ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 501 ที่น่าอับอายที่สุดก็คือมือที่สาม

ตอนที่ 501 ที่น่าอับอายที่สุดก็คือมือที่สาม

ซูฮว่าประคองเฉินปี้ลงจากรถม้า หลิงอวี้จื้อหน้าบึ้ง แก้มป่อง

มองเฉินปี้อย่างเยือกเย็น แทบอยากจะฉีกเฉินปี้เป็นชิ้นๆ

อู่จิ้นไม่ได้พาเฉินปี้ไปส่งถึงจวนตระกูลเฉิน แต่พานางไปส่งที่

รถม้า เฉินปี้ก็นึกไม่ถึงว่าจะได้พบหลิงอวี้จื้อกลางทาง ในเมื่อเจอ

กันแล้ว เช่นนั้นนางก็จะไม่พลาดโอกาสทองครั้งนี้

เฉินปี้ยิ้มน้อยๆ ให้หลิงอวี้จื้อ ทำท่าทางเป็นผู้ชนะ

“คุณหนูหลิง เหตุใดมาอยู่ที่นี่ รถม้าจวนท่านมหาเสนาบดีเล่า

อากาศก็ไม่ร้อน เหตุใดคุณหนูหลิงจึงเดินจนเหงื่อท่วมหัวเช่นนี้”

“เหงื่อออก ดีต่อสุขภาพ เฉินปี้ เจ้าเคยไปหอนางโลมหรือ

บางครั้งผู้หญิงหอนางโลมก็ถูกส่งมานอนกับผู้ชายถึงบ้าน นึกไม่ถึง

ว่าเจ้าก็มีงานอดิเรกทำนองนี้ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริง เสียดายชาติ

กำเนิดของเจ้าเสียจริง ลูกสาวตระกูลใหญ่ผู้โด่งดัง นึกไม่ถึงว่าจะ

เรียนรู้เรื่องนอกลู่นอกทางเช่นนี้ หน้าตาของตระกูลเฉิน เกรงว่าจะ

ถูกเจ้าทำลายป่นปี้”

เฉินปี้ปิดปาก ทำท่าเขินอาย

“วันนี้ข้าเพียงมาส่งขนมโก๋สี่เหลี่ยมหยกขาวให้ท่านอ๋องเท่านั้น

ใครจะไปรู้ว่าท่านอ๋องจู่ๆ ก็ควบคุมตนเองไม่อยู่ จึงทำเรื่องอย่างว่า

กับข้า

เดิมข้าก็เป็นคนของท่านอ๋องอยู่แล้ว ในเมื่อท่านอ๋องอยากได้ ข้า

ก็ไม่กล้าขัด นึกไม่ถึงว่าคุณหนูหลิงมาเห็นเข้าพอดี

คุณหนูหลิง ขออภัยด้วยนะ ข้ากับท่านอ๋องเข้าหอล่วงหน้าก่อน

คืนวันแต่งงาน ข้าจะไม่แย่งกับคุณหนูหลิงแน่นอน ให้คุณหนูหลิง

ได้ปรนนิบัติท่านอ๋องให้ดี”

“ข้าก็เคยเห็นคนหน้าไม่อายมาแล้ว แต่ไม่เคยเจอคนหน้าไม่อาย

ขนาดนี้

ที่แท้ท่านอ๋องอดใจไม่ไหวหรือว่าเจ้าอดใจไม่ไหวกันแน่ เจ้ารู้ดี

แก่ใจ

ชีวิตนี้เจ้าไม่เคยเจอผู้ชายหรือ เห็นอยู่ว่าเขาไม่มีใจก็ยังจะเอาตัว

เข้าไปชิด หากอยากได้ผู้ชายขนาดนี้ก็ไปหอนางโลมสิ ผู้ชาย

ประเภทไหนก็มีทั้งนั้น เจ้าจะต้องพึงใจแน่นอน เจ้าจะได้ไม่ต้องมา

ขายขี้หน้าต่อหน้าคนอื่น”

เฉินปี้หัวเราะได้ใจ

“คุณหนูหลิงก็ไม่ต้องด่าทอดูถูกข้า ไม่ว่าข้าจะใช้วิธีอะไร ก็ไม่มี

ทางปกปิดเรื่องจริงที่ว่าข้ากับท่านอ๋องเป็นสามีภรรยากัน”

พูดจบก็ดึงแขนเสื้อขึ้นมา เผยให้เห็นแขนขาวสะอาด

“จุดโส่วกงซาบนแขนข้าหายไปแล้ว มอบให้ท่านอ๋องก่อน

คุณหนูหลิง ข้าทำด้วยความเต็มใจ”

เห็นแขนขาวสะอาดของเฉินปี้ ใจหลิงอวี้จื้อก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร

ราวกับมีหนามแทงอก ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้เห็นว่าโส่วกงซาสำคัญ

อะไร

แต่ว่าเห็นความมหัศจรรย์ของสิ่งนี้กับตาตนเองแล้ว ของหลิงอวี้หรง

หายไปแล้ว ของเธอยังคงอยู่ดีมาตลอด จุดโส่วกงซาบนแขนเฉินปี้

หายไปแล้วแสดงว่านางเสียพรหมจรรย์แล้ว ไม่ได้แล้ว เธอไม่สามารถ

สะกดพลังงานที่เรียกร้องจากภายในร่างกายได้อีกแล้ว

หลิงอวี้จื้อเงื้อมือตบเฉินปี้หนึ่งฉาดโดยไม่มีสัญญาณเตือน เฉินปี้

มึนงงเล็กน้อย ครู่เดียวก็มีสติกลับมา ฉวยโอกาสนี้ หลิงอวี้จื้อ

ตบนางอีกฉาด ตบเสร็จแล้ว เธอสะบัดๆ มือ การตบสองครั้งนี้เธอ

ใช้แรงทั้งหมด ตบจนฝ่ามือแดงไปหมด และเจ็บจริงๆ

แก้มซ้ายขวาของเฉินปี้เป็นรอยนิ้วมือห้านิ้วชัดเจน เห็นได้ชัดว่า

นางไม่คิดว่าหลิงอวี้จื้อจะตบคนได้ ซูฮว่าประคองเฉินปี้ ตะโกนพูด

ว่า

“คุณหนูหลิง ทำไมต้องตบกันด้วยเจ้าคะ”

“ข้าตบหน้าเจ้านายเจ้า มันใช่เวลาที่เจ้าพูดได้หรือ รีบไสหัวไป

ข้างๆ เดี๋ยวนี้”

หลิงอวี้จื้อเดินไปตรงหน้าเฉินปี้

“เฉินปี้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้หญิงที่น่าอับอายที่สุดเป็นอย่างไร ก็เป็น

มือที่สามอย่างไรเล่า

เจ้ารู้ดีว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์มีฐานะเป็นอย่างไร ยัง

จงใจจะเข้าไปจับอาเหยี่ยนอีก ในฐานะผู้หญิงเหมือนกัน ข้ายังรู้สึก

อับอายแทนเจ้า เจ้าหน้าตาสะสวยปานนี้ กลัวจะขายไม่ออกขนาดนี้

เชียวหรือ

เห็นอยู่ตำตาว่าคนที่มาสู่ขอเจ้าต่างต่อแถวยาวเหยียดไปถึงถนน

ใหญ่ ก็ยังดันทุรังทำตัวเองให้ด้อยค่าอยู่นั่น ตระกูลเฉินอบรมเลี้ยงดู

เจ้ามาให้ทำเรื่องต ่าๆ เช่