ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 487 ท ำอย่ำงไรนำงถึงจะลดก ำแพงลง

อวิ๋นซั่วส่ายหน้า

“ข้าลาออกตั้งแต่ออกมาจากสำนักวิชาหงเต๋อแล้ว ต่อไปจะไม่

กลับไปอีก

พี่สะใภ้ ข้าไม่ได้คิดจะสร้างความวุ่นวายให้กับเจ้าและพี่ชาย ข้า

เพียงมาดูเท่านั้น ข้ารู้ดีว่าข้าทำผิด

ถึงแม้ชาตินี้พี่ชายจะไม่ยอมรับข้า ข้าก็ไม่โทษเขา พี่สะใภ้ ได้ยิน

มาว่ายังมีพระชายารองอีกคนที่จะแต่งเข้าจวนกับเจ้า เรื่องนี้เป็น

ความจริงหรือไม่”

“เรื่องนี้รู้กันไปทั่วถนนใหญ่ เจ้าว่าจริงหรือไม่”

หลิงอวี้จื้อลุกขึ้น ทุบๆ ขาที่นั่งจนชา

“จะไปไม่ไป เจ้าตัดสินใจเอง ข้ากลับก่อน”

พูดจบหลิงอวี้จื้อก็เตรียมจะไป จู่ๆ อวิ๋นซั่วก็เรียกหลิงอวี้จื้อไว้

“พี่สะใภ้ เจ้าอยากดูดวงมิใช่หรือ เช่นนั้นดูสักหน่อย ข้าไม่

คิดเงิน”

“รู้อยู่ว่าเจ้าดูไม่เป็น ข้ายังจะดูอีกหรือ ข้าไม่ได้บ้านะ”

พูดจบหลิงอวี้จื้อก็พามั่วชิงกับหรูเยียนออกไป

อวิ๋นซั่วนั่งอยู่หน้าแผงลอยของตนเอง จู่ๆ ก็เก็บแผงออกจาก

ตำบลเถาหยวนมาแล้ว เขาคิดตลอดว่าอยากทำอะไรสักหน่อยเพื่อ

ชดเชยความผิดของตนเอง แต่กลับไม่มีเรื่องอะไรที่ตนเองทำได้

กลับเมืองหลวงมาคราวนี้ได้ยินว่าเซียวเหยี่ยนจะแต่งงานแล้ว

เขาคิดจะมารับบรรยากาศมงคลสักหน่อย นึกไม่ถึงว่าเพิ่งมาถึงเมือง

หลวงก็ได้ยินว่าเซียวเหยี่ยนยังต้องการรับพระชายารองมาอีกคน ซ ้า

ยังแต่งเข้าจวนพร้อมหลิงอวี้จื้อด้วย

ตอนที่อยู่ตำบลเถาหยวนเขาเห็นชัดเจนว่า หลิงอวี้จื้อกับเซียวเหยี่ยน

เหมาะสมกันมาก สองคนรักกันด้วยใจจริง เขาหวังว่าจะช่วยหลิงอวี้จื้อ

กับเซียวเหยี่ยนทำอะไรได้บ้าง

ความคิดนี้เดิมทียังอยู่แค่ในใจ เพิ่งเห็นความเหนื่อยล้าในแววตา

ของหลิงอวี้จื้อ มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ได้พักผ่อนดี ตัดสินใจแน่

