ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 519 รอคอยงานแต่งอย่างใจจดใจจ่อ

ตอนที่ 519 รอคอยงานแต่งอย่างใจจดใจจ่อ

หลิงอวี้จื้อปีนขึ้นอกเซียวเหยี่ยนไปฟังทันที ได้ยินเสียงตึกตักๆ

ก็รู้สึกพอใจมาก นี่คือเสียงหัวใจของเซียวเหยี่ยน เขาบอกว่าเธออยู่

ตรงนี้ เธออยู่ในใจของเซียวเหยี่ยน

ถึงแม้จะพูดคำหวานไม่เก่งเหมือนนักรักบางคน ขอแค่ประโยค

นี้ หลิงอวี้จื้อก็รู้สึกพอใจแล้ว

เซียวเหยี่ยนไม่พูดอะไร เอื้อมมือไปลูบผมดำขลับของหลิงอวี้จื้อ

เหตุเพราะเขาตัวสูง เซียวเหยี่ยนจึงชอบลูบผมหลิงอวี้จื้อ ผมของเธอ

ดำขลับเป็นประกาย ทั้งเส้นเล็กทั้งนุ่ม ลูบแล้วเหมือนลูบผ้าแพร

ไหม

“อวี้จื้อ ตลอดชีวิตนี้อย่าจากข้าไปไหนนะ”

หลิงอวี้จื้อตอบเสียงต ่าๆ ว่า

“อืม”

จากนั้นสองคนก็ไม่ได้พูดอะไร เพลิดเพลินไปกับช่วงเวลา

เงียบๆ ที่หายากนี้

หลิงอวี้จื้อยิ้มไม่แบบปิดปาก ยิ้มยิงฟันตลอดเวลา

ความเข้าใจผิดของทั้งสองคนถูกขจัดไปแล้ว เธอเริ่มรอคอยงาน

แต่งอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อก่อนไม่ทันได้สังเกต ตอนนี้ถึงพบว่า อีก

ห้าวันเธอก็จะต้องแต่งงานกับเซียวเหยี่ยนแล้ว วันมงคลยิ่งใหญ่อยู่

ข้างหน้านี้เอง แค่คิดก็รู้สึกตื่นเต้นมากแล้ว

คิดไปคิดมา เธอก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ ชุดแต่งงานที่

เซียวเหยี่ยนทำให้สวยขนาดนั้น หากสวมแล้วจะต้องสวยจนคนทั้ง

งานตะลึงแน่นอน จะกลายเป็นวันที่น่าจดจำที่สุดในชีวิต

“อวี้จื้อ หัวเราะอะไรหรือ”

หลิงอวี้จื้อกล้าบอกเซียวเหยี่ยนเสียที่ไหน เพราะเธอรอคอยจะ

แต่งกับเซียวเหยี่ยนมากไป ได้แต่ส่ายหน้าอย่างละอายใจ

“ไม่มีอะไรเพคะ ไม่มีเฉินปี้แล้ว อารมณ์ดีเหลือเกิน”

“ข้าผิดเอง ข้าไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกของเจ้าเลย”

“ข้าก็ไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกของท่านเหมือนกัน ดังนั้นพวกเราไม่

ต้องโทษใคร ถือว่าเรื่องนี้ผ่านไปแล้ว ห้ามพูดอีกนะเพคะ”

หลิงอวี้จื้อไม่อยากหวนคิดถึงเรื่องนี้อีก ถึงแม้เฉินปี้ไม่ได้ก่อน

เรื่องใหญ่โตถึงแก่บาดเจ็บล้มตาย แต่ก็ทำให้สองคนนี้ปั่นป่วนจน

ไม่มีความสุข ไม่ง่ายเลยกว่าจะไล่นางออกไปพ้นทางทั้งสองคนได้

เธอจึงไม่อยากพูดถึงเฉินปี้อีก

“อาเหยี่ยน ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่าจะเก็บท่านเว่ยอ๋องแล้ว เป็น

เรื่องจริงหรือ”

เซียวเหยี่ยนดึงมือหลิงอวี้จื้อเข้ามา ให้เธอพิงหน้าอกอย่างแนบ

แน่น พยักหน้า

“เรื่องนี้ข้าวางแผนไว้สักพักแล้ว เดิมทีข้าก็ตัดสินใจว่าจะไม่ยอม

ทนเว่ยอ๋องต่อไปอีก เขาอาศัยว่าตนมีกำลังทหารในมืออยู่หน่อยก็

คอยบงการคนอื่น หลงคิดว่าข้าทำอะไรเขาไม่ได้จริงๆ ”

“เรื่องนี้ท่านร่วมมือกับใครหรือไม่”

หลิงอวี้จื้อไม่เข้าใจเรื่องราชสำนัก ส่วนใหญ่ก็เพราะไม่ค่อย

สนใจสักเท่าไร เธอรู้ว่าเว่ยอ๋องนั้นนับว่ามีบารมีอยู่บ้าง ไม่ใช่คนที่

จะไปแตะได้ง่ายๆ คราวนี้ดูเหมือนเซียวเหยี่ยนจะตัดสินใจแน่วแน่

แล้ว ไม่รู้ว่ามีคนอื่นร่วมมือทำเรื่องนี้ด้วยหรือไม่

เซียวเหยี่ยนก็ไม่ได้ปิดบังหลิงอวี้จื้อ พยักหน้าพูดว่า

“ครั้งนี้ร่วมมือกับไทเฮา อวี้จื้อ เจ้าอย่าคิดมาก ตอนนี้พวกเรากับ

ไทเฮายังอยู่บนเรือลำเดียวกัน เวลาใดที่ควรร่วมมือก็ยังต้องร่วมมือ

เรื่องนี้เชื่อถือไทเฮาได้”

หลิงอวี้จื้อพูดล้อว่า

“ท่านยังกลัวว่าข้าจะหึงไทเฮาอีกหรือ ข้าไม่หึงหรอก ท่านต้อง

ระวัง เดี๋ยวจะโดนไทเฮาซ้อนแผน”

“กำจัดเว่ยอ๋องก็เป็นผลดีกับนาง เว่ยอ๋องไม่เคยเห็นนางอยู่ใน

สายตาเลย”

“เช่นนั้นนางไม่กลัวท่านกลับลำหรือ”

หลิงอวี้จื้อยกหัวขึ้น ถามอย่างใคร่รู้

“จะไม่กลัวได้อย่างไร แต่นางรู้ว่าตอนนี้ข้าไม่กลับลำหรอก ตอน

นั้นที่ช่วยส่งให้เฉินมั่วฉือขึ้นรับตำแหน่ง บาดเจ็บถึงพลังลมปราณ

แต่กำเนิดของข้า ตอนนี้ไม่มีความสามารถพอที่คิดจะกลับลำก็กลับ

ลำได้ และนางก็กำจัดข้าไม่ได้ด้วย ตอนนี้คนที่ไทเฮาต้องระวังจริงๆ

คืออู๋อ๋อง อวี้จื้อ คนที่ติดต่อกับสำนักอู๋จี๋อาจจะเป็นคนของอู๋อ๋อง”

“หา…เป็นเขาไปได้อย่างไร ท่านบอกว่าเป็นคนในวังม