้อ ชิวจวี๋ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงมี

ความรู้สึกหวาดวิตก คุณหนูที่ดูน่ารักไร้เดียงสา นึกไม่ถึงว่าจะมี

แววตาที่น่ากลัวเช่นนี้ได้ แปลกจริงๆ

“อวี้จื้อ เจ้าอย่าทำร้ายนาง”

หลิงอวี้จื้อยื่นมือไปเขกหัวหลิงจื่อเฉิง

“ข้ากินนางก็ยังได้ สมน ้าหน้าเจ้าจริงๆ เสียดายผู้หญิงดีๆ อย่าง

ชิงชิง เจ้าก็ไม่ต้องรบกวนชิงชิงพักผ่อนแล้ว หรูเยียน เจ้าพาชิวจวี๋

กลับไปก่อน ข้ายังมีเรื่องต้องพูดกับชิงชิง”

“อวี้จื้อ เจ้าพูดปลอบใจชิงชิงให้ดีๆ นะ”

หลิงจื่อเฉิงยังหวังให้หลิงอวี้จื้อพูดกับลู่ชิงชิงแทนตนเอง ใน

เมื่อหลิงอวี้จื้อเป็นน้องสาวของตน เขาจึงนึกว่าหลิงอวี้จื้อจะต้อง

ช่วยพูดแทนเขา เพียงแต่หลิงอวี้จื้อไม่มีเจตนาเช่นนั้นแม้แต่น้อย

“ปลอบใจกับผีสิ”

หลิงอวี้จื้องึมงำ หลิงจื่อเฉิงมองลู่ชิงชิงที่อยู่บนเตียงแวบหนึ่ง

สายตารู้สึกผิดมาก เขารู้ว่าตอนนี้ลู่ชิงชิงไม่อยากเจอเขา อ้าปาก

พะงาบ สุดท้ายก็ออกจากห้องไป

ตอนเดินผ่านชิวจวี๋ หลิงจื่อเฉิงตั้งใจหยุดครู่หนึ่ง พูดกับชิวจวี๋ว่า

“เจ้าไม่ต้องกลัว อวี้จื้อไม่ทำอะไรเจ้าหรอก เจ้ากลับไปกับอวี้จื้อ

ก่อน นี่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของข้า ข้าจะเก็บเด็กคนนี้เอาไว้”

ได้ยินคำนี้ ชิวจวี๋ก็ลอบถอนหายใจ