ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 489 นี่เป็นความรับผิดชอบของเจ้าอยู่แล้ว

ตอนที่ 489 นี่เป็นความรับผิดชอบของเจ้าอยู่แล้ว

มู่หรงกวำนเย่ว์ไม่ได้พูดอะไร ยังคงหน้ำบึ้งตึง นำงไม่เข้ำใจ

จริงๆ หลิงอวี้จื้อมีอะไรดี นำงเป็นถึงไทเฮำผู้สูงส่ง เป็นผู้หญิงที่ทรง

เกียรติที่สุดในแคว้นเว่ยตะวันตก ได้รับอ ำนำจสูงสุด แต่กลับไม่ได้

รับควำมรักเลยแม้แต่น้อย

คนที่หมำยปองก็ชอบหลิงอวี้จื้อ ลูกชำยที่เลี้ยงดูมำอย่ำง

ยำกล ำบำกก็ติดใจหลิงอวี้จื้อ แม่ลูกแตกควำมสำมัคคีเพรำะเรื่องนี้

แม้แต่น้องชำยของตนเองก็ยังมีจิตใจเข้ำหำผู้หญิงคนนั้น

ผู้ชำยที่ส ำคัญที่สุดในชีวิตนำงทั้งสำมคนต่ำงรุมล้อมเด็กสำวคน

นั้น ท ำให้นำงรู้สึกอิจฉำมำก

น่ำขันจริงๆ นำงไม่จ ำเป็นต้องอิจฉำใครมำตั้งนำนแล้ว แต่

กลับมำอิจฉำเด็กสำวคนหนึ่ง ชีวิตยุ่งเหยิงก็เพรำะเด็กสำวคนนี้

ตอนนี้น้องชำยพ่อแม่เดียวกันของนำงก็วิงวอนขอร้องแทนเธอ

ท ำให้นำงกลืนไม่เข้ำคำยไม่ออก รับปำกก็รู้สึกไม่ยินยอม ไม่

รับปำก ก็กลัวว่ำตระกูลมู่หรงจะสิ้นทำยำท

มู่หรงนี่อวิ๋นเป็นคนสบำยๆ มำโดยตลอด ไม่ยอมแต่งงำนมี

ภรรยำ นำงรู้ว่ำมู่หรงนี่อวิ๋นนิสัยเจ้ำส ำรำญ คิดว่ำอำยุเขำยังน้อย

แต่งงำนช้ำหน่อยก็ไม่เป็นไร ด้วยเหตุนี้จึงไม่ได้บังคับเขำ

ตอนนี้เกิดเรื่องเช่นนี้ ทั้งตระกูลมู่หรงอำจจะสิ้นทำยำทไปด้วย

เหตุนี้ ส ำหรับครอบครัวหนึ่ง ผู้ชำยที่บรรลุนิติภำวะแล้วมี

ควำมส ำคัญมำก ตระกูลมู่หรงเป็นพระญำติของฮ่องเต้ เป็นตระกูลที่

โดดเด่นที่สุดในแคว้นเว่ยตะวันตก จะขำดทำยำทไม่ได้เด็ดขำด

หำกเป็นเช่นนั้นคงกลำยเป็นเรื่องตลกของแคว้นเว่ยตะวันตกไป

มู่หรงหงกับมำรดำของนำงก็รับกำรโจมตีเช่นนี้มิได้

มู่หรงกวำนเย่ว์ยังคงหน้ำบึ้ง ไม่พูดอะไร มู่หรงนี่อวิ๋นก็ไม่พูด

อะไร รอมู่หรงกวำนเย่ว์ตอบกลับ

ทั้งห้องโถงใหญ่ตกอยู่ในควำมเงียบสงัด สำวรับใช้ที่ยืนตรงอยู่

ข้ำงๆ ก้มหน้ำมิด อยำกจะกลำยเป็นคนล่องหนเดี๋ยวนั้น บรรยำกำศ

