ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 460 เจ้าควรจะเข้าใจความรู้สึกนั้น

ตอนที่ 460 เจ้าควรจะเข้าใจความรู้สึกนั้น

เซียวเหยี่ยนโผล่เข้ามาในหัวซ ้าไปซ ้ามา แค่แต่งงานทำไมถึง

ยากเย็นเช่นนี้ พลิกผันไปมา เธอไปยั่วโมโหใครกันแน่ นึกไม่ถึงว่า

จะมีเรื่องวุ่นวายขนาดนี้ จนปัญญาจริงๆ

กำลังใจลอยอยู่ จู่ๆ ก็มีเสียงเคลื่อนไหวจากข้างนอก หลิงอวี้จื้อ

ถึงได้มีสติกลับมาว่าตนเองนั่งอยู่คนเดียวตั้งนานแล้ว รีบวาง

หนังสือในมือลงทันที

ลู่ชิงชิงผลักประตูเข้ามา หลิงอวี้จื้อยิ้มให้ลู่ชิงชิง รีบย้ายที่นั่งอีก

ด้าน

“ชิงชิง เจ้ามาแล้ว รีบนั่งสิ”

ลู่ชิงชิงนั่งลงข้างๆ หลิงอวี้จื้อ ไม่แต่งหน้าทาแป้ง หน้าขาวซีด

ไม่มีสีเลือดแม้แต่น้อย สีหน้าไม่ดีเลย ตัวก็ซูบผอมลงไปไม่น้อย

หลายวันมานี้นางไม่ออกไปไหนเลย และรู้เรื่องมาจากสาวใช้

ว่าหลิงอวี้จื้อจะแต่งเข้าจวนท่านอ๋องพร้อมกับพระชายารอง จึงมา

เยี่ยมหลิงอวี้จื้อโดยเฉพาะ กลัวว่าเธอจะคิดไม่ตก

เห็นลู่ชิงชิงสภาพแย่ขนาดนี้ หลิงอวี้จื้อก็ตบหลังมือนางเบาๆ

“เจ้าต้องดูแลสุขภาพด้วยนะ เจ้าดูสิ เจ้าซีดเซียวจนกลายเป็น

อะไรไปแล้ว ข้ายังจำครั้งแรกที่พบเจ้าได้ ท่าทางสุภาพเรียบร้อย

ของเจ้าน่าดูมาก”

“หลายวันมานี้แค่ไม่ได้พักผ่อนให้ดีเท่านั้นแหละ เจ้าวางใจเถิด!

ข้าไม่เป็นอะไร”

ลู่ชิงชิงฝืนยิ้มออกมา หลายวันมานี้นางไม่ยอมพบหลิงจื่อเฉิง ใน

ใจทุกข์ทรมานมาก ความรักในอดีตยังคงวนเวียนให้เห็น

พอนึกถึงเรื่องระหว่างเขากับชิวจวี๋ ก็เหมือนหนามยอกอก เรื่อง

บางเรื่องเกิดขึ้นแล้วก็คือเกิดขึ้น นางจนปัญญาจะไปคิดว่าเรื่องมัน

ไม่เคยเกิดขึ้น

“ไม่ทรมานตนเองน่ะถูกต้องแล้ว ชิงชิง ข้าอยากให้เจ้าสบายดี”

“ไม่ต้องพูดเรื่องของข้าแล้ว เดี๋ยวข้าก็สบายดี

หลายวันมานี้จื่อเฉิงไปหาชิวจวี๋บ่อยๆ ตอนนี้ชิวจวี๋คงจะมีพื้นที่

ในใจเขาบ้างแล้ว ไม่พักต้องพูดเรื่องที่เขาทิ้งชิวจวี๋ไม่ลง ถึงแม้เขา

จะใจร้ายใจดำกับนาง เมื่อนึกถึงที่เขาเอาของๆ ข้าไปให้ชิวจวี๋ ข้าก็

ยกโทษให้เขาไม่ได้จริง ๆ

ช่างมันเถิด ข้าเสียค่าโง่ให้กับความหลงใหลชั่ววูบไปแล้ว ตอนนี้

เป็นเช่นนี้ก็ดี”

“พี่ใหญ่ยังไม่ได้รักชิวจวี๋จริงๆ เขาเพียงแต่ใจอ่อนเกินไป ชิวจวี๋

แสดงละครเก่งปานนั้น เขาหวั่นไหวก็ด้วยความสงสาร นี่เป็น

ความผิดของเขา

ถึงแม้ข้าจะเป็นน้องสาวของเขา แต่จะไม่ช่วยพูดแก้ตัวแทนเขา

ข้าอยู่ข้างเจ้า ชิงชิง สรุปก็คืออย่าทำให้ตนเองลำบากถูกต้องแล้ว ข้า

ก็มิได้หวังให้เจ้าต้องกล ้ากลืนฝืนทนเพื่อรักษาหน้าทุกฝ่าย”

หลิงอวี้จื้อถอนหายใจเบาๆ วิธีที่ชิวจวี๋ใช้อยู่ตอนนี้ ใช้ไปได้ไม่

นาน ก็เพียงพอจะมีที่ยืนในใจของหลิงจื่อเฉิงจริงๆ แม่นางดอกบัว

ขาว หลอกใช้ความสงสารของผู้ชาย บรรลุเป้าหมายทีละก้าวๆ

คนเราก็มักจะเป็นเช่นนี้ ทุ่มเทหมดกำลังเพื่อแย่งชิงสิ่งที่เกิน

เอื้อม เมื่อเอื้อมคว้าได้แล้วกลับไม่รู้จักรักษา

ลู่ชิงชิงถือว่าเป็นหญิงสาวที่มีอารมณ์แรงอยู่บ้าง นางไม่ยอมเรื่อง

เหล่านี้ เธอชื่นชมที่นางมีสติเช่นนี้ ลู่ชิงชิงเป็นเพื่อนคนเดียวของเธอ

ในจวนมหาเสนาบดี

“ไม่ต้องพูดแล้ว ข้าไม่มีปัญหาอะไร อวี้จื้อ เจ้ากับท่านอ๋อง

เหมาะสมกันขนาดนี้ ตอนแรกข้าก็นึกว่าเจ้าจะได้ออกเรือนอย่าง

ราบรื่นดี นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะมีปัญหา ต่อไปเจ้าตัดสินใจจะทำ

อย่างไร”

หลิงอวี้จื้อหลบตาลง ตอบอย่างสัตย์จริงว่า

“ข้าไม่รู้”

“งานแต่งครั้งนี้ไทเฮาเป็นผู้รับสั่ง เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เจตนาของ

ท่านอ๋อง อวี้จื้อ หลายเดือนมานี้ท่านอ๋องปฏิบัติต่อเจ้าอย่างไร ข้าก็

เห็นกับตาตนเอง ดูออกว่าเขาชอบเจ้ามาก เจ้าแต่งกับเขาไม่ผิดหวัง

แน่ เขาจะดีต่อเจ้ามาก”

“เขาจะดีต่อข้าจริงๆ แต่ข้ายอมรับให้เฉินปี้อยู่ด้วยไม่ได้ ชิงชิง

เจ้าควรจะเข้าใจความรู้สึกนั้น”