ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 434 เจ้าไม่มีคุณสมบัติเป็นแม่คน

ตอนที่ 434 เจ้าไม่มีคุณสมบัติเป็นแม่คน

“คุณหนู โหดร้ายนักนะ ลูกข้าผิดอะไร ทำไมต้องลงมือกับลูก

ข้า”

ชิวจวี๋กัดริมฝีปาก จ้องหลิงอวี้จื้อเขม็งด้วยความเกลียดชัง

“ถ้าเจ้าไม่มีใจจะฆ่า จะเดือดร้อนไปถึงลูกได้อย่างไร เจ้าอยากจะ

เอาบัญชีแค้นนี้มาคิดกับข้า อย่างนั้นก็ไม่มีเหตุผล มีคำพูดที่ว่า ภัย

จากธรรมชาติยังหนีรอดได้ ภัยที่ก่อเองอย่างไรก็หนีไม่พ้น เจ้าเป็น

อย่างหลังนั่นแหละ”

ชิวจวี๋ไม่ได้โต้ตอบ นางนึกว่าหลิงอวี้จื้อจะเห็นแก่หน้าหลิงจื่อเฉิง

แล้วคงจะไม่ทำอะไรนาง นางประเมินหลิงอวี้จื้อต ่าไปอย่างเห็นได้

ชัด นึกไม่ถึงว่าหลิงอวี้จื้อจะกล้าขนาดนี้ อาศัยว่ามีอ๋องผู้สำเร็จ

ราชการแทนพระองค์คอยหนุนหลัง ก็อยู่ในจวนมหาเสนาบดีได้โดย

ไม่มีขื่อมีแป

ตอนนี้ปกป้องลูกไว้ไม่ได้แล้ว สูญเสียลูกไปแล้ว นางก็ไม่

สามารถอยู่กับหลิงจื่อเฉิงได้แล้ว หลิงอวี้จื้อก็จะไล่นางออกจากจวน

ทันที เมื่อใดที่ออกจากจวนมหาเสนาบดีไป เจ้านายที่อยู่เบื้องหลังผู้

นั้น ก็จะไม่มีวันปล่อยนาง สิ่งที่รอนางอยู่มีแต่ถนนแห่งความตาย

เท่านั้น

นางเพียรทำทุกวิถีทางเพื่อให้มีวันนี้ แต่ถูกหลิงอวี้จื้อทำลายทิ้ง

ไปอย่างง่ายได้

ถึงแม้ในใจจะเกลียดจนแทบทนไม่ไหว แต่ก็ทำอะไรหลิงอวี้จื้อ

ไม่ได้ นางเป็นเพียงสาวใช้ไร้ที่พึ่ง พี่สาวแท้ๆ ยังเข้าข้างหลิงอวี้จื้อ

นางจะต้องทำอะไรสักอย่าง มิเช่นนั้นใครก็จัดการอะไรไม่ได้

คิดถึงตรงนี้ จู่ๆ ชิวจวี๋ก็พุ่งเข้าชนหลิงอวี้จื้อ หลิงอวี้จื้อนึกไม่ถึง

ว่าจนป่านนี้แล้ว ชิวจวี๋ยังกล้าลงมือทำอะไรอีก ด้วยเหตุนี้เธอจึง

ไม่ได้เตรียมป้องกัน โดนชิวจวี๋ชนล้มลงพื้นทันที ชิวจวี๋ฉวยโอกาส

ดึงปิ่นปักผมของหลิงอวี้จื้อ แทงเข้าท้องตนเองอย่างแรง

เวรกรรม นึกไม่ถึงว่าแม่สาวคนนี้จะโหดร้ายกับตนเองอย่างนี้

ยังรักษาเด็กเอาไว้ได้หรือไม่ ยังไม่แน่ใจเลย นึกไม่ถึงว่านางจะยอม

แพ้ไปเสียก่อน แล้วใช้วิธีนี้โยนความผิดให้ผู้อื่น

