ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 431 คนไม่สำมำรถแบ่งปันกันได้

ตอนที่ 431 คนไม่สำมำรถแบ่งปันกันได้

มีคำพูดนี้แล้ว หลิงอวี้จื้อก็ไม่กล้าทำอะไรนาง นึกถึงคำสั่งจาก

เบื้องบนขึ้นมาได้ จะทำหรือไม่ ก็ต้องดูว่าหลิงอวี้จื้อจะจัดการนาง

อย่างไร หากนางไร้เมตตา เช่นนั้นตนก็จะไม่เกรงใจ

หลิงอวี้จื้อให้คนอื่นออกไปให้หมด นั่งลงบนขอบเตียงของ

ลู่ชิงชิง

ลู่ชิงชิงเห็นคนอื่นออกไปแล้ว ถึงได้ลืมตา แค่นยิ้มออกมา

“อวี้จื้อ เจ้ากลับไปเถิด! ข้าไม่เป็นอะไร เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ข้าไม่

หาเรื่องตายอีก เมื่อครู่ข้าสติเลอะเลือนไปแล้ว”

เห็นใบหน้าขาวซีดของลู่ชิงชิง หลิงอวี้จื้อก็ถอนใจเบาๆ

“ชิงชิง ต่อไปเจ้าคิดจะทำอะไรหรือ”

หลิงอวี้จื้อไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆ แต่ถามเจตนาของลู่ชิง

ชิงก่อน

ในเมื่อพวกนางไม่ใช่คนคนเดียวกัน หากเปลี่ยนเป็นเธอ เธอคง

จะสั่งสอนมือที่สามให้หลาบจำสักที จากนั้นก็ไปจากผู้ชายคนนี้ไม่

กลับมาอีก หักหลังก็คือหักหลัง ไม่ต้องมีเหตุผลอะไรมากความ

แต่ลู่ชิงชิงเป็นคนยุคสมัยนี้ ผู้หญิงยุคสมัยนี้ส่วนใหญ่ก็รับการมี

ภรรยาหลายคนได้ เธอไม่สามารถไปบังคับให้คนอื่นคิดเหมือนเธอ

เรื่องนี้ควรจัดการอย่างไร ก็ต้องดูว่าลู่ชิงชิงเองจะตัดสินใจเช่นใด

“แท้งลูกไปแล้ว ท้องข้าก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก นายท่านก็กดดัน

จื่อเฉิงอย่างหนัก เรื่องนี้ข้าไม่โทษเขา”

ผ่านไปนานสักพัก ลู่ชิงชิงถึงได้เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าอ่อนล้า

“แสดงว่าเจ้าให้อภัยพี่ชาย ยอมรับทุกอย่างที่พี่ชายจัดการอย่าง

นั้นหรือ ชิวจวี๋อายุน้อยแต่มีแผนร้ายมากนัก เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง

ให้นางอยู่กับข้าเถิด อย่างนั้นจะมีปัญหาตามมาภายหลัง”

“จื่อเฉิงมีความคิดจะเก็บชิวจวี๋ไว้แล้ว ข้าจะเห็นด้วยหรือไม่ ไม่

สำคัญ

ข้าเป็นเพียงอนุคนหนึ่งเท่านั้น มีสิทธิ์อะไรจะต่อต้าน อวี้จื้อ ข้ารู้

ว่าเจ้าปรารถนาดีต่อข้า ข้ากับจื่อเฉิงคงเป็นเช่นนี้แหละ ต่อไปข้าไม่

อยากเจอเขาอีกแล้ว”

ลู่ชิงชิงหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับน ้าตา

“เดิมทีข้าควรทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ข้าทำไม่ได้ ข้ายอม

เป็นอนุภรรยาอยู่กับจื่อเฉิงเพราะว่าข้ารักเขาจริงๆ

ข้ารู้ดีว่าสักวันหนึ่งเขาจะต้องสู่ขอภรรยาหลวง แต่ว่าจื่อเฉิง

รับรองกับข้ามาโดยตลอด ว่าเขาจะตั้งข้าเป็นภรรยาหลวง ทั้งชีวิตนี้

จะมีข้าเป็นผู้หญิงคนเดียว

รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ข้าก็เชื่อคำพูดเหล่านี้ แอบเฝ้ารอให้วันนั้น

มาถึงอยู่ในใจ ดังนั้นเมื่อเห็นชิวจวี๋ในตอนนี้ถึงได้ทุกข์ใจนัก ถูก

นางจี้จุด ถึงขนาดทำเรื่องเหลวไหลลงไปได้

เดิมทีเรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว ดังนั้นข้าจึงไม่โทษเขา ข้า

ผิดเอง ข้าไม่ควรคิดอะไรเพ้อเจ้อ”

“นี่ไม่ใช่การคิดอะไรเพ้อเจ้อ นี่เป็นความรู้สึกปกติของคน

เจ้ากับพี่ชายอยู่ด้วยกันเพราะรักใคร่ซึ่งกันและกัน ตอนแรกเพื่อ

เจ้าแล้ว พี่ชายไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ใครจะยอมส่งคนร่วมหมอนให้

ผู้อื่นไปได้เล่า อะไรก็แบ่งปันกันได้ แต่คนไม่สามารถแบ่งปันกัน

ได้

แม้แต่ของกินก็ไม่สามารถแบ่งให้ข้ากินหนึ่งคำ เจ้ากินหนึ่งคำ

เช่นนั้นไม่มีสุขอนามัยเอาเสียเลย

มีเพียงแต่คนที่ไม่สนใจเท่านั้นแหละที่ปล่อยให้เป็นอย่างไรก็ได้

เจ้าเป็นผู้หญิงที่ดี พี่ใหญ่ผิดต่อเจ้า ข้าจะไม่เกลี้ยกล่อมเจ้าเพื่อพี่ชาย

เจ้าคิดให้กระจ่างเอาเอง ไม่ว่าเจ้าจะทำอย่างไร ข้าก็จะยืนอยู่ข้างเจ้า

มีเรื่องอะไรก็มาหาข้า”

ลู่ชิงชิงอยู่ในจวนมหาเสนาบดีไม่มีที่พึ่งพิง มีเพียงหลิงอวี้จื้อ

เท่านั้นที่ปฏิบัติต่อนางอย่างจริงใจ ด้วยเหตุนี้เมื่อได้ยินหลิงอวี้จื้อ

พูดเช่นนี้ นางก็รู้สึกอบอุ่นอิ่มเอมใจ เผยรอยยิ้มให้กับหลิงอวี้จื้อ

“ขอบใจนะ อวี้จื้อ ยังดีที่มีเจ้า”

“เป็นผู้หญิงด้วยกัน ย่อมต้องช่วยพวกของตนอยู่แล้ว อีกอย่าง

ชิวจวี๋เป็นคนในเรือนข้า คนที่ควรพูดขอโทษคือข้า ข้าไม่ได้

ควบคุมดูแลคนใต้บังคับบัญชาให้ดี ชิงชิง ขอโทษนะ”

ลู่ชิงชิงส่ายหน้า

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้าเลย คำพูดขอโทษของเจ้า ข้ารับไว้

ไม่ได้ เข้าจวนมหาเสนาบดีมาแล้ว ข้าก็เป็นคนของจวนมหา

เสนาบดีไปตลอดชีวิต ข้าอยู่ในจวนนี้ไม่มีคนอื่นเป็นที่พึ่งได้เลย

อวี้จื้อ ข้าสร้างปัญหาให้เจ้ามากมาย เจ้ารำคาญข้