ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 467 เกาะอยู่ในจวนท่านอ๋องไม่ไปไหน

ตอนที่ 467 เกาะอยู่ในจวนท่านอ๋องไม่ไปไหน

“คุณหนูเฉิน ข้าจำได้ว่าอาเหยี่ยนไปหาเจ้ามา ควรพูดว่าบอกเจ้า

ชัดเจนไปแล้วมากกว่า บัดนี้เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร คง

ไม่ลืมคำที่ตัวเองพูดเองก่อนหน้านี้หรอกกระมัง!

อะไรที่ไม่ใช่ของเจ้าก็ไม่ใช่ของเจ้า คิดมากไปไม่ดีต่อสุขภาพ

คุณหนูเฉินอายุยังน้อย เหตุใดต้องหาเรื่องลำบากตนเอง”

เฉินปี้เห็นว่าคนอื่นอยู่ค่อนข้างไกล จึงปล่อยมือจากหลิงอวี้จื้อ

รักษาระยะห่างจากหลิงอวี้จื้อหนึ่งก้าว ดูจากไกลๆ ยังคงรู้สึกว่าทั้ง

สองคนใกล้ชิดกันเช่นเดิม

ข้างหน้าเป็นทะเลสาบไท่เยี่ยในสวนดอกไม้ของวังหลวง สอง

คนยืนอยู่ข้างต้นหลิวริมทะเลสาบ เฉินปี้ยกมือขึ้นเอาผมที่หล่นลง

มาเกี่ยวหู

“ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์สะดุดตาเช่นนี้ ข้าจะรัก

ใคร่ชอบพอท่านอ๋องผิดตรงไหนมิทราบ”

“ไม่ผิดหรอก เจ้าชอบเขาได้อยู่แล้ว เพียงแต่เขามิได้ชอบเจ้า ซ ้า

ยังบอกกับเจ้าชัดเจนแล้วด้วย หากเจ้าแต่งเข้าจวนท่านอ๋องไป ก็

เป็นได้เพียงแม่หม้ายเฝ้าเรือนเท่านั้น

เจ้าจะดึงดันเข้ามาก็ไม่มีใครห้ามเจ้า เพียงแต่ทำเช่นนั้นก็แสดง

ให้เห็นว่าตนเองต ่ามาก

อย่างไรเจ้าก็เป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวง มีคนรอต่อ

แถวสู่ขอเจ้าอยู่ ก็ยังดึงดันจะเกาะคนที่ไม่สนใจไยดีเจ้า เพื่ออะไร

กัน ถึงเวลานั้นเจ้าไม่โอดครวญแค้นเคืองก็ดีไป หากเจ้าอยู่ไม่สุข ข้า

ก็ไม่มีทางปรานีเจ้าเช่นกัน”

เฉินปี้นึกไม่ถึงว่าหลิงอวี้จื้อจะปากร้ายเช่นนี้ แม้คำพูดเหล่านี้จะ

ทำให้นางไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่ใบหน้ามิได้แสดงออกไปแม้แต่

น้อย ยังคงมีท่าทีอ่อนโยนเช่นเดิม

พูดพลางยิ้มน้อยๆ ว่า

“ข้าแต่งงานกับเขาเพราะไทเฮาพระราชทานงานแต่งให้ ต่อไป

เขาก็จะเป็นสามีของข้าอย่างถูกต้อง เหตุใดจะอยู่กับเขาไม่ได้ นี่เป็น

หลักการตามทำนองคลองธรรมมิใช่หรือ

คุณหนูหลิง ความแตกต่างระหว่างข้ากับเจ้ามีเพียงแค่ตอนนี้ ใจ

ท่านอ๋องมีเพียงเจ้าผู้เดียว เจ้ารับประกันได้หรือว่า ในใจเขาจะมี

เพียงตำแหน่งของเจ้าผู้เดียวตลอดไป

ข้าจะบอกเจ้าให้ ข้าจะไม่มีวันไปจากจวนท่านอ๋องเด็ดขาด

นอกจากข้าจะตายเสียก่อน ขอเพียงได้เข้าจวนไปแล้ว ข้าก็จะเป็น

คนของท่านอ๋อง

ถึงแม้ท่านอ๋องจะไม่เข้าห้องข้า ข้าก็จะไปเฝ้าท่านอ๋อง เขาเป็น

สามีของข้า และจะเป็นที่พึ่งพิงสุดท้ายของข้าไปทั้งชีวิต จวนท่าน

อ๋องเป็นบ้านของเจ้า และต่อไปก็จะเป็นบ้านของข้า”

