ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 444 ตีแสกหน้ำ

ตอนที่ 444 ตีแสกหน้ำ

หลิงจ้ายเทียนถือพระราชเสาวนีย์อย่างชอบอกชอบใจ ใจที่แขวน

อยู่บนเส้นด้ายก็วางลงได้แล้ว ในที่สุดกำหนดวันมงคลสมรสก็

ออกมาเสียที ครึ่งเดือนต่อจากนี้จะต้องไม่มีเรื่องไม่เป็นเรื่องอีก ต้อง

คอยดูหลิงอวี้จื้อไว้ให้ดีๆ ให้นางได้ออกเรือนไปอย่างราบรื่น

“หลิวกงกง ลำบากท่านแล้ว ดื่มชาสักถ้วยแล้วค่อยไปเถิด”

หลิงจ้ายเทียนต้อนรับหลิวกงกงผู้นำสาสน์มาให้อย่าง

กระตือรือร้น

หลิวกงกงโบกมือ

“มิต้องหรอกขอรับ บ่าวยังต้องกลับไปปฏิบัติภารกิจต่อ ความ

เมตตาของท่านมหาเสนาบดีหลิงบ่าวรับด้วยใจแล้วขอรับ

ยินดีกับคุณหนูใหญ่ด้วยขอรับ ไม่นานก็จะได้เป็นพระชายาท่าน

อ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แล้ว ช่วงเวลานี้ต้องเตรียมตัวให้

ดีๆ เรียนรู้กฎเกณฑ์ต่างๆ เอาไว้ให้มาก เมื่อคุณหนูตระกูลเฉินเข้า

มาแล้วยังต้องพึ่งพาให้คุณหนูใหญ่อีก”

“คุณหนูตระกูลเฉินอะไรกัน”

หลิงอวี้จื้อได้ยินแล้วรู้สึกแปลกๆ จึงถามขึ้น

หลิวกงกงเพิ่งรู้แจ้งในบัดดล

“อ้าว คุณหนูยังไม่รู้อีกหรือขอรับ คนที่จะแต่งเข้าจวนท่านอ๋อง

ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์พร้อมกับคุณหนู ยังมีคุณหนูใหญ่

ตระกูลเฉินอีกคนหนึ่งขอรับ

เพียงแต่คุณหนูใหญ่ตระกูลเฉินเป็นพระชายารอง อีกสักครู่พระ

ราชเสาวนีย์งานอภิเษกสมรสก็คงส่งถึงจวนตระกูลเฉินแล้ว คุณหนู

ใหญ่ตระกูลเฉินเป็นสตรีมีความสามารถชื่อดังในเมืองหลวง คาดว่า

คงจะเข้ากับคุณหนูใหญ่ได้เป็นอย่างดีขอรับ”

เมื่อครู่หลิงอวี้จื้อยังยินดีปรีดาอยู่เลย ข่าวนี้เหมือนมาตีแสกหน้า

เธอ ยิ้มไม่ออกอีกแล้ว รีบถามต่อ

“หลิวกงกง ท่านไม่ได้ล้อเล่นหรอกกระมัง!”

“เรื่องเช่นนี้บ่าวจะกล้าล้อเล่นได้อย่างไรขอรับ บ่าวต้องกลับไป

ปฏิบัติภารกิจแล้ว ขอตัวลา ณ ตรงนี้ขอรับ”

พูดจบหลิวกงกงก็ไปก่อน หลิงอวี้จื้องงงวยไปหมด นี่เป็นวัน

มงคลของเธอกับเซียวเหยี่ยนแท้ๆ ทำไมจู่ๆ ถึงมีเฉินปี้โผล่เข้ามา

ฉับพลันเธอก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดเซียวเหยี่ยนถึงดูผิดปกติ เขารู้

ก่อนแล้วใช่หรือไม่ ไม่ได้ เธอต้องไปหาเซียวเหยี่ยนเพื่อถามให้รู้

เรื่อง ว่านี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

เซียวเหยี่ยนรับปากเธอไว้แล้ว ระหว่างพวกเขาจะไม่มีใครอื่น

เขาพูดคำไหนคำนั้นมาตลอด จะกลืนน ้าลายตัวเองได้อย่างไร

เซียวเหยี่ยนไม่มีทางทำกับเธอเช่นนี้เด็ดขาด หลิงอวี้จื้อคอย

ปลอบใจตัวเองซ ้าไปซ ้ามา อยากให้ตัวเองใจสงบลง สูดหายใจลึก

เตรียมจะไปจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เพื่อตามหาเซียว

เหยี่ยน เพิ่งจะก้าวขา หลิงจ้ายเทียนก็เรียกเธอให้หยุด

“อวี้จื้อ เจ้าทำอะไร”

“ท่านพ่อ จู่ๆ ข้าก็มีพี่น้องเพิ่มมาอีกคน ข้าก็ย่อมต้องไปถามให้รู้

เรื่องว่าเกิดเรื่องอะไรกันแน่”

หลิงอวี้จื้อพยายามอย่างที่สุดที่จะให้ตัวเองใจเย็นๆ แม้แต่ใบหน้า

ก็ยังมีรอยยิ้ม เพื่อไม่ให้หลิงจ้ายเทียนสั่งสอนตนเอง

แต่เสียดาย แม้ว่าจะทำเช่นนั้นแล้ว ก็ยังหนีไม่พ้นการเทศนาหนึ่ง

จบ

หลิงจ้ายเทียนดักหน้าหลิงอวี้จื้อไว้ พูดเตือนด้วยสีหน้าจริงจัง

“อวี้จื้อ เจ้าจะทำตัวไม่รู้กาลเทศะเช่นนี้ไม่ได้

ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ไม่สามารถมีผู้หญิงเพียง

คนเดียวได้ เจ้านั่งตำแหน่งพระชายาเอกไว้ให้มั่นก็พอแล้ว

แต่งงานออกไปแล้ว ต้องท้องให้ได้ ขอเพียงครองใจท่านอ๋องไว้

ได้ ให้กำเนิดลูกชายคนโตแก่ท่านอ๋อง ไม่ว่าจะมีชายารองอีกกี่คน

ตำแหน่งของเจ้าก็ไม่สั่นคลอน”

คำพูดเหล่านี้ทำให้หลิงอวี้จื้อรู้สึกต่อต้านอย่างยิ่ง แต่ว่าเธอไม่

อยากทะเลาะกับหลิงจ้ายเทียน ทะเลาะไปก็เปล่าประโยชน์ แถมยัง

เปลืองน ้าลายตัวเอง จึงพยักหน้าหงึกหงัก

“ท่านพ่อสั่งสอนถูกต้องเจ้าค่ะ เมื่อครู่ลูกวู่วามเกินไป ลูกจะ

กลับไปที่เรือน ท่านพ่อ ไม่ต้องกังวลเกินไปแล้ว ลูกรู้ว่าต้องทำ

อย่างไร”

“ถูกต้องแล้ว รีบไปเถิด ครึ่งเดือนนี้ไม่ต้องไปไหน รอออกเรือน

อย่างสบายใจเถิด”

“เจ้าค่ะ ท่านพ่อ”

หลิงอวี้จื้อตอบรับอย่างว่าง่าย พามั่วชิงกับหรูเยียนกลับเ