ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 443 หน้ำด้ำนไปหน่อยหรือไม่

หลิงอวี้จื้อพูดจบเห็นเซียวเหยี่ยนไม่พูดอะไรเลย เธอกลืนผลไม้

แช่อิ่มในใปาก ถามเสียงเบา

“อาเหยี่ยน เป็นอะไรไปหรือ”

“ไม่มีอะไร”

หลิงอวี้จื้อรู้สึกได้ว่าเซียวเหยี่ยนเก็บอะไรไว้ในใจ ช่วงนี้เมือง

หลวงก็เหมือนจะไม่ได้เกิดเรื่องอะไร เธอคิดว่าเขาอาจจะเจอเรื่อง

กวนใจอะไรในราชสำนัก จึงหยิบพุทราเชื่อมหนึ่งเม็ดป้อนเข้าไป

ในปากเซียวเหยี่ยน

เซียวเหยี่ยนรับพุทราเชื่อมที่หลิงอวี้จื้อส่งมาอย่างร่วมมือดี เซียว

เหยี่ยนเคี้ยวสักครู่ ก็กลืนพุทราเชื่อมลงไป หลิงอวี้จื้อยิ้มพลางถาม

ว่า

“เอาอีกหรือไม่”

“เจ้าก็กินน้อยๆ หน่อย อย่าตามใจปากมาก”

“ข้าฟังท่าน กินเยอะไปก็เลี่ยน”

หลิงอวี้จื้อเก็บจานผลไม้ เช็ดมือ แล้วยื่นมือออกไปโอบคอ

เซียวเหยี่ยน

“ข้ารู้ว่าตอนนี้ท่านอารมณ์ไม่ดี อาเหยี่ยน ท่านจำไว้นะ ไม่ว่าเกิด

อะไรขึ้น ข้าก็จะอยู่ข้างกายท่าน”

เซียวเหยี่ยนใจชื้น เขาไม่เคยคิดจะทำให้หลิงอวี้จื้อผิดหวัง เขา

จะไปเจอเฉินปี้ ไปดูสักหน่อยว่าแท้จริงแล้วเฉินปี้คิดอย่างไร

มู่หรงกวานเย่ว์เป็นคนจัดแจงหรือว่าเป็นเจตนาของนางเอง

เซียวเหยี่ยนชอบลูบหัวหลิงอวี้จื้อมาก ยื่นมือออกไปลูบผมดำที่

นุ่มละมุนดุจแพรไหมของนางซึ่งมีกลิ่นหอมจางๆ เห็นข้างนอกฟ้า

มืดแล้ว เขาก็ก้มตัวแนบหูหลิงอวี้จื้อ พูดเสียงต ่าว่า

“อวี้จื้อ ข้ากลับก่อนนะ”

“เร็วจริง”

หลิงอวี้จื้อยังไม่อยากให้เขาไป ยังไม่รู้ตัวเลยว่าข้างนอกมืด

หมดแล้ว

“เจ้าอยากให้ข้าค้างแรมหรือ”

“ข้าหมายความเช่นนั้นเสียที่ไหน อาเหยี่ยน ท่านอย่าจงใจตีความ

เจตนาข้าผิด”

หลิงจื้อพูดจบก็เงยหน้าขึ้น เห็นข้างนอกฟ้ามืดหมดแล้ว ถึงได้รู้

ว่าค ่าแล้ว เธอปล่อยเซียวเหยี่ยน แล้วเสมองไปทางอื่นอย่างเขินอาย

นึกไม่ถึงเลยว่าเมื่อสองคนอยู่ในห้องด้วยกันแล้ว เวลาจะผ่านไปเร็ว

เช่นนี้ เพียงชั่วพริบตาเดียวฟ้าก็มืด

เซียวเหยี่ยนลุกขึ้น เดินไปข้างๆ หลิงอวี้จื้อ เขายังอยากอยู่ต่อ

จริงๆ ตอนที่นอนร่วมเตียงเคียงหมอนกันครั้งนั้น หลิงอวี้จื้อยัง

ไม่ได้เป็นว่าที่พระชายาของเขา เขายังควบคุมตนเองได้

เซียวเหยี่ยนจูบติ่งหูของหลิงอวี้จื้อเบาๆ หลิงอวี้จื้อสะดุ้งเล็กน้อย

ราวกับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านตัว ทำให้เธอรู้สึกชาๆ

“ข้าไปกลับก่อน อวี้จื้อ ค ่าแล้วรีบนอนพักผ่อนนะ”

“อื้ม”

หลิงอวี้จื้อตอบเขินๆ

ไม่นานเซียวเหยี่ยนก็ออกไปแล้ว หลิงอวี้จื้อยังยืนใจลอยอยู่ที่

เดิม ยกมือขึ้นลูบๆ ติ่งหูของตัวเอง อืม เซียวเหยี่ยนวันนี้ผิดปกติ

จริงๆ แต่เธอก็ชอบ หากเธอจะบอกว่าตอนนี้เธอชอบให้เซียวเหยี่ยน

จูบเธอมาก แบบนี้จะหน้าด้านไปหน่อยหรือไม่นะ

คิดถึงตรงนี้ หลิงอวี้จื้อก็หัวเราะฮ่าๆ ดังลั่น หน้าด้านก็หน้าด้าน

ไปเถอะ อย่างไรเรื่องน่าขายหน้าก็เคยทำไปหมดแล้ว เธอไม่กลัว

แล้ว

ตอนบ่ายกินของว่างไปเยอะ ตอนเย็นเธอจึงไม่หิวเลยสักนิด

เธอยืนอยู่ริมหน้าต่าง เหม่อมองท้องฟ้าที่ดำมืด วันแต่งงาน

กำหนดไว้เมื่อไหร่กันแน่นะ

เหตุใดมู่หรงกวานเย่ว์ยังไม่มีพระราชเสาวนีย์ลงมา คงไม่ได้จง

ใจประวิงเวลาหรอกนะ!

เคยบอกไปก่อนหน้านี้ว่าต้นปี ตอนนี้ผ่านวันหยวนเซียวไปแล้ว

แต่ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เธออยากแต่งงานกับเซียวเหยี่ยน

เร็วๆ หน่อย ถึงแม้จะรู้สึกอายที่จะบอกเรื่องนี้กับเซียวเหยี่ยน แต่

ตนเองก็คิดว่าควรจะบอกได้แล้ว

คืนนี้ขนาดในฝัน หลิงอวี้จื้อยังฝันถึงฉากงานมงคลสมรสของทั้ง

สองคน ในความฝันยังอดหัวเราะเสียงดังไม่ได้ นอนหลับฝันดีสุด ๆ

วันต่อมา พระราชเสาวนีย์ของมู่หรงกวานเย่ว์ก็มาถึงจวนมหา

เสนาบดี งานมงคลสมรสกำหนดไว้เป็นวันที่ห้าเดือนสอง

หลิงอวี้จื้อ คุกเข่าคำนวณสักครู่ ยังมีเวลาอีกสิบห้าวันพอดี วันนี้เป็น

ว