หลิงอวี้จื้อขมวดคิ้วมองเฉินปี้ นึกไม่ถึงว่าเฉินปี้จะหน้าไม่อาย

เพียงนี้ ยังไม่ทันได้เข้าจวนก็เริ่มยั่วยุเธอเสียแล้ว

ตอนแรกยังนึกว่านางจะดัดจริตเสแสร้ง ยังไม่กล้าทำอะไร

ตอนนี้ นึกไม่ถึงว่าตนเองจะประเมินเฉินปี้ต ่าไป กล้าท้าทายเธอ

ตั้งแต่ตอนนี้ ต่อไปเข้าจวนไปแล้วจะต้องก่อเรื่องแน่นอน ไม่ต้อง

ใช้สมองก็คิดได้ นางจะเกาะอยู่ในจวนท่านอ๋องไม่ไปไหน

เธอนึกถึงชิวจวี๋ที่ไม่รู้ว่าใช้วิธีอะไรถึงตั้งครรภ์ขึ้นมาได้ เฉินปี้คง

ไม่คิดจะใช้วิธีเดียวกันเพื่อยึดตำแหน่งไว้หรอกนะ!

รู้อยู่เต็มอกว่านางคิดไม่ซื่อยังจะรับนางเข้าจวนอีก นั่นไม่ใช่หา

เรื่องทุกข์ใส่ตัวหรอกหรือ ในเมื่อเฉินปี้เป็นคนเช่นนี้ เธอก็ไม่อยาก

เล่นเกมนี้กับเฉินปี้ต่อไปแล้ว ต้องคิดวิธีหยุดยั้งไม่ให้เฉินปี้แต่งเข้า

จวนได้

“ถ้าแจ้าแน่จริงก็พูดเช่นนี้ให้อาเหยี่ยนฟังอีกรอบสิ เจ้ามาทำ

เก่งกล้าสามารถอะไรต่อหน้าข้า”

เฉินปี้หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดปากแล้วพูดว่า

“คำพูดเหล่านี้เจ้าเข้าใจคนเดียวก็พอแล้ว ในเมื่อต่อไปคนที่ต้อง

พบปะเจอกันเช้าเย็นก็คือพวกเรา ท่านอ๋องยุ่งเรื่องงาน คงไม่อยู่ใน

จวนบ่อยๆ หรอก”

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ลองดูสิ ดูสิว่าชีวิตแต่ละวันจะเป็นอย่างที่เจ้า

จินตนาการหรือไม่ ข้าจะบอกให้ เจ้ากับข้าช่างแตกต่างกันมากนัก

นอกจากใจอาเหยี่ยนมีเพียงข้าแล้ว ความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดก็คือ

ข้าเป็นเมีย เจ้าเป็นอนุ

ในจวนตระกูลเฉินต้องมีอนุแน่นอน คุณหนูเฉินคงซึมซับมา

ตั้งแต่เด็ก ควรจะรู้ว่าอนุคืออะไร

อนุจำเป็นต้องปรนนิบัตินายหญิงของจวน ต่อไปเจ้าก็ต้องเรียนรู้

กฎเกณฑ์ไว้ให้ดี ปรนนิบัติข้าให้ดีๆ ข้าชอบคนที่ขยันทำงานหนัก

หน่อย กลับไปแล้ว ข้าก็ควรไปคิดดูว่าจะตั้งกฎระเบียบอะไรให้เจ้า

ถึงจะดี”

คำว่าอนุนั้นทิ่มแทงใจเฉินปี้ นางไม่มีทางเป็นอนุไปตลอดชีวิต

ทุกอย่างเป็นแค่เรื่องชั่วคราว หลิงอวี้จื้อ เจ้าก็ไม่มีทางได้ใจไปตลอด

เช่นกัน