แล้วว่าจะต้องช่วยพวกเขา

เขาเก็บของสำหรับคำนวณดวงชะตา เปลี่ยนเสื้อผ้าไปที่จวน

ตระกูลเฉิน คิดจะฉวยโอกาสมั่วเข้าไปในจวนตระกูลเฉิน เห็นจวน

ตระกูลเฉินกำลังประกาศรับสมัครคนงานตรงหน้าประตูพอดี เขาก็

เข้าไปสมัครทันที ขอเพียงได้เข้าใกล้เฉินปี้ เขาจะต้องช่วยธุระได้

แน่นอน อวิ๋นซั่วมีท่าทางซื่อสัตย์ จึงเข้าจวนตระกูลเฉินไปอย่าง

ราบรื่น

ณ จวนอู๋อ๋อง

เฉินเซี่ยวหรูกำลังฝึกเขียนอักษรอยู่ในห้องทำงาน เขาเขียนพระ

ราชกรณียกิจตัวใหญ่ๆ บนกระดาษเซวียนจื่อสีขาว เพราะว่าชาติ

กำเนิดค่อนข้างต ่าต้อย ฮ่องเต้องค์ก่อนไม่ได้ให้เขาทำงานอะไร

สำคัญตั้งแต่เด็ก องค์ชายคนอื่นก็มองไม่เห็นหัว แม่แท้ๆ ของเขาเคย

เป็นสาวใช้ของพระชายาซีหนานอ๋องมาก่อน นี่กลายเป็นป้ายกำกับ

ตัวเขาที่ไม่สามารถลบได้ เวลาคนอื่นพูดถึงเขาก็จะทำหน้าดูถูกเรียก

เขาว่าลูกชายคนใช้ของพระชายาซีหนานอ๋องคนนั้น

เกิดในตระกูลราชวงศ์ แต่ได้รับเพียงสายตาเย็นชา ทำให้

ความคิดที่จะเป็นฮ่องเต้ผุดขึ้นตั้งแต่เด็ก เขาอยากเหยียบย ่าคนที่ดูถูก

เขาทุกคนไว้ใต้เท้า ให้ทุกคนดูให้ดีๆ ว่า เขาควบคุมแคว้นเว่ย

ตะวันตกอย่างไร

เพื่อจะบรรลุจุดประสงค์นี้ เขาแอบซ่อนตัวเองมาโดยตลอด

อดทนมาโดยตลอด แอบซุ่มทุ่มเททำหลายอย่าง แต่ก็ยังไม่พอที่จะ

ไปถึงบัลลังก์ฮ่องเต้ ถูกเซียวเหยี่ยนแย่งนำไปหนึ่งก้าว

ตอนนี้อุปสรรคใหญ่ของเขาคือเซียวเหยี่ยน แล้วดันไปรักผู้หญิง

ของเซียวเหยี่ยนอีก เห็นอยู่ชัดๆ ว่าไม่ได้ แต่ก็ยังหวั่นไหวเพราะยั้ง

ใจไม่อยู่

เดิมทีเขาอยากหลอกใช้หลิงอวี้จื้อเพื่อจัดการเซียวเหยี่ยน แต่

ตนเองกลับมีความคิดที่ไม่ควรมีเสียก่อน จนมาถึงตอนนี้ เขาไม่ได้

เข้าใกล้หลิงอวี้จื้อตามที่วางแผนเอาไว้เลย แต่กลับยิ่งห่างไกลกันไป

ทุกที

ตอนนี้เซียวเหยี่ยนจะสู่ขอเฉินปี้ นี่เป็นโอกาสดีที่สุดที่จะแยก

เซียวเหยี่ยนกับหลิงอวี้จื้อออกจากกัน เพียงแต่ถึงแม้แยกพวกเขาได้

เขาก็เข้าใกล้หลิงอวี้จื้อไม่ได้

ตอนนี้หลิงอวี้จื้อดูเหมือนจะมีอคติกับเขาอย่างลึกซึ้งมาก แม้แต่

จะคุยกันก็ยังไม่อยากคุยกับเขาสักเท่าไร ต้องทำอย่างไรหลิงอวี้จื้อ

ถึงจะยอมลดกำแพงที่ขวางกั้นเขาไว้ลง

เขาคิดคำนวณในใจเรียบร้อยแล้ว ยกพู่กันขึ้นเขียนจดหมายหนึ่ง

ฉบับ เขียนเสร็จแล้ว เขาก็เอาจดหมายใส่ซอง เอาจดหมายให้หวางเฉิง

ที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ส่งจดหมายนี้ไปจวนตระกูลเฉิน”

หวางเฉิงไม่เข้าใจเจตนารมณ์ของเฉินเซี่ยวหรู แต่ไม่ได้ถาม

อะไรมาก พยักหน้ารับคำ

“ขอรับ ข้าน้อยจะไปเ