ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 488 ข่มขู่ไทเฮา

ตอนที่ 488 ข่มขู่ไทเฮา

ตอนนี้เอง มู่หรงนี่อวิ๋นก ำลังอยู่ที่วังฉำงเล่อกง เขำคุกเข่ำตัวตรง

กับพื้น

“พี่ใหญ่ แต่ไหนแต่ไรข้ำไม่เคยขอร้องอะไรท่ำนพี่เลย ครั้งนี้ถือ

ว่ำข้ำขอร้องพี่ใหญ่”

เห็นมู่หรงนี่อวิ๋นขอร้องวิงวอนเพื่อหลิงอวี้จื้อ ในใจมู่หรงกวำนเย่ว์

ก็โมโหสุดขีด กรำดมองมู่หรงนี่อวิ๋นอย่ำงเย็นชำ ขึ้นเสียงติเตียนว่ำ

“เจ้ำชอบคุกเข่ำก็คุกเข่ำไป! นี่อวิ๋น เจ้ำท ำให้เรำผิดหวังจริงๆ

หลำยปีมำนี้เรำอบรมบ่มเพำะเจ้ำมำสุดก ำลัง เจ้ำกลับท ำอะไรไม่

เป็นโล้เป็นพำย เมื่อก่อนเที่ยวเล่นไปวันๆ ก็ช่ำงเถิด ตอนนี้ยังมัวแต่

คิดค ำนึงถึงผู้หญิงของอ๋องผู้ส ำเร็จรำชกำรแทนพระองค์อยู่ได้

เจ้ำอย่ำลืมเสีย เจ้ำเป็นบุตรชำยของตระกูลมู่หรง ต่อไปจะต้องสืบ

ทอดกิจกำรของครอบครัว ประพฤติตนเช่นนี้ ขำยหน้ำตระกูลมู่หรง

ชัด ๆ”

มู่หรงนี่อวิ๋นคำดไว้อยู่แล้วว่ำมู่หรงกวำนเย่ว์จะโกรธ นำงเข้มงวด

กับเขำและเฉินมั่วฉือมำก เพียงแต่พวกเขำล้วนท ำให้มู่หรงกวำนเย่ว์

ผิดหวัง ด้วยเหตุนี้ทุกครั้งที่มู่หรงกวำนเย่ว์เห็นเขำก็จะท ำหน้ำไม่ได้

ดั่งใจทุกครั้ง

ถึงแม้รู้ว่ำจะท ำให้มู่หรงกวำนเย่ว์โมโห มู่หรงนี่อวิ๋นก็ยังมำ เขำ

ไม่อยำกเห็นหลิงอวี้จื้อไม่มีควำมสุขทุกวัน หวังว่ำนำงจะออกเรือน

ไปอย่ำงมีควำมสุข

มู่หรงกวำนเย่ว์เป็นพี่สำวแท้ๆ แม่เดียวกันกับเขำ นอกจำกเขำแล้ว

ก็ไม่มีใครสำมำรถพูดเช่นนี้ต่อหน้ำมู่หรงกวำนเย่ว์ได้ ก่อนหน้ำนี้เขำ

มำหำมู่หรงกวำนเย่ว์สองสำมครั้งแล้ว เพียงแต่มู่หรงกวำนเย่ว์ไม่ได้

พบเขำ

เขำรู้ว่ำไม่มีประโยชน์ที่จะขอร้องมู่หรงกวำนเย่ว์ มู่หรงกวำนเย่ว์

ไม่ใช่คนประเภทที่จะใจอ่อนง่ำยๆ ครั้งนี้เขำมำมู่หรงกวำนเย่ว์เพื่อ

จะคุยเรื่องเงื่อนไข เขำไม่เชื่อว่ำมู่หรงกวำนเย่ว์จะไม่สนใจควำม

เป็นควำมตำยของเขำ

“พี่ใหญ่ ข้ำชอบหลิงอวี้จื้อจริงๆ ข้ำก็รู้ด้วยว่ำข้ำกับนำงไม่มีทำง

เป็นไปได้ ข้ำมิได้คำดหวังสิ่งใด เพียงแต่หวังว่ำนำงจะมีควำมสุข”

