ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 433 ตนเองทำตายเองใครก็ห้ามไม่อยู่

ตอนที่ 433 ตนเองทำตายเองใครก็ห้ามไม่อยู่

“คุณหนู บ่าว…”

ชิวจวี๋อธิบายตะกุกตะกัก หลิงอวี้จื้อไม่แม้แต่จะมองชิวจวี๋

“หูข้าไม่ได้หนวก ข้าได้ยินทุกอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง เจ้าไม่ต้อง

อธิบาย”

ชิวจวี๋คุกเข่ากับพื้นทันที

“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวไม่นึกว่าลู่อี๋เหนียงจะถึงขั้นกระโดด

ทะเลสาบ เรื่องนี้บ่าวผิดเอง บ่าวยอมรับผิดแล้วเจ้าค่ะ”

“เจ้าไม่นึกว่าชิงชิงจะกระโดดทะเลสาบเสียที่ไหน เจ้าอยากให้

นางตายจนแทบทนไม่ไหว เจ้าคงผิดหวังมากล่ะสิที่มีคนช่วยชีวิต

นางไว้ได้! ชิวจวี๋ เหตุใดเจ้าถึงยอมรับผิดเก่งเช่นนี้ ครั้งที่แล้วเจ้าก็

ยอมรับผิด โขกหัวจนหัวแตกไปแล้ว คราวนี้เจ้าจะยอมรับผิด

อย่างไร”

หลิงอวี้จื้อพูดช้าๆ จากนั้นก็นั่งลงบนเก้าอี้ วันนี้เธอจะต้องสั่ง

สอนชิวจวี๋ให้หลาบจำ ครั้งก่อนเห็นแก่หน้าหรูเยียน ครั้งนี้จะไม่

ปล่อยชิวจวี๋ไปง่ายๆ แล้ว ได้สั่งสอนมือที่สามเป็นเรื่องบันเทิงใจ

มาก

ชิวจวี๋เงยหน้าขึ้น ขอความช่วยเหลือจากหรูเยียน หวังว่า

หรูเยียนจะพูดแทนนาง เพียงแต่หรูเยียนหันไปทางอื่น ไม่มีเจตนา

จะช่วยขอร้องแทนนางแม้แต่น้อย ชิวจวี๋แอบแค้นอยู่ในใจ นึกไม่ถึง

ว่าพี่สาวคนนี้จะใจจืดใจดำ ไม่ช่วยขอร้องแทนนางในเวลาเช่นนี้

“คุณหนูจะจัดการบ่าวอย่างไรเจ้าคะ”

อย่างไรเสีย หลิงจื่อเฉิงก็เอ่ยปากว่าจะเก็บเด็กในท้องนางเอาไว้

นางประมาณการไว้ว่าหลิงอวี้จื้อคงไม่กล้าทำอะไรเกินเลย

หลิงอวี้จื้อมองปราดไปที่ชิวจวี๋ พูดว่า

“ไปคุกเข่าข้างนอกสามชั่วยาม”

“คุณหนูเจ้าคะ ตอนนี้บ่าวมีครรภ์ คุกเข่าไม่ได้จริงๆ นะเจ้าคะ

คุณหนูจะลงโทษบ่าวอย่างไรก็ได้ แต่ในท้องของบ่าวกำลังอุ้มครรภ์

เลือดเนื้อเชื้อไขของคุณชายใหญ่อยู่นะเจ้าคะ”

“เจ้าไม่ต้องมาย ้าเตือนข้าซ ้าๆ ข้าความจำดีมากอยู่แล้ว ข้าให้เจ้า

ไปคุกเข่า ไม่ได้ให้ลูกในท้องเจ้าไปคุกเข่าสักหน่อย”

