ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 440 ใครกล้าพูดว่าเจ้าไม่สวย

ออกมาจากวังแล้ว เซียวเหยี่ยนก็ไปจวนมหาเสนาบดีทันที ข้าง

นอกอากาศไม่เลว ที่จวนมหาเสนาบดีทำชุดใหม่ให้หลิงอวี้จื้อสอง

สามชุด หลิงอวี้จื้อกำลังลองชุดอยู่ในห้อง เธอสวมเสื้อนอกบุนวม

ผ้าฝ้ายสำหรับฤดูหนาวอยู่ จู่ๆ ก็เปลี่ยนมาสวมเสื้อบางน ้าหนักเบา

รู้สึกตัวเบาไปไม่น้อย คล่องตัวมาก

เธอเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสีเหลืองนวลอ่อน ปลายแขนปักลายดอก

ท้อสีเดียวกัน เนื้อผ้าเป็นผ้าไหมอวิ๋นจินชั้นดี ประณีตมาก เธอหมุน

อยู่หน้ากระจกรอบหนึ่ง พยักหน้าอย่างพอใจ

“ชุดนี้ไม่เลวเลย สีก็สดใส เนื้อผ้าก็สบาย

หรูเยียน เจ้ารู้สึกหรือไม่ ตั้งแต่ข้าจะแต่งงานกับเซียวเหยี่ยน ของ

ที่ท่านพ่อเตรียมให้ข้า ไม่รู้ว่ายกระดับขึ้นมามากมายเพียงใด

เมื่อก่อนเคยส่งเนื้อผ้าระดับนี้ให้ข้าสวมใส่เสียที่ไหน สถานะมา

เหนือทุกอย่างจริงๆ”

“คุณหนูสวมชุดนี้แล้วสวยจริงๆ ”

หลิงอวี้จื้อบีบหน้าตัวเองไปมาหน้ากระจกทองแดง

“จะว่าสวยก็ไม่ใช่ แต่ว่าไม่เป็นไร หน้าแบบนี้ต้านวัย นี่คือข้อดี

ของหน้ากลม”

“ใครบอกว่าเจ้าไม่สวย”

เสียงของเซียวเหยี่ยนดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เซียวเหยี่ยนทำ

ให้หลิงอวี้จื้อตกใจ หันกลับไป เห็นเซียวเหยี่ยนยืนอยู่ข้างหลังจริงๆ

เธอกุมอกตัวเอง

“ท่านทำข้าตกใจแทบตาย เหตุใดออกมาไม่ให้สุ้มให้เสียงเพคะ”

เซียวเหยี่ยนโบกมือ เป็นสัญญาณให้หรูเยียนออกไป หรูเยียน

ออกไปอย่างเงียบๆ แล้วปิดประตู หลิงอวี้จื้อพุ่งไปตรงหน้าเซียวเห

ยี่ยน หมุนหนึ่งรอบ

“สวยหรือไม่เพคะ”

เห็นหลิงอวี้จื้อสีหน้าดีใจ มุมปากเซียวเหยี่ยนก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

ยื่นมือออกไปกุมมือทั้งคู่ของหลิงอวี้จื้อ

“แค่ได้ใส่ชุดใหม่ก็ทำให้เจ้าดีใจขนาดนี้ ต่อไปข้าจะทำชุดใหม่

ให้เจ้าทุกวันเลย”

“มีที่เก็บพอหรือเพคะ”

“หากไม่พอ ข้าก็จะสร้างคฤหาสน์สักหลังให้เจ้าเก็บเสื้อผ้า

โดยเฉพาะ”

“เช่นนั้นข้าไม่กล้าเก็บแล้วเพคะ ถึงเวลานั้นข้าคงจะจมน ้าลาย

จากขี้ปากของคนข้างนอกน่ะสิเพคะ”

“ข้าจะดูสิว่าใครกล้า”

เซียวเหยี่ยนเลิกคิ้ว

“ข้าบอกเจ้านานแล้ว ขอเพียงมีข้าอยู่ ที่แคว้นเว่ยตะวันตกนี้ เจ้า

เป็นตัวของตัวเองได้ จะไม่มีใครมาทำให้เจ้าลำบากใจ”

“ถ้าเช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ”

หลิงอวี้จื้อพูดจบก็เอียงคอถาม

“ท่านยังไม่ตอบข้าเลย ข้าสวมชุดนี้แล้วสวยหรือไม่เพคะ”

เซียวเหยี่ยนก้มหน้า ตอบเบาๆ แนบหูหลิงอวี้จื้อว่า

“สวยอยู่แล้ว บนโลกนี้ ใครก็สวยสู้เจ้าไม่ได้”

หลิงอวี้จื้อตระหนักถึงรูปร่างหน้าตาของตัวเองเป็นอย่างดี ถึงแม้

จะไม่อัปลักษณ์ แต่ไม่ถือว่าเป็นสาวสวยตามขนบธรรมเนียม ความ

ประทับใจแรกที่คนอื่นมีต่อเธอต่างก็รู้สึกว่าเธอหน้าเด็ก

แต่คำชมเกินจริงของเซียวเหยี่ยนก็ได้ผลกับเธอมาก นอกจากเธอ

แล้ว เซียวเหยี่ยนก็ไม่เคยชมใครเกินจริงเลย เธอเป็นคนแรกที่ทำให้

เซียวเหยี่ยนชมผู้หญิงได้เช่นนี้ ความคิดเห็นของคนอื่นล้วนไม่

สำคัญ เธอสนใจแต่ความคิดเห็นของเซียวเหยี่ยนเท่านั้น

หลิงอวี้จื้อหัวเราะดังลั่น

“นับว่าตาท่านมีแวว ท่านอ๋องเพคะ ผู้หญิงที่สวยที่สุดในปฐพีจะ

ได้แต่งงานกับท่านแล้วนะ ขอถามหน่อยว่าตอนนี้ท่านคิดว่า

อย่างไร”

“ไม่ได้คิดอะไร แต่ข้ากลับอยากทำอะไรสักอย่างหนึ่ง”

“เอ๊ะ อะไรหรือเพคะ”

หลิงอวี้จื้อถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ

เซียวเหยี่ยนยื่นมือไปเชยคางหลิงอวี้จื้อขึ้น แล้วประทับจูบลงบน

ริมฝีปากของหลิงอวี้จื้อทันที จูบแล้วไม่อยากผละออก ที่เขามาวันนี้

ตอนแรกคิดจะบอกหลิงอวี้จื้อเรื่องพระชายารอง เห็นหลิงอวี้จื้อดีใจ

ขนาดนี้ คำพูดเหล่านั้นจะทำอย่างไรก็พูดไม่ออก เขาไม่อาจ

จินตนาการได้ว่า หากหลิงอวี้จื้อรู้เรื่องเฉินปี้แล้วจะเป็นอย่างไร

หากเดาไม่ผิด พรุ่งนี้มู่หรงกวานเย่ว์ก็คงจะออกกฤษฎีกา ถึงตอน

นั้นหลิงอวี้จื้อก็จะรู้เรื่อง ไม่ว่าจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร หลิงอวี้จื้อก็

ไม่มีทางยินดี เขาเคยรับปากกับเธอไว้ ว่าระหว่างพวกเขาสองคนจะ

ไม่มีคนอื่น ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลกลใด สุดท้ายก็เป็นเขาที่กลืนน ้าลาย

ตัวเอง