ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 459 ค่อยๆ แย่งเซียวเหยี่ยนกลับมำ

ตอนที่ 459 ค่อยๆ แย่งเซียวเหยี่ยนกลับมำ

“เช่นนั้นทำให้คุณหนูเฉินลำบากใจแล้ว”

น ้าเสียงของเซียวเหยี่ยนอ่อนโยนลงไม่น้อย เห็นได้ชัดว่าพอใจ

เฉินปี้

“ไม่ลำบากใจเพคะ ทำให้ท่านอ๋องกับคุณหนูหลิงลำบากใจ

ต่างหาก หากคุณหนูหลิงเข้าใจอะไรผิด หม่อมฉันสามารถไป

อธิบายคุณหนูหลิงได้”

เซียวเหยี่ยนปฏิเสธทันที

“ไม่ต้อง นี่เป็นเรื่องของข้า คุณหนูเฉินไม่ต้องแทรกแซง”

“หม่อมฉันพลั้งปากไปแล้วเพคะ”

เฉินปี้รีบพูดขอโทษ

“ข้ายังมีธุระ เชิญคุณหนูเฉินตามสบาย”

เซียวเหยี่ยนพูดจบก็ลุกขึ้น เฉินปี้ลุกขึ้นตาม หันไปทางเซียวเห

ยี่ยนแล้วโค้งตัว

“ทูลลาท่านอ๋องเพคะ”

ซูฮว่า สาวใช้ประจำตัวของเฉินปี้ประคองเฉินปี้นั่งลง ถามด้วย

ความสงสัย

“คุณหนู คุณหนูคิดจะออกจากจวนท่านอ๋องหรือเจ้าคะ หาก

ออกไปแล้ว คุณหนูจะทำอย่างไรดีเล่าเจ้าคะ”

เฉินปี้หยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับตรงมุมปาก

“เข้าจวนท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แล้วก็กลายเป็น

คนของท่านอ๋อง ข้าจะออกมาอีกได้อย่างไร นอกจากข้าจะตาย นี่

เป็นแค่อุบายหน่วงเวลาเท่านั้น

หากข้าไม่ทำเช่นนี้ ท่านอ๋องก็จะเริ่มรำคาญข้า ยังไม่ทันแต่งก็ทำ

ให้สามีรำคาญเสียแล้ว แล้วชีวิตหลังจากนั้นจะอยู่อย่างไร

ตอนนี้ใจท่านอ๋องมีเพียงหลิงอวี้จื้อ ข้าก็ตามเจตนารมณ์ของเขา

ไปก่อน

ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเขากับหลิงอวี้จื้อจะไม่ขัดแย้งกันเลย ผู้หญิงก็

เหมือนกันหมด แค่หลิงอวี้จื้อยอมรับข้าไม่ได้ ความขัดแย้งก็มาแล้ว

ข้าก็จะสามารถฉวยโอกาสเข้าโจมตียามอ่อนแอได้”

ซูฮว่ายกนิ้วหัวแม่มือขึ้นมา พูดชมไม่หยุดปาก

“คุณหนูคิดรอบคอบจริงๆ เจ้าค่ะ หากตอนนี้คุณหนูแย่งท่านอ๋อง

กับคุณหนูหลิงอย่างโจ่งแจ้ง ก็จะไม่ได้เปรียบอะไร ตอนนี้ใจท่าน

อ๋องมีคุณหนูหลิง ก็ต้องช่วยคุณหนูหลิง”

“ซูฮว่า ถือว่าเจ้ายังฉลาด ต่อหน้าท่านอ๋อง ยิ่งเข้าอกเข้าใจผู้อื่นยิ่ง

ดี

ต้องทำเช่นนี้เท่านั้นข้าถึงจะมีที่ยืน สำหรับหลิงอวี้จื้อน่ะหรือ เจ้า

รอดูก็พอแล้ว อีกไม่กี่วันไทเฮาจะจัดงานเลี้ยงมิใช่หรือ ถึงเวลาข้าก็

จะได้เจอกับหลิงอวี้จื้อ”

เฉินปี้พูดพลางก็ยิ้มออกมา แววตาล ้าลึก นางเป็นลูกสาวภรรยา

หลวง มิได้เป็นอนุนางบำเรอ ตั้งแต่เด็กก็เห็นพวกนางต่อสู้กันทั้งต่อ

หน้าและลับหลัง ซึมซับไปโดยปริยาย กลยุทธ์ต่างๆ ที่ควรเรียนนาง

ก็เรียนรู้มาหมดแล้ว มิหนำซ ้ามารดาของนางยังสอนสิ่งเหล่านี้ให้

นางด้วย

นางรู้สึกว่าหลิงอวี้จื้อไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตน ในเมื่อหลิงอวี้จื้อ

ปัญญาอ่อนมาตั้งสิบกว่าปี นางไม่สามารถมารถแย่งเซียวเหยี่ยนมา

จากมือหลิงอวี้จื้อได้ทันทีทันใด นางจะต้องทำให้เซียวเหยี่ยนค่อยๆ

ผิดหวังในตัวหลิงอวี้จื้อ จากนั้นก็ค่อยๆ แย่งเซียวเหยี่ยนกลับมา

ถึงเวลานั้นจวนท่านอ๋องก็จะไม่มีที่ให้หลิงอวี้จื้ออยู่ ขอเพียงไม่

มีหลิงอวี้จื้อ ตำแหน่งพระชายาเอกก็ต้องตกเป็นของนาง นางมีเวลา

อีกทั้งชีวิต ด้วยเหตุนี้นางจึงไม่รีบ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป

อดทนเพียงอึดใจ การใหญ่ถึงจะบรรลุ นี่คือสิ่งที่แม่นางสอนไว้

นางไม่ได้มีปณิธานใหญ่โต นางอยากเป็นนายหญิงแห่งจวนอ๋อง

ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ นี่คือปณิธานของนางในตอนนี้

“คุณหนูก็ต้องระวังนะเจ้าคะ ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทน

พระองค์เป็นคนอย่างไร คุณหนูหลิงสามารถกุมหัวใจของท่านอ๋อง

ได้ แสดงว่าคุณหนูหลิงก็ต้องมีจุดที่เหนือกว่าคนอื่น”

“หากนางไม่มีอะไรดีสักอย่าง ท่านอ๋องก็คงไม่ชอบนาง

ตั้งแต่นางฟื้นขึ้นมาแล้ว จวนท่านมหาเสนาบดีก็เกิดเรื่อง

มากมาย เพียงพอจะพิสูจน์ได้แล้วว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา เจอคน

แกร่งก็ต้องยิ่งแกร่ง หากเจอคนไร้น ้ายาจริงๆ ก็ไม่สนุกสิ ข้ามีวิธี

จัดการนางได้”

เฉินปี้พูดเสร็จก็ลุกขึ้น หาวหนึ่งครั้ง

“ข้าเริ่มเหนื่อยแล้ว ซูฮว่า ประคองข้ากลับห้องเถิด!”

“เจ้าค่ะ คุณหนู”

ซูฮว่าประคองเฉินปี้กลับห้อง หลิงอวี้จื้ออ่านหนังสืออยู่ในห้อง

อย่างเบื่อหน่าย บอกว่าอ่านหนังสือ แต่ความจริงคืออ่านไม่เข้าหัว

ผ่านไปนานแล้วแต่ไม่ได้พลิกกระดาษสักหน้า แช่อยู่ตรงหน้านั้น