ในห้องโถงใหญ่กดดันเกินไปจริง ๆ

ตอนนี้เองจื่ออีก็น ำหมอหลวงเข้ำมำอย่ำงไว หมอหลวงจับชีพจร

อย่ำงระมัดระวังอย่ำงยิ่ง จับชีพจรเสร็จแล้วก็หมอบกับพื้นทันที

ตอบด้วยควำมเคำรพว่ำ

“กรำบเรียนไทเฮำ คุณชำยมู่หรงมีสภำวะชีพจรเต้นผิดปกติ นี่

เป็นอำกำรบ่งบอกว่ำโดนยำพิษ กระหม่อมไร้ควำมสำมำรถ ยังดูไม่

ออกว่ำคุณชำยมู่หรงโดนยำพิษอะไรพ่ะย่ะค่ะ”

ยำพิษของส ำนักอู๋จี๋คนทั่วไปไม่รู้จัก หมอหลวงวินิจฉัยไม่

ออกเป็นเรื่องปกติมำก

มู่หรงกวำนเย่ว์ขมวดคิ้วแน่นขึ้นไปอีก โบกมือให้หมอหลวง

ออกไปก่อน แล้วจึงให้มู่หรงนี่อวิ๋นลุกขึ้น

คุกเข่ำไปตั้งนำน มู่หรงนี่อวิ๋นขำชำไปนำนแล้ว ฝืนยืนไม่ขึ้น

มองมู่หรงกวำนเย่ว์แล้วเอ่ยปำกว่ำ

“พี่ใหญ่ หำกท่ำนไม่เชื่อค ำพูดข้ำ สำมำรถให้พี่รองมำตรวจชีพ

จรข้ำได้ ข้ำเหลือเวลำเพียงครึ่งปีจริงๆ

ข้ำไม่เคยคิดจะเป็นอะไรกับหลิงอวี้จื้อ เพียงแต่หวังว่ำนำงจะอยู่

กับคนที่รัก พี่ใหญ่ ให้ข้ำได้ท ำตำมใจอีกเป็นครั้งสุดท้ำยเถิด”

“นำงมีค่ำพอให้เจ้ำทุ่มเทขนำดนี้หรือ”

“นี่เป็นเรื่องที่ข้ำอยำกท ำ ไม่มีอะไรมีค่ำพอหรือไม่มีค่ำพอ พี่

ใหญ่ ข้ำรู้ดีว่ำตนเองมีหน้ำที่รับชอบต่อวงศ์ตระกูล เอำเรื่องนี้มำข่ม

พี่ใหญ่ช่ำงหน้ำไม่อำยอย่ำงยิ่ง แต่ข้ำไม่มีวิธีอื่นแล้ว หำกก่อนตำย

ไม่เห็นนำงมีควำมสุข ข้ำอยู่ในปรโลกก็ไม่สบำยใจ”

มู่หรงกวำนเย่ว์หัวเรำะเยือกเย็นหนึ่งครั้ง

“ในเมืองหลวงนี้ใครไม่รู้บ้ำงว่ำคุณชำยมู่หรงเป็นคนหนุ่มเจ้ำ

ส ำรำญ ตอนนี้เจ้ำถูกใจผู้หญิงคนเดียว ไม่รู้สึกว่ำน่ำข ำหรือ”

“คนอื่นอยำกข ำก็ข ำไปเถิด!”

มู่หรงนี่อวิ๋นพูดพลำงคุกเข่ำลงอีกครั้ง

“พี่ใหญ่ ขอเพียงไม่ให้เฉินปี้แต่งเข้ำจวนท่ำนอ๋องผู้ส ำเร็จ

รำชกำรแทนพระองค์ ข้ำก็จะแต่งงำนทันที”

มู่หรงกวำนเย่ว์โกรธมู่หรงนี่อวิ๋นจนเหลือทนแล้ว ตอบกลับ

อย่ำงเย็นชำว่ำ

“ตัวเองเป็นบุตรชำยภรรยำหลวงของตระกูลมู่หรง นี่เป็นควำม

รับผิดชอบของเจ้ำ