ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 486 พบอวิ๋นซั่วอีกครั้ง

ตอนที่ 486 พบอวิ๋นซั่วอีกครั้ง

ถนนใหญ่คึกคัก คลาคล ่าไปด้วยผู้คนทุกหนแห่ง หลิงอวี้จื้อ

แง้มม่านรถม้าด้วยความเบื่อหน่ายสุดขีด เห็นข้างนอกอากาศไม่เลว

กลับจวนไปก็ไม่มีอะไรทำ ลงไปเดินเล่นเสียเลยดีกว่า

เธอใช้ให้รถม้าหยุด พูดกับมั่วชิงและหรูเยียนว่า

“พวกเจ้าไปเดินเล่นบนถนนใหญ่เป็นเพื่อนข้าหน่อย”

สองคนต่างรู้ว่าหลิงอวี้จื้ออารมณ์ไม่ดี พยักหน้ารับคำ หรูเยียน

ประคองหลิงอวี้จื้อลงรถม้า ยิ้มพูดว่า

“ข้างนอกคึกคักขนาดนี้ คุณหนูชอบความคึกคักมาตลอด ไปดูว่า

มีอะไรอยากซื้อหรือไม่กันหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”

“พวกเจ้าพกเงินมาหรือยัง”

มั่วชิงส่ายหน้า หรูเยียนหยิบถุงเงินออกมาจากอกเสื้อ พูดด้วย

ความกระดากใจ

“อุ๊ย มีเงินตำลึงแค่ก้อนเดียวเจ้าค่ะ คุณหนูใช้ประหยัดหน่อยนะ

เจ้าคะ สามารถซื้อของว่างทานได้ไม่น้อยเลยเจ้าค่ะ”

หลิงอวี้จื้อหยิบถุงเงินมาจากมือหรูเยียน แสดงท่าทางภาคภูมิ

“ถุงเงินนี้ข้าดูแลเอง ในเงินตำลึงก้อนเดียวนี้ พวกเจ้าดูว่าอะไร

เข้าตาก็ซื้อไปเลย ข้าออกเงินเอง หากเจอที่ไหนที่ลงบัญชีไว้ก่อนได้

พวกเจ้าก็ลงบัญชีไว้ ตอนนี้คุณหนูคนนี้ไม่ขัดสนเงินทอง”

“เช่นนั้นบ่าวไม่เกรงใจนะเจ้าคะ”

หรูเยียนแหย่ให้หลิงอวี้จื้อสบายใจ ตอบรับอย่างไม่อ้อมค้อม

หลิงอวี้จื้อยิ้มให้ทั้งสองคน ราวกับคนไม่มีเรื่องอะไร ทุกข์

เพียงใดก็ไม่สามารถคร ่าครวญทอดถอนใจทุกวันได้ ฟ้ายังไม่ถล่ม

ดวงตะวันยังคงอยู่ ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลยจริงๆ

นายบ่าวสามคนเดินเล่นไปตามถนน ด้วยเหตุที่อากาศดี สองข้าง

ถนนใหญ่จึงเต็มไปด้วยร้านแผงลอย ของกินและของเล่นต่างๆ มี

ครบทุกสิ่ง หลิงอวี้จื้อสนอกสนใจ ดูอันนี้ จับอันนั้น เพียงแต่ไม่ซื้อ

อะไรเลย

หรูเยียนกับมั่วชิงจับตาดูหลิงอวี้จื้อทุกฝีก้าว กลัวว่าเธอจะเดิน

พลัดหลง บางครั้งคุณหนูของพวกนางก็เหมือนเด็กน้อย เด็กบางคน

จะถูกของเล่นที่ชอบดึงดูดความสนใจไป

ตอนนี้เอง จู่ๆ หลิงอวี้จื้อก็หยุดลงตรงร้านหมอดู ไหนๆ ก็ว่าง

แล้ว ดูเรื่องแต่งงานหน่อยก็แล้วกัน! ดูสิว่าป้ายทำนายจะเขียนว่า

อย่างไร เธอไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว แต่ถือว่าหาที่พึ่งทางใจ

สักอย่าง

“คำนวณดวงครั้งหนึ่งเท่าไร”

หลิงอวี้จื้อนั่งยองๆ กับพื้นพลางถาม

หมอทำนายดวงที่ก้มหน้าอยู่ตลอดได้ยินเสียงหลิงอวี้จื้อ ก็ตกใจ

สะดุ้งอย่างแรงทันที เงยหน้าขึ้นอย่างเร็ว ทำหน้ากระอักกระอ่วน

ขณะเรียกว่า

“พี่สะใภ้…”

หลิงอวี้จื้อก็อึ้งเช่นกัน เวรกรรม อะไรจะมหัศจรรย์พันลึกเช่นนี้

นึกไม่ถึงว่าจะเป็นอวิ๋นซั่ว เขาติดเคราดำหน่อยหนึ่ง แสร้งทำตัว

ลึกลับด้วยการสวมชุดลัทธิเต๋า ลักษณะเช่นนั้นทำให้คนอดขำไม่

ไหว

นึกไม่ถึงว่าเขาจะกลายเป็นหมอทำนายดวงปากว้า แม้เป็นนักต้ม

ตุ๋นก็ยังต้องรู้วิธีทำนายบ้าง อวิ๋นซั่วไปเรียนเรื่องพวกนี้ตอนไหน

“เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

“ทำมาหากิน”

“เจ้าคำนวณปากว้าเป็นหรือ”

“ก่อนนี้เคยเรียนกับหมอผีในยุทธภพมาบ้าง พูดส่งเดชไปก็ไม่มี

ปัญหา”

อวิ๋นซั่วไม่กล้ามองหลิงอวี้จื้อ ท่าทางละอายใจตลอดเวลา

“เจ้ามิได้มาหาอาเหยี่ยนที่เมืองหลวงหรอกกระมัง!”

อวิ๋นซั่วเงียบ ผ่านไปสักครู่ถึงพูดว่า

“ได้ยินว่าพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้จะแต่งงานกันแล้ว จึงมาดูสักหน่อย

ข้าก็รู้ว่าพวกเจ้าไม่อยากเจอข้า ข้าดูอยู่ที่นี่ หากพวกเจ้าแต่งงานกัน

จะต้องผ่านถนนใหญ่เส้นนี้แน่”

เมื่อเห็นอวิ๋นซั่ว หลิงอวี้จื้อก็นึกถึงเรื่องที่ตำบลเถาหยวนขึ้นมา

อีก ถึงแม้อวิ๋นซั่วจะไม่อยากทำร้ายชาวบ้านตำบลเถาหยวน แต่เรื่อง

นี้ก็เกี่ยวข้องกับเขาเต็มๆ ด้วยเหตุนี้เธอจึงแสดงท่าทีเป็นมิตรไม่ลง

เมื่อเจออวิ๋นซั่ว

“รู้ว่าอาเหยี่ยนไม่ยินดีพบเจ้า เจ้าก็ยังวิ่งแจ้นมาที่นี่เพื่ออะไร อวิ๋นซั่ว

เจ้าออกไปจากเมืองหลวงเถิด! กลับไปเรียนหนังสือที่สำนักวิชาหงเต๋อ

ให้ดี ต่อไปสอบเป็นข้าราชการ ตระกูลอวิ๋นยังไม่ล่มสลาย อนาคตต้อง

พึ่งพาเจ้าเพียงผู้เดียวแล้ว”