มู่หรงนี่อวิ๋นพูดจบก็แบมือ ฝ่ำมือมีเส้นสีด ำเห็นชัดพำดผ่ำน เขำ

พูดหน้ำเศร้ำว่ำ

“ตอนข้ำอยู่ที่ส ำนักอู๋จี๋โดนพิษเข้ำ มีชีวิตอยู่ได้อีกเพียงครึ่งปี พี่

ใหญ่ หำกไม่เชื่อ สำมำรถตำมพี่รองมำดูได้ นำงเป็นคนของส ำนักอู๋จี๋

รู้จักพิษของส ำนักอู๋จี๋”

มู่หรงกวำนเย่ว์เห็นเส้นด ำบนมือของมู่หรงนี่อวิ๋น ก็ลุกขึ้นเดิน

ไปข้ำงตัวมู่หรงนี่อวิ๋นทันที ตรวจดูเส้นด ำนั้นอย่ำงละเอียด เป็นสีด ำ

ที่ออกมำจำกผิวหนังจริงๆ หรือว่ำเขำโดนยำพิษจริงๆ

มู่หรงนี่อวิ๋นเป็นลูกชำยคนเดียวที่เกิดจำกภรรยำหลวงใน

ตระกูลมู่หรง และยังเป็นน้องชำยแท้ๆ แม่เดียวกันกับนำง ตัวเขำยัง

ต้องแบกรับกำรสืบทอดตระกูลและกิจกำรของครอบครัว หำกเขำ

เกิดเรื่องจริงๆ เช่นนั้นตระกูลมู่หรงก็ถึงจุดจบ

มู่หรงกวำนเย่ว์เห็นเส้นด ำนี้ก็เริ่มลนลำนขึ้นมำจริงๆ รีบให้จื่ออี

ไปตำมหมอหลวงมำ จื่ออีเห็นว่ำสถำนกำรณ์ร้ำยแรง ก็ออกไปตำม

หมอหลวงทันที

เดิมทีมู่หรงนี่อวิ๋นไม่คิดจะบอกเรื่องนี้กับใคร อย่ำงไรเสียพูดไป

ก็ไร้ประโยชน์ ได้แต่ท ำให้คนอื่นเป็นห่วงตนเท่ำนั้น

เขำก็ไม่อยำกตำยไปเช่นนี้ ด้วยเหตุนี้จึงแอบหำแมลงจิ่วเซียงมำ

ตลอด ใช้สิ่งนี้เพื่อให้มีชีวิตต่อไป ถึงเวลำแล้วค่อยจำกไปเงียบๆ

ตอนนี้เขำท ำได้เพียงน ำเรื่องนี้มำขู่มู่หรงกวำนเย่ว์ เขำรู้ว่ำมู่หรงก

วำนเย่ว์เป็นห่วงครอบครัวแม่มำก เขำเป็นลูกชำยคนเดียวของ

ภรรยำหลวงตระกูลมู่หรง หำกเอำข้อนี้เป็นเงื่อนไข นำงก็คงจะตก

ลง

“พี่ใหญ่ นี่เป็นควำมปรำรถนำเดียวของข้ำในตอนนี้ ท่ำน

สงเครำะห์ข้ำเถิด! มิเช่นนั้นข้ำคงตำยตำไม่หลับ ขอเพียงท่ำนไม่

บังคับให้ท่ำนอ๋องรับอนุภรรยำ ข้ำก็จะแต่งงำนทันที เพื่อแผ่

กิ่งก้ำนสำขำตระกูลมู่หรง”

มู่หรงกวำนเย่ว์เข้ำใจเจตนำของมู่หรงนี่อวิ๋น เขำมำเพื่อบีบบังคับ

นำง ใช้ตระกูลมู่หรงบีบบังคับให้นำงยอมจ ำนวน

มู่หรงกวำนเย่ว์ท ำหน้ำบึ้ง

“ได้ ได้ ตอนนี้เจ้ำนับวันยิ่งไปไกล ขนำดรู้วิธีที่จะบังคับเรำได้”

“ข้ำเองก็จ ำใจท ำ พี่ใหญ่ ท่ำนท ำเช่นนี้เพียงเพื่อแก้แค้นท่ำนอ๋อง

ผู้ส ำเร็จรำชกำรแทนพระองค์ เพื่อตระกูลมู่หรง ท่ำนปล่อยพวกเขำ

ไปได้หรื