ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 465 เปิดเผยตัวตน

ข้างนอกแดดจ้า สวนดอกไม้ในวังเริ่มบานแล้ว ถึงแม้จะไม่มาก

แต่ก็ได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้

มู่หรงกวานเย่ว์จัดงานเลี้ยงในสวนดอกไม้ เชิญลูกสาวขุนนางใน

เมืองหลวงมาชมดอกไม้ ทั้งหมดสิบกว่าคน

แต่ละคนแต่งตัวอย่างประณีตบรรจง สวมเสื้อผ้าหลากสีสัน

แตกต่างกัน ผู้หญิงอยู่ด้วยกันหลายคนย่อมเปรียบเทียบความงามกัน

เป็นธรรมดา ฉากนั้นน่าดูกว่าดอกไม้ที่ขึ้นหร็อมแหร็มมาก

เฉินปี้ก็ย่อมต้องอยู่ด้วย นางสวมชุดสีฟ้าทั้งตัว ดูสุขุมราวกับน ้า

รอบกายมีลูกสาวขุนนางรายล้อม นางยืนเป็นจุดสนใจอยู่ตรง

กลาง คนที่รายล้อมอยู่ล้วนถูกตีตก ทำให้ใครที่มองผ่านมาย่อมมอง

พุ่งไปที่นาง เห็นได้ชัดว่านางเป็นคนที่มนุษยสัมพันธ์ดีมาก พูดคุย

หัวเราะกับบรรดาลูกสาวขุนนางด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเป็นมิตร คล้ายว่า

กลายเป็นดาราของงานเลี้ยง

การมาของเฉินปี้อยู่ในความคาดหมายของเธอ ที่ทำให้เธอ

ประหลาดใจคือเธอมองเห็นมู่หรงกวานเสวี่ยอยู่ท่ามกลางผู้คน

นึกไม่ถึงว่านางจะมาด้วย ในนี้ล้วนเป็นสาวน้อยที่ยังไม่ออก

เรือน มีเพียงนางเพียงคนเดียวที่เกล้ามวย สะดุดตามาก นางกลับ

เมืองหลวงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ นึกไม่ถึงว่ายังกล้าเข้าวังอย่างโจ่งแจ้ง

อีก ช่างกล้าดีจริงๆ

ตอนแรกนางยืนคุยอยู่ข้างๆ มู่หรงกวานเย่ว์ หลิงอวี้จื้อเห็นว่าบน

โต๊ะมีผลไม้วางอยู่ไม่น้อย เธอหยิบบ๊วยมาหนึ่งเม็ด กัดไปหนึ่งคำ

นึกไม่ถึงว่ารสชาติจะดีขนาดนี้

เพิ่งจะพ่นเม็ดออกไป มู่หรงกวานเย่ว์และมู่หรงกวานเสวี่ยก็เดิน

มาหาเธอพร้อมกัน หลิงอวี้จื้อรีบทำความเคารพมู่หรงกวานเย่ว์

มู่หรงกวานเย่ว์สวมชุดสุภาพสีม่วง แต่งตัวสูงศักดิ์หาใดเปรียบ

หากพูดเรื่องบุคลิกและความภูมิฐานแล้ว คนที่นี่ไม่มีใครสู้

มู่หรงกวานเย่ว์ได้ สมแล้วที่นางเป็นไทเฮา คลุกคลีอยู่ในวังมาก็ตั้ง

หลายปี

มู่หรงกวานเย่ว์พยักหน้าให้หลิงอวี้จื้อ รักษาความสง่างามที่

ไทเฮาควรมีไว้

“ลุกขึ้นเถิด!”