แบบนี้อยากคลอดลูกเสียที่ไหน เห็นได้ชัดว่าจะอาศัยลูกตนเอง

ไต่เต้า

ชิวจวี๋คิดจะบินขึ้นกิ่งไม้กลายร่างเป็นหงส์ คิดจนเป็นบ้าไปแล้ว

วิธีแบบนี้ยังคิดออกมาได้

“ชิวจวี๋ เจ้ายังกล้าว่าข้าโหดร้ายอีกหรือ เจ้าต่างหากที่โหดโดย

แท้จริง ไม่ยอมช่วยลูกตนเองให้ถึงที่สุด ซ ้ายังทำลายโอกาสรอด

สุดท้ายของลูกตนเองอีก เด็กคนนี้เจ้าเป็นคนฆ่าเอง เจ้าไม่มี

คุณสมบัติจะเป็นแม่คนเลยแม้แต่น้อย เด็กที่มาเกิดในท้องเจ้าก็

เคราะห์ร้ายไปด้วย”

ชิวจวี๋ทนความเจ็บปวดสาหัสบริเวณท้อง ใบหน้าซีดเผือด แต่

ไม่ได้พูดอะไร นางได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบจากข้างนอกแล้ว อีก

สักครู่คอยดูว่าหลิงจื่อเฉิงจะเข้าข้างใคร

หลิงอวี้จื้อก็ได้ยินเสียงฝีเท้าแล้วเช่นกัน เงยหน้ามองไป

หลิงจ้ายเทียนกับหลิงจื่อเฉิงมาด้วยกัน ทั้งสองต่างเร่งฝีเท้า เห็น

ชิวจวี๋นอนอยู่บนพื้น ปิ่นยังปักอยู่บนท้อง เสื้อบริเวณท้องของชิวจวี๋

ถูกย้อมด้วยสีแดงสดของเลือด ทั้งสองก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

“อวี้จื้อ เกิดอะไรขึ้น”

หลิงจ้ายเทียนทำหน้าเคร่ง น ้าเสียงเริ่มเจือความโมโห

เขาเพิ่งกลับมาถึงจวนก็ได้ยินข่าวว่าชิวจวี๋ท้องแล้ว อารมณ์ดีมาก

กำลังคิดจะรีบไปดูสถานการณ์ที่เรือนของหลิงจื่อเฉิงสักหน่อย

เมื่อรู้ว่าชิวจวี๋ถูกหลิงอวี้จื้อพาตัวไปแล้ว ระหว่างทางก็เห็นหรูเยียน

รีบร้อนไปตามหมอ จึงเร่งฝีเท้าตามมาทันที ก็พบกับหลิงจื่อเฉิง

บริเวณประตูพอดี

ไม่คิดว่าเมื่อมาถึง ก็ได้เห็นเหตุการณ์เช่นนี้ ดูท่าแล้ว หลานคน

โตของเขาไม่มีอีกแล้ว

หลิงจื่อเฉิงรีบเข้ามาพยุงชิวจวี๋ทันที เห็นหลิงจื่อเฉิงมา ชิวจวี๋ก็จับ

มือหลิงจื่อเฉิงแน่น น ้าเสียงเจ็บปวดทรมานมาก

“คุณชาย บ่าวใช้ไม่ได้ ไม่ได้ปกป้องเด็กในท้องไว้ให้ดี

คุณหนูบอกว่าต้องการแก้แค้นให้ลู่อี๋เหนียง ยืนกรานพูดว่าบ่าว

ไม่ควรค่าจะคลอดลูกให้คุณชายใหญ่ ถึงกับหยิบปิ่นปักผมมาแทง

กลางท้องของบ่าว ลูกเป็นผู้บริสุทธิ์ คุณหนู เหตุใดถึงไม่ฆ่าบ่าวเสีย

เหตุใดถึงได้ใจเหี้ยมเช่นนี้”