ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 485 ผู้ชายข้า ใครอย่าแตะ

ตอนที่ 485 ผู้ชายข้า ใครอย่าแตะ

หลิงอวี้จื้อให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก เธอกับเซียวเหยี่ยนเกิด

ความไม่ลงรอย เพราะต่างคนต่างยังไม่เชื่อใจและเข้าใจกันมากพอ

หรือไม่

พวกเขารู้จักกันแค่ครึ่งปีกว่า และไม่ได้เจอกันทุกวัน เพราะเวลา

ยังไม่นานพอหรือเปล่า

ระยะเวลานานสามารถรักษาความสัมพันธ์ได้ เพียงแต่ยังรักกัน

ไม่พอ การเชื่อใจกันและกันสำคัญอย่างยิ่ง หากขาดความเชื่อใจกัน

ไม่ว่าจะรักกันลึกซึ้งเพียงใดก็มอดไหม้ไปได้

หลิงอวี้จื้อถามตนเองเช่นนี้ ในใจก็ไม่ค่อยมั่นใจนัก เธอเชื่อใจ

เซียวเหยี่ยน

เพียงแต่สิ่งแวดล้อมย ่าแย่เช่นนี้ เธอกับเซียวเหยี่ยนก็เป็นคนต่าง

ยุคกันอยู่แล้ว ต้องมีบางเรื่องที่ไม่เข้าใจกัน เรื่องนี้พวกเขาต้อง

ปรับตัวเข้าหากัน ในกระบวนการนี้หากมีตัวป่วนอย่างเฉินปี้เข้ามา

คราวนี้ยิ่งปรับก็ยิ่งแย่

เฉินปี้ถูกมู่หรงกวานเย่ว์จัดการให้เข้ามา แต่ที่นางสามารถแทรก

เข้ามาได้เพราะว่าระหว่างเธอกับเซียวเหยี่ยนมีรอยแยกอยู่แล้ว ยิ่งมี

เรื่องเฉินปี้ เธอกับเซียวเหยี่ยนที่มีความแตกต่างกันอยู่แล้ว เธอมอง

เฉินปี้เป็นเรื่องใหญ่ แต่เซียวเหยี่ยนกลับเห็นว่าเฉินปี้ไม่มีค่าให้พูด

ถึง

พูดให้ถึงที่สุด เหตุผลที่ทำให้ระหว่างเธอกับเซียวเหยี่ยนไม่มี

ความสุขนั้นไม่ใช่เพราะเฉินปี้คนนี้ แต่เป็นเพราะพวกเขามีมุมมอง

ต่อเรื่องนี้ต่างกัน

ถึงแม้ในใจจะคิดเช่นนี้ แต่ต่อหน้าเฉินปี้ เธอจะเสียเหลี่ยมไม่ได้

ตอกกลับไปอย่างเย็นชา

“เขาไม่รักข้าเพราะรักเจ้าอย่างนั้นหรือ เรื่องระหว่างข้ากับอาเห

ยี่ยนคนนอกไม่ต้องมาวิจารณ์มั่วๆ

เฉินปี้ ตอนนี้เจ้ามิได้กำลังยุแยงตะแคงรั่วอยู่หรือ เจ้าเสแสร้งทำ

เป็นน่าสงสาร เขาก็ไม่ได้เห็นใจเจ้า ในใจเขา เจ้าก็เหมือนแค่สาวใช้

คนหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องมองเห็น และไม่จำเป็นต้องสนใจ

นึกไม่ถึงว่าแค่นี้เจ้าก็เริ่มรู้สึกดีกับตัวเองแล้ว เจ้าหลงคิดว่ายุแยง

ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับอาเหยี่ยนได้แล้ว เจ้าคิดมากไปแล้ว ข้า

กับอาเหยี่ยนยังดีกันอยู่มาก

ข้ามาหาเจ้าเพราะเห็นหน้าเจ้าแล้วไม่สบอารมณ์ เจ้าลงมือยังไม่

โหดพอ เหตุใดไม่กรีดหน้าตัวเองสักแผล หากหน้าเป็นแผลแล้ว

การแสดงถึงจะแนบเนียน”

“คุณหนูหลิง คำพูดนี้หลอกคนอื่นได้ แต่หลอกตนเองได้หรือ”

ใบหน้าของเฉินปี้ยังมีรอยยิ้ม แต่น ้าเสียงนั้นกลับประชดประชัน

เต็มที่

หลิงอวี้จื้อลุกขึ้น หาวหนึ่งครั้ง

“เอาล่ะ ได้เวลาแล้ว ข้าควรจะกลับไปนอนกลางวันแล้ว เฉินปี้

เรื่องบางเรื่อง หากเจ้าไม่เชื่อก็คอยดูก็พอ ผู้ชายของข้า ใครก็อย่าคิด

มาแตะต้อง”

พูดจบหลิงอวี้จื้อก็เดินออกไปอย่างไม่เกรงกลัว ตอนเดินผ่านก็

จงใจชนเฉินปี้อย่างแรง ชนคราวนี้ทำเอาเฉินปี้ถึงกับล้มลง

หลิงอวี้จื้อทำเป็นมองไม่เห็น เดินอาดๆ จากไป

ซูฮว่ารีบไปประคองเฉินปี้ที่อยู่บนพื้น ถุยน ้าลายอย่างโมโห

“อะไรกัน นึกไม่ถึงว่าจะกล้าหยิ่งผยองต่อหน้าคุณหนูเช่นนี้

คุณหนูต้องสั่งสอนนางให้หลาบจำสักหน่อยนะเจ้าคะ”

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะทำอะไรวู่วามกับนาง หากทำเช่นนั้น ท่าน

อ๋องจะต้องปกป้องนาง รอข้าแต่งเข้าจวนท่านอ๋องอย่างราบรื่นก่อน

ทั้งหมดนี้ข้าจะเอาคืนนางเป็นเท่าตัว”

แววตาเฉินปี้ประกายความดุร้ายแวบหนึ่ง นางปัดฝุ่นบนตัว

ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือแต่งเข้าจวนท่านอ๋อง ช่วงนี้นางยอมให้

ก่อน เพราะนางเข้าใจดี หากหลิงอวี้จื้อเป็นอะไรขึ้นมา นางก็ไม่มี

ทางออกเรือนได้อย่างราบรื่น เช่นนี้จะไม่เป็นผลดีกับนางเลย

หลิงอวี้จื้อขึ้นรถม้าทันที ถึงแม้จะได้ระบายความแค้น แต่

อารมณ์ก็ยังไม่ดี จะทำอย่างไรถึงจะหยุดยั้งเฉินปี้ไม่ให้เข้าจวนไป

โดยไม่ต้องฆ่านาง

นี่เป็นปัญหาที่ต้องคิดให้ดีๆ เธอไม่อยากยอมแพ้เรื่องเซียวเหยี่ยน

นี่เป็นคนที่เธอตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะใช้ชีวิตด้วยกันตลอดไป ใน

เมื่อมีปัญหาก็ต้องคิดวิธีกำจัดปัญหา ระหว่างเธอกับเซียวเหยี่ยนไม่

ต้องการคนเจ้าเล่ห์เพทุบายอย