หลิงอวี้จื้อเพียงแต่อยากแกล้งให้ชิวจวี๋ตกใจ ไม่ได้จะให้นาง

คุกเข่าถึงสามชั่วยามจริงๆ

เธอไม่ได้คิดจะเอาลูกของนางออกไปจริงๆ ทำคนแท้งไม่ใช่

เรื่องที่เธอชอบทำ เพียงแต่ชิวจวี๋ควรจะได้รับการลงโทษบ้าง

เห็นชิวจวี๋คุกเข่าอยู่กับพื้น ไม่มีเจตนาจะลุก หลิงอวี้จื้อก็ถลึงตา

ใส่ชิวจวี๋

“ยังไม่รีบไปอีก เพิ่มอีกหนึ่งชั่วยาม ชิวจวี๋ หากเจ้ายังประวิงเวลา

อีก ข้าจะเปลี่ยนเป็นห้าชั่วยาม”

ชิวจวี๋กัดปาก ได้อุ้มท้องเด็กคนนี้นับว่าเป็นโชคดี จะไม่ยอมให้

หลิงอวี้จื้อทำร้ายเด็กในท้องเป็นอันขาด เห็นได้ชัดว่าหลิงอวี้จื้อไม่มี

เจตนาจะปล่อยนาง หากไม่มีเด็กคนนี้แล้ว นางก็จะไม่มีโอกาสได้

อยู่กับหลิงจื่อเฉิง นางจะมีโอกาสนี้ได้ ก็ต้องพึ่งเด็กในท้องคนนี้

เท่านั้น

ในเมื่อหลิงอวี้จื้อไม่เมตตา เช่นนั้นก็อย่าโทษที่ตนเสียมารยาทก็

แล้วกัน

คิดถึงตรงนี้ นางก็ลุกขึ้น หยิบกริชที่พกติดตัวพุ่งเข้าใส่หลิงอวี้จื้อ

ทันที หลิงอวี้จื้อเป็นคนมือเท้าว่องไวอยู่แล้ว เห็นชิวจวี๋พุ่งเข้ามา ก็

หลบชิวจวี๋ทันที ชิวจวี๋พุ่งเข้าหาอากาศ ท้องชนเข้ากับมุมโต๊ะอย่าง

จัง ชิวจวี๋ปวดแปลบทันที กริชในมือตกลงบนพื้น เรื่องเกิดขึ้น

กะทันหันมาก ครู่ใหญ่กว่าหรูเยียนจะมีสติกลับมา คิดจะเข้าไป แต่

สุดท้ายก็ประคองหลิวอวี้จื้อ

“คุณหนู ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ!”

หลิงอวี้จื้อส่ายหน้า ดีที่เธอมือเท้าไว ชิวจวี๋ช่างกล้าจริงๆ

“ท่านพี่ ข้าเจ็บท้องมาก เจ้าไปตามท่านหมอให้ข้าที ต้องปกป้อง

ลูกข้าให้ได้นะ”

ชิวจวี๋กุมท้อง มองหรูเยียนด้วยท่าทางน่าสงสาร นั่งกับพื้นอย่าง

ไร้เรี่ยวแรง

“หรูเยียน ไปตามหมอเถิด!”

เด็กคนนี้เป็นลูกของหลิงจื่อเฉิง เธอเพียงอยากสั่งสอนชิวจวี๋สัก

หน่อย แต่ไม่ได้คิดจะทำอะไรลูกของนาง หากสามารถรักษาเด็กไว้

ได้ เธอก็จะรักษาเด็กไว้ แต่ชิวจวี๋อย่าคิดว่าจะหนีเคราะห์กรรมครั้ง

นี้ไปง่ายๆ

ได้รับการอนุมัติจากหลิงอวี้จื้อแล้ว หรูเยียนถึงได้ไปเชิญหมอ

หลิงอวี้จื้อเดินไปตรงหน้าชิวจวี๋ เห็นกระโปรงสีเขียวหยกของนางมี

รอยเลือดสีแดงสด เธอรู้ว่าเด็กมีโอกาสตายมากกว่ารอด ในใจก็นึก

เสียใจแทนชีวิตน้อยๆ นี้ เป็นแม่ที่หาเรื่องเด