ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 448 แม้จะเป็นเครื่องประดับก็ไม่ได้

ตอนที่ 448 แม้จะเป็นเครื่องประดับก็ไม่ได้

หลิงอวี้จื้อรับขนมจากมือเซียวเหยี่ยน แล้วส่งให้มั่วชิงที่อยู่ข้าง

หลัง

“ข้าจะตั้งใจชิมฝีมือของคุณหนูเฉินอย่างดี”

“คุณหนูเฉิน ข้ามีเรื่องจะคุยกับหลิงอวี้จื้อตามลำพัง…”

เซียวเหยี่ยนยังพูดต่อไม่จบ เฉินปี้ก็โค้งตัวอย่างรู้กาลเทศะ

“ในเมื่อส่งของให้แล้ว เช่นนั้นหม่อมฉันขอตัวก่อนเพคะ”

พูดจบเฉินปี้ก็ยิ้มจากไป ใจกว้างตลอดกระบวนการ แสดงสิ่งที่

เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ ไม่มีความไม่พอใจและไม่ยินดีมาจากตัว

นางเลยแม้แต่น้อย

มั่วชิงรู้ว่าสองคนมีเรื่องจะพูดกัน จึงถือกล่องขนมออกไปรออีก

ด้าน

เซียวเหยี่ยนยื่นมือออกมาจูงมือหลิงอวี้จื้อ อยากจะจูงนางกลับ

ห้องไปคุยกัน แต่หลิงอวี้จื้อดิ้นรนสะบัดมือเซียวเหยี่ยน

“คุยตรงนี้ก็ดีอยู่แล้วเพคะ”

“ข้างนอกหนาว”

“แดดส่องถ้วนทั่วขนาดนี้จะหนาวได้อย่างไรเพคะ ท่านอ๋อง

วางใจพูดออกมาเถิด คนอื่นอยู่ไกลขนาดนี้ แถมไม่มีหูทิพย์ ไม่ได้

ยินอะไรหรอก ท่านอ๋องวางใจได้เพคะ”

ในใจโมโห น ้าเสียงของหลิงอวี้จื้อก็เยือกเย็นมาก ไม่มองหน้า

เซียวเหยี่ยนเลย

เซียวเหยี่ยนรู้ว่าหลิงอวี้จื้อโกรธแล้ว เขาเดินไปตรงหน้า

หลิงอวี้จื้อ จับไหล่ทั้งสองข้างของนาง

“อวี้จื้อ เจ้าฟังข้านะ”

“ข้ารู้ว่าไทเฮาให้ท่านแต่งงานกับเฉินปี้ ข้าแค่จะถามท่านคำถาม

เดียว ไม่แต่งงานกับเฉินปี้ได้หรือไม่”

อย่างอื่นล้วนไม่สำคัญ คำถามนี้แหละสำคัญที่สุด เธอรู้ว่าการ

แต่งงานนี้ไม่ใช่ความประสงค์ของเซียวเหยี่ยนแน่นอน ตรงจุดนี้

หลิงอวี้จื้อยังเข้าใจเซียวเหยี่ยนอยู่

พูดจบแล้ว หลิงอวี้จื้อไม่หลบตาเซียวเหยี่ยน เงยหน้าขึ้นมอง

เซียวเหยี่ยน รอเซียวเหยี่ยนตอบ ขณะนี้หัวใจเธอเต้นเร็วเป็นพิเศษ

ขอเพียงเซียวเหยี่ยนพูดว่าไม่แต่งงานกับเฉินปี้ เธอก็จะถือว่าไม่เคย

มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ยังคงรอคอยการเป็นเจ้าสาวของเซียวเหยี่ยน

