ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 498 พวกเจ้าทำอะไรกัน

ตอนที่ 498 พวกเจ้าทำอะไรกัน

ไม่นานเซียวเหยี่ยนก็รับรู้ถึงความผิดปกติของร่างกาย และเข้าใจ

แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น บีบคอเฉินปี้ทันที แววตาประกายความกราด

เกรี้ยว

“เจ้าทำอะไรกับข้า”

ถึงแม้ว่าเฉินปี้จะกลัว แต่ก็พยายามรักษาความนิ่งอย่างสุดกำลัง

นางไม่เชื่อว่าเซียวเหยี่ยนจะฆ่านางได้จริงๆ มองเซียวเหยี่ยนอย่าง

สงสาร น ้าตาไหลรินอย่างห้ามไม่ได้

“ท่านอ๋อง หม่อมฉันจำใจต้องทำ ยานี้ไทเฮามอบให้หม่อมฉัน

ไทเฮาบังคับให้หม่อมฉันทำเช่นนี้ หม่อมฉันไม่กล้าขัดคำสั่งเพคะ”

“เฉินปี้ เจ้านึกว่าข้าโง่จริงๆ หรือ ไทเฮาไม่ได้วางยาเฉินเยี่ยนด้วย

ซ ้า ข้าเห็นแก่ที่เจ้าเคยช่วยหลิงอวี้จื้อ จึงไม่ได้เปิดโปงเจ้า นึกไม่ถึง

ว่าเจ้าจะไม่รู้จักดีชั่วเช่นนี้ นึกไม่ถึงว่าจะกล้าวางยาข้า

ข้ารู้จักไทเฮามาหลายปี นางไม่มีทางวางยาชนิดนี้กับข้า ยานี้

เกรงว่าเป็นเจตนาของเจ้าเสียเอง ข้าไม่ชอบที่สุดก็คือคนที่คิดไปเอง

ว่าตัวเองฉลาด”

เฉินปี้นึกไม่ถึงว่าเซียวเหยี่ยนรู้มานานแล้วว่าตนเองโกหก ในใจ

ตื่นตระหนกทันที

ไม่ว่าอย่างไรวันนี้นางก็ต้องทำให้สำเร็จ มิเช่นนั้นก็ทำได้เพียง

แต่งงานกับอู๋อ๋อง นางไม่อยากไปจวนอู๋อ๋อง ถึงแม้ว่าจะได้เป็นพระ

ชายาเอก ก็ไม่ยินดี

นางรู้ว่าเซียวเหยี่ยนไม่ใช่คนธรรมดา ด้วยเหตุนี้จึงให้ยาแรงกับ

เซียวเหยี่ยน ขอเพียงทำสำเร็จ ถึงเวลานั้นไม่ว่าอย่างไรเซียวเหยี่ยนก็

จะสลัดนางไม่พ้น ถ้าหากเทวดาสงสาร ทำให้นางตั้งครรภ์ได้

ภายในบัดดล เช่นนั้นนางก็จะมีตำแหน่งที่มั่นคงอยู่ในจวนอ๋องแล้ว

เฉินปี้เสี่ยงชีวิต เข้ากอดเซียวเหยี่ยนแน่น นางมีรูปโฉมงดงามยิ่ง

นางไม่เชื่อว่าเซียวเหยี่ยนจะต้านทานได้ นางเตรียมพร้อมมาเพื่อ

เซียวเหยี่ยนโดยเฉพาะ หากนางทำเช่นนี้ เซียวเหยี่ยนก็จะควบคุม

ตนเองได้ยากขึ้น

เซียวเหยี่ยนรู้สึกว่าร่างกายตนเองตอบสนองอย่างรุนแรง

สติสัมปชัญญะมาถึงขอบเขตที่จะกระเจิดกระเจิงแล้ว

ร่างกายเซียวเหยี่ยนร้อนรุ่ม หากเขาไม่ได้เป็นคนที่ควบคุม

ตนเองเก่ง ก็คงควบคุมตนเองไม่ได้ กอดรัดเฉินปี้ไปนานแล้ว

เฉินปี้เริ่มหายใจลำบาก มือที่บีบคอเฉินปี้อยู่อ่อนแรงลงทุกที

สุดท้ายก็ปล่อยมือ ภายในร่างกายราวกับมีเปลวไฟลุกไหม้ เมื่อได้

หายใจเอาอากาศสดชื่นเข้าไป เฉินปี้ก็อ้าปากหอบ รีบเข้าไปกอด

เซียวเหยี่ยนแน่น น ้าเสียงอ่อนโยนอย่างยิ่ง

“ท่านอ๋อง วันนี้หม่อมฉันเป็นของท่าน ท่านอย่าไล่หม่อมฉันไป

เลย หม่อมฉันเต็มใจ หม่อมฉันน่ารังเกียจขนาดนั้นเชียวหรือ”

เสียงเฉินปี้อ่อนโยน แนบชิดเซียวเหยี่ยนแน่น เซียวเหยี่ยนควบคุม

ตนเองยากขึ้นทุกที แต่พยายามไม่กอดเฉินปี้ ได้แต่รู้สึกว่าร่างกายรับ

ไม่ค่อยไหว น ้าเสียงแหบห้าว

“ออกไปเดี๋ยวนี้”

“ท่านอ๋อง อย่าไล่ข้าไปเลย ข้าจะปรนนิบัติท่านอ๋องอย่างดี”

เฉินปี้นึกไม่ถึงว่าเซียวเหยี่ยนจะจิตแข็งเช่นนี้ นางรุกขนาดนี้ ยา

ที่ใช้ก็รุนแรง เซียวเหยี่ยนยังคงไม่กอดนาง นางได้แต่คลายเสื้อผ้า

ตนเอง มิเช่นนั้นกลัวว่าจะเสียเรื่อง

ในใจเฉินปี้รู้สึกละอาย เพียงแต่เมื่อนึกถึงว่าตนเองเสียความ

บริสุทธิ์แล้ว นางต้องทำเช่นนี้ถึงจะแต่งงานกับเซียวเหยี่ยนได้ นาง

จึงเสี่ยงชีวิต เริ่มเป็นฝ่ายถอดเสื้อผ้าเซียวเหยี่ยน

สายตาเซียวเหยี่ยนเริ่มพร่ามัว ผิวเย็นๆ ของเฉินปี้สัมผัสผิวร้อนๆ

ของเซียวเหยี่ยน

เพียงแต่สติปัญญาของเขายังอยู่ เขาไม่ได้จูบเฉินปี้ และไม่ได้

กอดนาง เฉินปี้กอดเขาแน่น เซียวเหยี่นนใช้สติปัญญาที่ยังเหลือ

ทั้งหมด เค้นกำลัง อยากผลักเฉินปี้ออกไป

“พวกเจ้าทำอะไรกัน”

จู่ๆ เสียงตกใจของหลิงอวี้จื้อก็ดังขึ้นข้างนอกประตู เธอถอยหลัง

ติดกันหลายก้าว เกือบจะล้มลงกับพื้น ตะลึงไปสักครู่ ไม่นานก็สติ

กลับมา กลับหลังหันวิ่งออกไป

เสียงนี้ปลุกเซียวเหยี่ยนได้เต็มตื่น เขาออกแรงผลักเฉินปี้ เฉินปี้

หงายหลัง หลังศีรษะกระแทกขอบโต๊ะ เฉินปี้ปวดแปลบทันที บน

โต๊ะมีคราบเลือดสีแด