ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 500 เหตุใดจึงหน้าไม่อายถึงขั้นนี้

ตอนที่ 500 เหตุใดจึงหน้าไม่อายถึงขั้นนี้

หลิงอวี้จื้อวิ่งอย่างบ้าคลั่งตลอดทาง ไม่ได้ขึ้นรถม้า จนกระทั่งวิ่ง

ต่อไม่ไหว เธอหยุดลงผ่อนลมหายใจ จับชายคาข้างๆ ไว้ อ้าปาก

หอบหายใจ

เพราะรีบร้อนวิ่งออกมา ผมของเธอจึงชุ่มไปด้วยเหงื่อ เหงื่อไหล

ตามผมของเธอหยดลงพื้นไม่ขาดสาย เสื้อข้างในเปียกชื้นไปหมด

ก่อนออกมาเธอตั้งใจแต่งหน้าอย่างบรรจง ตอนนี้ชุ่มโชกด้วย

เหงื่อ เครื่องสำอางละลายหมดแล้ว

มั่วชิงมีวิทยายุทธ์ วิ่งตามมาไม่กินแรงเท่าหลิงอวี้จื้อ เพียงแต่

หอบเบาๆ เท่านั้น นางตบหลังหลิงอวี้จื้อเบาๆ ถามด้วยความเป็น

ห่วง

“คุณหนู ไม่เป็นอะไรนะเจ้าคะ!”

“ไม่เป็นอะไร เพียงแต่ไม่แข็งแรงพอ วิ่งมาตั้งใกล้ หัวใจเต้นแรง

เหลือเกิน หากวิ่งต่อไป ข้าเกรงว่าหัวใจมันจะหลุดออกมา”

หลิงอวี้จื้อจับอกตัวเอง พิงกำแพง ไม่พูดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเห็น

มา

เมื่อครู่ขณะวิ่งอย่างบ้าคลั่ง เธอได้แต่คิด เธอต้องเกิดภาพหลอน

แน่ๆ

เซียวเหยี่ยนจะทำเรื่องเช่นนี้กับเฉินปี้ในจวนได้อย่างไร ซ ้ายังถูก

เธอเห็นพอดิบพอดี วันนี้เธอมาเพราะความคิดชั่ววูบ นี่พิสูจน์ได้ว่า

เฉินปี้ไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอเห็น ถึงแม้เธอไม่มา ทั้งหมดนี้ก็เกิด

ขึ้นอยู่ดี

“คุณหนู ท่านอ๋องไม่มีทางทำเรื่องที่จะทำร้ายคุณหนู เฉินปี้เป็น

ฝ่ายยั่วท่านอ๋องแน่นอน ปกติท่านอ๋องไม่ใช่คนฝักใฝ่ในกาม ข้าน้อย

จับได้ว่าท่านอ๋องดูค่อนข้างผิดปกติ เกรงว่าจะถูกวางยา”

ตอนนี้คิดให้ดีๆ หลิงอวี้จื้อก็รู้สึกว่ามีความเป็นไปได้ ถึงแม้จะ

ถูกวางยา เธอก็ยังรับไม่ได้ที่เซียวเหยี่ยนกับเฉินปี้สัมผัสกันเช่นนั้น

เธอไปหาเซียวเหยี่ยนเพราะอยากคืนดี ผลคือถูกตบหน้า ถูกตบหน้า

คราวนี้เจ็บไหมล่ะ อืม เจ็บมาก

“อาเหยี่ยนไม่เชื่อมาตลอดว่าเฉินปี้เป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ ตอนนี้เฉินปี้

ยังไม่ทันเข้าจวนก็คิดจะนอนกับอาเหยี่ยนแล้ว อยากใช้จุดนี้ยึดพื้นที่

ในจวน

มั่วชิง เจ้าว่าผู้หญิงคนหนึ่งเหตุใดจึงหน้าไม่อายถึงขั้นนี้ ผู้ชาย

บนโลกนี้ตายไปหมดแล้วหรืออย่างไร

นางถึงได้อดใจไม่ไหวอยากนอนกับผู้ชายเช่นนี้ นึกไม่ถึงว่าจะ

ทำที่ห้องโถงกลางด้วย โถ่เอ๊ย ไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้ว ขืนพูดต่อไป

ข้าคงโกรธจนปวดตับ”

หลิงอวี้จื้อกุมตับตัวเอง โกรธจนปวดตับจริงๆ เธอเคยแสดง

ละครทำนองนี้มาก่อน ไม่เคยคิดว่าเรื่องแบบนี้จะมาปรากฏในชีวิต

ของตนเองจริงๆ วินาทีนั้นแม้แต่ความคิดจะฆ่าคนก็ผุดขึ้นมาแล้ว

ทำไมตัวเองต้องวิ่ง ไม่ใช่ควรจะตบเฉินปี้แรงๆ สักฉาดหรอกหรือ

จากนั้นค่อยออกมา

“คุณหนู ให้ข้าน้อยไปสั่งสอนเฉินปี้เถิด”

หลิงอวี้จื้อห้ามนางไว้

“ข้าจัดการเอง ให้ข้าคิดให้ดีๆ ก่อนว่าควรจะทำอย่างไรต่อ”

“คุณหนู หากท่านอ๋องโดนวางยา เรื่องนี้ก็โทษท่านอ๋องไม่ได้นะ

เจ้าคะ”

ไม่ง่ายเลยกว่าหลิงอวี้จื้อจะตัดสินใจมาคืนดีกับเซียวเหยี่ยน มั่วชิง

กลัวจริงๆ ว่าหลิงอวี้จื้อจะขัดแย้งกับเซียวเหยี่ยนเพราะเรื่องนี้อีก

ด้วยเหตุนี้มั่วชิงจึงช่วยพูดแทนเซียวเหยี่ยน

หลิงอวี้จื้อหลุบตาลง เตะก้อนหินเล็กๆ บนพื้น

“อาเหยี่ยนเป็นใคร เฉินปี้ทำสำเร็จได้ แสดงว่าอาเหยี่ยนไม่ได้

ป้องกันเฉินปี้ มิเช่นนั้นเฉินปี้คงไม่มีแม้แต่โอกาสจะวางยา สุดท้าย

เขาก็ยังเชื่อเฉินปี้อยู่ดี”

ประโยคสุดท้าย น ้าเสียงของหลิงอวี้จื้อแสดงความผิดหวังอย่าง

เห็นได้ชัด เกิดเรื่องเช่นนี้ เธอไม่รู้ว่าควรจะเผชิญหน้ากับเซียวเหยี่ยน

อย่างไร อีกไม่นานเธอก็จะแต่งงานกับเซียวเหยี่ยนแล้ว

ท่านเทวดาดูแลเธอดีเหลือเกิน ก่อนจะออกเรือนให้เธอได้ลิ้ม

ลองหลากหลายรสชาติชีวิต ขณะนี้เธอทำได้เพียงสงบจิตสงบใจ

ตอนนี้เองมีรถม้าคนหนึ่งมาจอด หลิงอวี้จื้อเงยหน้าขึ้น เห็นหลัง

ม่านรถม้ามีศีรษะโผล่ออกมา นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเฉินปี้

เมื่อเห็นเฉินปี้ หลิงอวี้จื้อก็เกิดความรู้สึกโกรธจนแทบจะระเบิด

นึกไม่ถึงว่ายังจะได้