อย่างมีความสุขเช่นเดิม

สองคนเข้าจวนพร้อมกัน เธอทำไม่ได้ หากเป็นเช่นนั้น เรื่องนี้ก็

จะกลายเป็นหนามแหลมที่เธอถอนไม่ออกไปตลอดกาล

เมื่อสัมผัสกับสายตาเฝ้ารอของหลิงอวี้จื้อ ภายในใจของเซียวเหยี่ยน

ก็รู้สึกอึดอัดมาก

เขาเข้าใจความหมายของหลิงอวี้จื้อดี เธอตั้งใจฟังเขาตอบปฏิเสธ

เขารู้ว่าคำตอบของเขาจะทำให้หลิงอวี้จื้อผิดหวัง แต่ก็ยังต้องพูด

ออกไป

“อวี้จื้อ ไทเฮาออกพระราชเสาวนีย์แล้ว งานแต่งครั้งนี้รู้กันไป

หมดทั่วหล้า ข้ารับปากเจ้า เฉินปี้แต่งเข้ามาแล้วก็เป็นเพียง

เครื่องประดับ นอกจากสถานะ ข้าก็จะไม่ให้อะไรนางเลย เช่นนี้ดี

หรือไม่”

เซียวเหยี่ยนลดท่าทีของตนถึงที่สุดแล้ว แม้แต่น ้าเสียงยัง

ระมัดระวัง ใจของหลิงอวี้จื้อเจ็บแปลบเหมือนมีเข็มมาทิ่มแทงเข้า

ไป เธอจ้องเซียวเหยี่ยนตรงๆ แววตาซ่อนความผิดหวังไว้ไม่มิด

“พูดเช่นนี้ แสดงว่าเฉินปี้ต้องแต่งเข้าจวนหรือ”

“ใช่”

หลิงอวี้จื้อออกแรงผลักเซียวเหยี่ยนออกไป แล้วถอยหลังไปสอง

สามก้าว

“เซียวเหยี่ยน หากข้าแต่งงานกับท่านแล้วขณะเดียวกันก็แต่งกับ

ผู้ชายอีกคนหนึ่งด้วย ให้ผู้ชายคนนั้นเข้าจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการ

แทนพระองค์มาเป็นเครื่องประดับ ท่านจะยอมรับหรือไม่”

“อวี้จื้อ ห้ามพูดเหลวไหล”

ได้ยินหลิงอวี้จื้อพูดเช่นนี้ สีหน้าเซียวเหยี่ยนก็เปลี่ยน รีบห้าม

หลิงอวี้จื้อทันที

“ท่านดูสิ ปฏิกิริยาท่านโต้ตอบรุนแรงเช่นนี้ ข้าไม่มีอำนาจบารมี

แต่ความรู้สึกภายในของเรา ข้ากับท่านต่างรู้สึกเช่นเดียวกัน ท่านไม่

อยากเห็นข้ากับชายอื่นเป็นสามีภรรยากันในนาม ข้าก็ไม่อยากเห็น

ท่านกับหญิงอื่นมีความสัมพันธ์ในนามเช่นกัน

อาเหยี่ยน ถึงแม้ว่านางจะแต่งเข้ามาเป็นเพียงแค่เครื่องประดับ

ข้าก็รับไม่ได้

เครื่องประดับนี้แกว่งไกวไปมาต่อหน้าข้าตลอดวัน แล้วยัง

สามารถอยู่ร่วมกับข้าและท่านได้อย่างถูกต้องเปิดเผย แล้วข้ายังต้อง

หาวิธีกีดกันนาง แข่งกับนางแย่งกันเป็นคนโปรด ชีวิตเช่นนี้แค่คิดก็

รับไม่ได้แล้ว

แก้วแหวนเงินทองหรือลาภยศสรรเสริญข้ายอมปล่อยไปได้ แต่

กับท่านนั้นไม่ได้ ท่านเป็นผู้ชายของข้า ข้าจะไม่มีทางปล่อยให้คน

อื่นเด็ดขาด และไม่ยอมแบ่งปันกับคนอื่นเด็ดขาด”