“เพคะ”

หลิงอวี้จื้อไม่ได้มีความขัดแย้งกับมู่หรงกวานเย่ว์ซึ่งหน้า ด้วย

เหตุนี้ต่อหน้ามู่หรงกวานเย่ว์ก็ยังแสดงความเคารพอยู่มาก เพื่อเลี่ยง

ไม่ให้นางหาเรื่องจับผิดอะไร เช่นนั้นจะไม่เป็นผลดีกับเธอ ถึงแม้

เธอไม่จำเป็นต้องกลัวใคร แต่มู่หรงกวานเย่ว์เป็นไทเฮา อย่างไรก็

ต้องรักษาหน้านาง

“สมกับเป็นคนกำลังจะออกเรือนจริงๆ คุณหนูหลิงดูมีสง่าราศีดี

มาก”

มู่หรงกวานเสวี่ยมองหลิงอวี้จื้อเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม สายตา

เยือกเย็นราวคมมีด นางยังจำความแค้นที่ถูกแทงได้ดี บนตัวยังมี

รอยแผลเป็นที่เห็นได้ชัด

“นี่เป็นงานมงคล ข้าย่อมดีใจอยู่แล้ว สีหน้าของเจียงฮูหยินดูไม่

ค่อยดี เหตุใดจู่ๆ เจียงฮูหยินจึงกลับมาเจ้าคะ

ข้ายังนึกว่าเจียงฮูหยินจะอยู่ที่สำนักอู๋จี๋ระยะยาวเสียอีก ท่านเป็น

ถึงศิษย์รักของเจ้าสำนัก ตอนนี้เฟิงอิ๋นก็ตายไปแล้ว ผู้คุมกฎใน

สำนักอู๋จี๋ก็ไม่มีแล้ว เจ้าสำนักทำใจยอมให้ท่านกลับมาได้หรือ”

ได้ยินหลิงอวี้จื้อพูดเช่นนี้ มู่หรงกวานเสวี่ยก็เริ่มมีสีหน้าไม่เป็น

ธรรมชาติ รีบปฏิเสธทันที

“ข้าไม่เข้าใจว่าเจ้ากำลังพูดอะไร คุณหนูหลิง ต่อพระพักตร์

ไทเฮา เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหลไร้สาระ ข้าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับ

สำนักอู๋จี๋แม้แต่น้อย”

นึกไม่ถึงว่ามู่หรงกวานเสวี่ยจะปฏิเสธ หลิงอวี้จื้อแอบพินิจดู

มู่หรงกวานเย่ว์ พบว่านางก็กำลังมองมู่หรงกวานเสวี่ย ดูเหมือน

นางไม่รู้ตัวตนของมู่หรงกวานเสวี่ยเลย มิหนำซ ้าเมื่อครู่ตอนที่

มู่หรงกวานเสวี่ยพูดถึงเรื่องนี้ ดูไม่เป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง นี่ทำให้

เธอเริ่มสงสัย หรือว่ามู่หรงกวานเย่ว์ไม่รู้ว่ามู่หรงกวานเสวี่ยเป็นผู้

คุมกฎแห่งสำนักอู๋จี๋

นี่ก็ไม่ถูกต้อง คนที่อยู่เบื้องหลังคือมู่หรงกวานเย่ว์ นางจะไม่รู้ได้

อย่างไร หรือว่าทั้งสองคนจงใจแกล้งทำ

“มีความสัมพันธ์หรือไม่ เจียงฮูหยินรู้ดีแก่ใจ วิ่งไปวิ่งมาทั้งสอง

ข้างเช่นนี้ เจียงฮูหยินคงลำบากแย่!”

มู่หรงกวานเสวี่ยเริ่มโมโหแล้ว

“หากเจ้ายังพูดเหลวไหลอีกข้าจะฉีกปากเจ้า”

“วิทยายุทธ์ของเจียงฮูหยินสูงส่งแข็งแกร่ง อย่าว่าแต่ฉีกปากข้า

เลย แม้แต่จะพรากชีวิตข้าไปก็แสนจะง่ายดาย ที่เจ้าใช้กระบี่แทง

ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์คราวนั้น จนบัดนี้ข้ายังจำได้

ชัดเจน ก่อนนี้ไม่รู้เลยว่าเจียงฮูหยินเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์แห่งยุทธภพ ช่าง

ถ่อมตนเงียบเชียบมิดชิดเสียจริง”