ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 470 ข้าไม่พนันกับเจ้าหรอก

เมื่อครู่แค่เริ่มต้นใช่หรือไม่! เช่นนั้นก็คอยดูเถิด ข้าไม่เชื่อเสีย

อย่างว่าจะแยกเจ้าออกจากท่านอ๋องไม่ได้

ถึงแม้ข้างนอกแดดจะจัดจ้า แต่อย่างไรก็เป็นต้นฤดูใบไม้ผลิ

เปียกโชกไปทั้งตัวก็ยังหนาวมาก หลิงอวี้จื้อลูบไหล่ไปมา

“โอ๊ย หนาวจะตายอยู่แล้ว อย่าเป็นหวัดเลย”

“คุณหนู จู่ๆ ทำไมถึงตกลงไปในทะเลสาบได้เจ้าคะ คงมิได้จงใจ

หรอกนะเจ้าคะ!”

พอหรูเยียนพูด หลิงอวี้จื้อก็นึกถึงเอวตัวเองว่ายังคงเจ็บแปลบๆ

เธอลูบเอวไปมา

“ใครจะไปจงใจกระโดดน ้าในวันที่หนาวเย็นเช่นนี้ ข้าเพียงใช้

แผนซ้อนแผนเท่านั้น

หากเดาไม่ผิด คนที่ปาหินใส่ข้าน่าจะเป็นมู่หรงกวานเสวี่ย

ผู้หญิงคนนี้จิตใจอำมหิตนัก ยังดีที่ข้าว่ายน ้าเป็น มิเช่นนั้นคงจมน ้า

เกือบตายไปแล้ว”

หินเล็กๆ ก้อนเดียวที่ถูกขว้างมากลับมีกำลังแรงเพียงนี้ แสดงว่า

คนที่ปาก้อนหินใส่เธอต้องมีกำลังภายในแข็งแกร่ง มิเช่นนั้นจะปา

โดนไม่โดนก็เป็นปัญหาแล้ว ในที่เกิดเหตุ คนที่มีความสามารถ

เช่นนี้ ก็มีเพียงมู่หรงกวานเสวี่ยเท่านั้น ไม่ว่านางคิดจะทำให้เธอขาย

หน้าหรือว่าคิดจะเอาชีวิตเธอ ก็ล้วนถือว่าเป็นผู้หญิงอำมหิต

เหมือนกัน

หากมั่วชิงอยู่ เธอก็คงไม่โดนลูกไม้นี้ นี่ก็ถือว่าเป็นเหตุไม่คาด

ฝัน ดูจากสถานการณ์เช่นนี้แล้ว ต่อไปจะเข้าวัง เธอก็ไม่สามารถพา

มั่วชิงเข้ามาได้อีกแล้ว

ในเมื่อมู่หรงกวานเสวี่ยกล้ากลับมา เธอต้องไปหามู่หรงนี่อวิ๋น

และถามให้กระจ่าง ไม่อยากปล่อยให้มู่หรงกวานเสวี่ยลอยไปลอย

มาต่อหน้าเธออีกแล้ว

สาวใช้ในวังพาหลิงอวี้จื้อไปเปลี่ยนชุดแห้งและสะอาด เพิ่ง

เปลี่ยนชุดเสร็จก็เจอมู่หรงกวานเสวี่ยข้างนอกพอดี ดูเหมือนนาง

กำลังรอเธอ

มู่หรงกวานเสวี่ยตั้งใจรอเธอที่นี่ หลิงอวี้จื้อมีลางสังหรณ์ไม่ดี

เธอยิ้มตาหยีมองมู่หรงกวานเสวี่ย

“เจียงฮูหยินคงมิได้ตั้งใจรอข้าหรอกกระมัง!”

มู่หรงกวานเสวี่ยแสดงสีหน้าเหยียดหยามโดยไม่ปกปิด นางเดิน

มาตรงหน้าหลิงอวี้จื้อ

“นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะว่ายน ้าเป็น ข้าเสียก้อนหินไปเปล่าๆ เจ้ามิได้

รู้สึกว่าตนเองกับท่านอ๋องรักกันปานจะกลืนหรอกหรือ ในเมื่อเป็น

เช่นนี้ เรามาพนันกันสักหน่อยดีหรือไม่”

“เหตุใดข้าต้องพนันกับเจ้าด้วย เจียงหูหยินว่างมากไม่มีอะไรทำ

ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะว่างมากไม่มีอะไรทำเหมือนเจ้า ไทเฮายัง

รอเจียงฮูหยินอยู่ เจียงฮูหยินอย่าประวิงเวลาอีกเลย”

หลิงอวี้จื้อรู้ว่ามู่หรงกวานเสวี่ยมีเจตนาไม่ดี มั่วชิงก็ไม่อยู่เสีย

ด้วย เธอจึงไม่อยากยุ่งกับมู่หรงกวานเสวี่ย พูดจบก็เตรียมจะไป

มู่หรงกวานเสวี่ยจับแขนหลิงอวี้จื้อไว้ หัวเราะลั่น

“คิดจะไป ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ความแค้นที่เจ้าแทงข้า ข้าจดจำ

ไว้อย่างแม่นยำ นี่เป็นโอกาสทองแล้ว ข้าจะพลาดได้อย่างไร”

พูดจบก็มีหินก้อนหนึ่งตีเข้าด้านหลังศีรษะของหรูเยียน หรูเยียน

สลบล้มพับทันที

ตอนแรกนางคิดจะแอบวิ่งไปเรียกคน นึกไม่ถึงว่ามู่หรงกวาน

เสวี่ยจะรู้ตัว หลิงอวี้จื้อมองมู่หรงกวานเสวี่ยด้วยความตกใจ นาง

ไม่ได้หันไปด้วยซ ้า รู้ตำแหน่งของหรูเยียนได้อย่างไร

“เจ้าวางใจเถิด นางยังไม่ตาย ข้าไม่จำเป็นต้องไปหาเรื่องสาวใช้

แค่คนหนึ่ง”

พูดจบมู่หรงกวานเสวี่ยก็ไปกดจุดบนตัวหลิงอวี้จื้อ หลิงอวี้จื้อ

ขยับตัวไม่ได้ทันที

“เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าไม่เอาชีวิตเจ้าหรอก เช่นนั้นก็ไม่สนุกสิ นี่

เป็นของขวัญวันแต่งงานที่ข้ามอบให้เจ้า เชิญคุณหนูหลิงยิ้มรับไป

แต่โดยดี”

พูดจบก็เทยาเม็ดสีดำออกมาเม็ดหนึ่งแล้วใส่เข้าไปในปาก

หลิงอวี้จื้อ บังคับให้หลิงอวี้จื้อกลืนลงไป

หลิงอวี้จื้อรู้สึกเพียงว่าสิ่งนั้นกลิ้งผ่านคอลงไปแล้ว เธอด่ายก

ใหญ่ด้วยความโกรธ

“หากข้าเป็นเจ้า ชีวิตนี้คงไม่กลับมาเหยียบเมืองหลวงอีกแล้ว

ถึงแม้กลับมาก็คงไม่กล้ามาปรากฏตัวในวงสังคมอีก เจ้านึกว่า

ตัวเองเป็นจิ้งจอกเก้าหางจริงๆ หร